Στον έpωτα να παραδίδεις τα πάντα, εκτός από την αξιοπρέπεια σου

Γράφει η Μαριλένα Σ.

Κάποια στιγμή στη ζωή μας όλοι ερωτευτήκαμε ή θα ερωτευτούμε. Κάποιοι μια φορά και είναι ασύγκριτη, και κάποιοι πιο τυχεροί ερωτεύονται παραπάνω από μια φορά. Όταν έρχεται αυτή η δυνατή στιγμή που ανθίζει στη ζωή μας ο έpωτας, το καταλαβαίνουμε γιατί συνήθως χάνουμε τον εαυτό μας. Βλέπουμε μια καλύτερη ή μια χειρότερη εκδοχή του εαυτού μας, αναλόγως τι θα μας βγάλει ο άνθρωπος που έχουμε διπλά μας.

Το κύριο χαρακτηριστικό του έpωτα, είναι η απώλεια έλεγχου του εαυτού μας. Αρχίζει σαν μια ελαφριά μορφή αλλαγής των «θέλω» μας, γιατί ταυτίζονται με τα «θέλω» του άλλου. Συνήθως συνεχίζει με την απομάκρυνση των ανθρώπων που είχαμε ως τότε διπλά μας, γιατί ξαφνικά γίνεται προτεραιότητα μας στα πάντα ο άνθρωπος μας. Και καταλήγει να χάνουμε κοινώς «τον μπουσούλα».

Είναι λογικό και επόμενο όταν βλέπουμε καρδούλες και αστεράκια, να ξεχνάμε τα πρέπει μας και τα όρια μας. Έξαλλου, αυτός είναι ο σκοπός του έpωτα. Να ξεφεύγουμε για λίγο –ή και πολύ- από την καθημερινότητα που είχαμε συνηθίσει, από τις υποχρεώσεις μας, από τα πρέπει μας, και να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας. Να δούμε ως που μπορούσαμε να φτάσουμε για έναν άνθρωπο κι ας μην το φανταζόμασταν ποτέ μας. Να πετάμε στα σύννεφα όταν είμαστε μαζί, και να χάνουμε τη γη κάτω απ τα πόδια μας όταν μας λείπει. Να μετράμε μέρες ή ώρες αντίστροφα μέχρι την επομένη συνάντηση μας και όσο πλησιάζει η στιγμή, να νιώθουμε την καρδιά μας ότι είναι έτοιμη να φύγει απ’ τη θέση της.

Σίγουρα όταν έρχεται η στιγμή που ερωτευόμαστε, οι απόψεις διίστανται για το αν βγαίνουμε περισσότερο κερδισμένοι ή χαμένοι. Υπάρχουν έpωτες με καλή κατάληξη, όμως η πλειοψηφία ξέρει πως όταν ερωτεύεσαι και δίνεσαι ολοκληρωτικά, συνήθως βγαίνεις χαμένος. Χωρίς αυτό να σημαίνει βεβαία ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις στον γενικό «κανόνα». Όμως ας αναρωτηθούμε, εμείς αν ξαφνικά ερχόταν κάποιος και μας τα έδινε όλα απλόχερα, θα ήμασταν σε θέση να το διαχειριστούμε σωστά; Μήπως θα γινόταν ξαφνικά πολύ πιεστική η κατάσταση του να μας θέλει κάποιος πολύ και αποκλειστικά; Ή απ την άλλη, μήπως θα το θεωρούσαμε πολύ εύκολο και στη συνεχεία δεδομένο μας; Όλοι λέμε ότι αναζητάμε τον απολυτό, ολοκληρωτικό και δυνατό έpωτα. Αλλά πόσοι είμαστε σίγουροι για τον εαυτό μας ότι μόλις έρθει θα μπορέσουμε να τον διαχειριστούμε;

Στον έpωτα δίνουμε τα πάντα απλόχερα. Κάνουμε θυσίες, υποχωρήσεις, δίνουμε πράγματα και ας ξέρουμε ότι δεν θα τα πάρουμε πίσω. Δείχνουμε στον άλλον ανοιχτά τα χαρτιά μας. Του επιτρέπουμε να «δει» μέσα μας. Τα θέλω μας, τους φόβους μας, τις αδυναμίες μας και δεν είμαστε σε θέση να σκεφτούμε ότι ίσως αυτό γυρίσει κατά μας.

Όμως, όταν έρθει η ώρα του τέλους; Τότε ποιος είναι σε θέση να ελέγξει τον εαυτό του; Τα συναισθήματα του; Τις πράξεις του; Κανείς μας. Είναι απολύτως λογικό όταν σε αρνηθεί ο άνθρωπος που του έδωσες όλο σου το είναι, να διαλυθείς. Να κλάψεις, να ξεσπάσεις, να προσπαθήσεις ξανά και ξανά, ακόμα και να πέσεις στα πατώματα πάνω στο ξέσπασμα σου. Στον έpωτα και στον πόλεμο έξαλλου όλα επιτρέπονται. Όλα, εκτός απ’ το να χάσεις την αξιοπρέπεια σου.

Γιατί στην τελική, όταν η καταιγίδα περάσει, θα μείνουν μόνο θολά σύννεφα-κοινώς, θολές αναμνήσεις. Και με τον χρόνο θα φύγουν και αυτά. Όλα περνάνε αρκεί να τους αφήσεις χώρο και χρόνο για να περάσουν. Και όταν περάσουν όλα, θα συγχωρήσεις τον εαυτό σου για όλες τις θυσίες και τις πράξεις που έκανες, κι ας μην τα εκτίμησαν. Το μόνο που δεν θα συγχωρήσεις ποτέ, είναι αν χάσεις την αξιοπρέπεια σου για κάποιον άνθρωπο. Γιατί η αξιοπρέπεια, είναι η ταυτότητα σου, η προέλευση σου, το είναι σου. Είναι κάτι που «χτίζεις» μια ζωή, και δεν έχει κανείς το δικαίωμα να στη «γκρεμίσει». Κυρίως κάποιος που δεν την εκτίμησε. Γι αυτό, ό,τι κι αν κάνεις στη ζωή σου, όσο κι αν ερωτευτείς και χάσεις τον εαυτό σου, κι όσο κι αν βρεθούν κάποιοι που θέλουν να στην πάρουν, την αξιοπρέπεια σου να την έχεις πάντα πάνω απ όλα. Ακόμα και πάνω από το εγώ σου και τα θέλω σου. Γιατί με αυτήν θα πορεύεσαι πάντα, και όσοι αξίζουν, αυτήν θα εκτιμήσουν πρώτα απ όλα.

Πηγή: loveletters.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ