Από τη συλλογή «Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα» του Τ. Λειβαδίτη

Και συχνά τις νύχτες ανέβηκα στις γέφυρες των σταθμών
και κοίταξα τα φωτισμένα τραίνα να χάνονται πέρα στο πουθενά.
Ώ εποχή μου, όλα ειπώθηκαν και μόνο το φθινόπωρο συνεχίζει το αιώνιο
παράπονο του.
‘Ωσπου σιγά σιγά το παρελθόν γίνεται όλο και περισσότερο
αίνιγμα
και το φως της μέρας δεν έχει επιείκεια γι’ αυτούς που
ενδίδουν

κι ύστερα είναι κι εκείνο το επικίνδυνο άστρο μιας
αναγνώρισης που άργησε
οι φίλοι που πέθαναν, οι άλλοι που χάθηκαν κυνηγώντας
κάτι άπιαστο
λέξεις συμπόνιας που κάνουν τον κόσμο ακόμα πιο τρωτό
κι αυτή η αίσθηση ότι όλα όσα ζήσαμε ήταν λάθος κι ότι
από αύριο ίσως αρχίσει η αληθινή μας ζωή.
Ποιόν θέλουμε να ξεγελάσουμε ή ποιός μας εμπαίζει ;
Kαι καμιά φορά τη νύχτα μια κραυγή που ζητάει
βοήθεια ακούγεται απ’ το παρελθόν – ακριβώς γιατί
ποτέ δεν το ζήσαμε
ή μας βασανίζουν αναμνήσεις απο γεγονότα που δε συνέβησαν ποτέ —
αλλά ποιός είναι βέβαιος για το τι συνέβει ;
Eξάλλου η κάμαρά μου μοιάζει με όλες τις κάμαρες της γής,
θέλω να πώ πόσο στο βάθος είμαστε άδικοι ή ξένοι.

Ω, που έζησα μια ζωή συγκεχυμένη, ακαθόριστη σαν
ένα όνειρο που το ξεχνάς το πρωΐ και μετά το ξαναθυμάσαι,
μέχρι που δεν ξέρεις αν ήταν όνειρο ή το ίδιο πεπρωμένο.
Και είδα τ’ ανοιχτά παράθυρα σα μεγάλα βιβλία της ερημιάς
όπου διάβασα το ποτέ και το τίποτα.
Κι έπρεπε εγώ απ’ αυτό το ποτέ και το τίποτα
να φτιάξω μια ποίηση για πάντα.

Πηγή:annyxi.wordpress.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ