Σε μια έρημο βρίσκομαι…

Σε μια έρημο βρίσκομαι. Και σε παρακαλώ μη με ρωτάς γιατί.

Ξέρεις πως είμαι ανίκανη να δώσω εξηγήσεις.

Όμως. Απ όλα περισσότερο, θέλεις να μάθεις τι μου λείπει;

Το παραμύθι.

Το παραμύθι πως μια μέρα θα βρίσκαμε μια όαση μαζί! Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να πικραίνεσαι.

Γέμισε ο τόπος σαλτιμπάγκους, που ξεπουλούν

στους πάγκους τους το μέλλον σου.

Γέμισε ο τόπος καταπατητές, που μεταμφιεσμένοι

σε σωτήρες ακολουθούν σαν τα σκυλιά τα βήματά σου.

Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να μπλοκάρεις.

Σου σερβίρουν σε κονσέρβες αποφάσεις που δε διάλεξες.

Ψάχνουν μεθοδικά να σε απελάσουν από την ψυχή σου.

Να κρεμάσουν τα σχέδια σου ανάποδα, σαν νυχτερίδες,

στους πασσάλους που οριοθέτησαν τον ορίζοντά σου. Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να φρικάρεις.

Όμως κρατήσου. Μην αφεθείς.

Τα πέντε πράγματα που κρύβεις μέσα σου, υπεράσπισέ τα.

Κάτι θα γίνει. Δεν μπορεί.

Η ζωή ποτέ δεν περιφρόνησε τους εpαστές της.Και κάτι άλλο. Ίσως πιο ποιητικό.

Φύτεψε άνθη στις ρωγμές της πίκρας σου. Κι ύστερα βρες ένα μικρούλι ξέφωτο και κάθισε.

ν’ απολαύσεις τ άρωμά τους.

»Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή» της Αλκυόνης Παπαδάκη

Πηγή:mikreskathimerinesstories.wordpress.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ