Ευδοκία Ρουμελιώτη: «Το ότι πάλεψα να υιοθετήσω τον Μάριο είναι ό,τι καλύτερο έχω κάνει στη ζωή μου και ό,τι πιο σημαντικό»

Ηταν ένα ακόμη εβδομαδιαίο meeting, από αυτά που κάνουμε κάθε Τρίτη, με τα υπόλοιπα κοpίτσια του Ladylike. Μόνο που σε αυτήν τη συνάντηση δεν είχαμε να συζητήσουμε μόνο την κλασική θεματολογία μας, αλλά να βρούμε και τις γυναίκες που θα θέλαμε να φιλοξενήσουμε στο site, στη Γιορτή της Μητέρας.

Θέλαμε να μιλήσουμε με γυναίκες που μας εμπνέουν και αποτελούν παράδειγμα. Μετά από ανταλλαγές απόψεων, λοιπόν, όλες συμφωνήσαμε πως η Ευδοκία Ρουμελιώτη αποτελεί, πραγματικά, πρότυπο μητέρας. Γιατί;

Μα γιατί όπως, χαρακτηριστικά, είπα στη γλυκιά ηθοποιό, γελώντας, στην όμορφη συζήτησή μας εκείνο το μεσημέρι της Τρίτης, σε ένα καφέ στο Διόνυσο* έχει βιώσει τη μητρότητα σε κάθε πιθανή μορφή. Όπως η ίδια έχει δηλώσει κατά καιρούς, πριν αποκτήσει το γιο της, Δημήτρη, με τον σύζυγό της, Νικηφόρο Χαραγκιώνη, ένιωθε ήδη μαμά των δύο παιδιών του συζύγου της (ο οποίος τα έχει αποκτήσει σε προηγούμενο γάμο του).

Πλέον, βιώνει ξανά τη μητρότητα από την αρχή, μιας και από τον περασμένο Οκτώβρη εκείνη και ο σύζυγός της είναι ανάδοχοι γονείς του μικρού Μάριου, ο οποίος ζει πια μαζί τους και είναι μέλος της οικογένειάς τους.

Για εμένα προσωπικά, λοιπόν, η Ευδοκία Ρουμελιώτη είναι το ιδανικό πρόσωπο για να μιλήσει για την έννοια της μητρότητας, μία τέτοια μέρα σαν αυτή. Ας ακούσουμε τις ιστορίες της και ας κρατήσουμε τα όμορφα μηνύματα που προσπαθεί να περάσει.

H στιγμή που συνειδητοποιεί πως θα γίνει μαμά

«Όταν είδα το τεστ εγκυμοσύνης, επειδή ήταν πολύ αχνό ήθελα και δεύτερη γνώμη. Ο πρώτος άνθρωπος που φώναξα να το δει ήταν ο αδερφός μου που μένει δίπλα, γιατί πριν το πω στον άντρα μου ήθελα να το έχει δει και κάποιος άλλος. Φωνάζω τον αδερφό μου και τον ρωτάω:

”Eίμαι τελικά έγκυος;” και μου λέει: ”Νομίζω, περίπου, μάλλον”. Το ήθελα πάρα πολύ. Το πάλευα οκτώ μήνες. Είχα αγχωθει πολύ αν θα μπορέσω να το πετύχω, οπότε όταν αγχώνεσαι αργεί ακόμη περισσότερο να έρθει. Ήμουν τρομερά ευτυχισμένη.

Πήρα αμέσως τον άντρα μου στη δουλειά, παρόλο που ήθελα να του το πω όταν θα επιστρέψει στο σπίτι, αλλά ήμουν τρομερά ανυπόμονη, οπότε τον πήρα απευθείας τηλέφωνο και του το είπα. Το ήθελε πάρα πολύ κι εκείνος και χάρηκε απίστευτα. Μάλιστα του είπα:

”Έλα Νικηφόρε θα σου κάνω το κοpιτσάκι” κι εκείνος μου απάντησε πως είχε την αίσθηση πως είχαμε αγοpάκι. Τελικά η δίαισθησή του έπεσε μέσα. Από την επιθυμία μου να κάνω κοpίτσι, έβλεπα και ονειρευόμουν παντού κοpιτσάκια. Ήθελα πολύ ένα κοpιτσάκι, αλλά τώρα τον γιο μου δεν τον αλλάζω με χίλιες κόρες».

H εγκυμοσύνη, οι δυσκολίες και τα πρώτα συναισθήματα

«Όλοι μου έλεγαν ότι με το που γεννήσω θα ξεκινήσει μία πάρα πολύ δύσκολη περίοδος για εμένα. Εμένα, λοιπόν, εκείνη ήταν η καλύτερη περίοδος της ζωής μου – βέβαια έπαιξε ρόλο το γεγονός ότι είχα ένα πάρα πολύ ήσυχο μωρό, δηλαδή έβαζα ξυπνητήρι να θηλάσω, δεν ξυπνούσε ποτέ. Στην περίοδο, όμως, της εγκυμοσύνης εγώ δεν ένιωσα αυτό που έλεγαν άλλες γυναίκες ότι αισθάνονται έντονα το μωρό τους και συνδέονται μαζί του.

Η εγκυμοσύνη δεν ήταν άσχημη περίοδος εξαιτίας του ότι πήρα πάρα πολλά κιλά (26 στο σύνολο). Είχα αποφασίσει πως την εγκυμοσύνη μου θα την απολαύσω και δε θα με νοιάζει τίποτα. Δυστυχώς τον πρώτο καιρό είχα αίμα και έπρεπε το πρώτο διάστημα να μείνω στο κρεβάτι. Εγώ δούλευα, ήμουν τότε στο Εθνικό Θέατρο, επομένως δεν μπορούσε να κλείσει ένα ολόκληρο θέατρο για εμένα.

Είχα τρομερό στρες, στο ρόλο μου χόρευα και έπρεπε να το αναπροσαρμόσω όλο. Είχα φοβερές αϋπνίες, δεν μπορούσα να κοιμηθώ καθόλου. Επομένως όλες αυτές οι δυσκολίες με οδήγησαν στο να μην το απολαύσω. Εγώ δεν ήμουν χαλαρή. Είχα αγχωθεί πολύ και κάθε τόσο αν λίγο δεν άκουγα το μωρό, έτρεχα να εξεταστώ στη γιατρό μου. Δεν πέρασα καλά στην εγκυμοσύνη μου».

Ευδοκία Ρουμελιώτη: «Το ότι πάλεψα να υιοθετήσω τον Μάριο είναι ό,τι καλύτερο έχω κάνει στη ζωή μου και ό,τι πιο σημαντικό» - Εικόνα 2

«Δεν μπορώ να περιγράψω τα συναισθήματά μου με το που γέννησα και τον αντίκρυσα. Δεν έχω βιώσει ωραιότερη στιγμή στη ζωή μου και ούτε νομίζω θα βιώσω ωραιότερη. Ήταν κάτι το τρομερό. Αφού τον γέννησα, μετά μου τον πήραν για να μου τον πλύνουν και με έβαλαν σε ένα θάλαμο αναμονής, μαζί με άλλες μητέρες και κάθε τρία λεπτά έλεγα μήπως είναι το δικό μου μωρό αυτό που περνούσε. Ένιωθα πραγματικά μοναδική εκείνη τη στιγμή. Νομίζω ήταν η μοναδική στιγμή της ζωής μου που ένιωσα μοναδική. Ήταν απίστευτο αυτό».

Οι αλλαγές στη ζωή της και ο ρόλος της μητέρας της

«Οι πρώτες μέρες στο σπίτι είναι πολύ δύσκολες. Ευτυχώς είχα τον άντρα μου. Να και ένα καλό του να παντρεύεσαι έναν άνθρωπο ο οποίος ήδη είχε κάνει έναν γάμο και είχε αποκτήσει δύο παιδιά. Ήταν τρομερά ψύχραιμος, τρομερά χαλαρός και αυτό μου δημιουργούσε κι εμένα μεγάλη ασφάλεια. Η ηρεμία του Νικηφόρου και ο τρόπος που αντιμετώπιζε τα πράγματα με βοήθησαν πολύ.

Εγώ όταν απέκτησα το παιδί ήρθα πολύ πιο κοντά στον άντρα μου. Είδα μπροστά μου ένα πλάσμα που ήταν τελείως δικό μας. Είχαμε δημιουργήσει κάτι που ήταν δικό του και δικό μου. Ο γιος μας ο Δημήτρης είναι ο μισός εγώ και ο μισός εκείνος. Κάθε φορά που τον κοιτάζω συγκινούμαι.

Ειδικά η αρχή έχει πολλές δυσκολίες. Θεωρώ πως αν ένα ζευγάρι δεν είναι δεμένο από πριν και δεν έχουν καλή σχέση, νομίζω είναι λάθος να πιστεύουν πως ένα παιδί θα τους σώσει. Αν δεν έχεις καλή σχέση με τον σύντροφό σου, ο ερχομός ενός παιδιού μπορεί να σε καταστρέψει.

Είναι τόσες οι απαιτήσεις τον πρώτο καιρό, χρειάζεται τόση αφοσίωση, πρέπει να είσαι 1000% εκεί, οπότε αν δεν είσαι καλά με τον σύντροφό σου όλο αυτό θα σε διαλύσει».

«Γενικότερα είχα ανασφάλειες. Ήμουν ανασφαλής και στη δουλειά μου. Έπαιρνα πράγματα στα σοβαρά που δε θα έπρεπε. Είχα ανασφάλεια για παράδειγμα με την ηλικία μου. Δεν την έλεγα εύκολα. Τώρα πια ας πούμε λέω είμαι 40 στα 41 με μεγάλη χαρά. Ο Δημήτρης και τα υπόλοιπα παιδιά μου με έκαναν να νιώσω πολύ δυνατή και ότι έχω τον έλεγχο του εαυτού μου. Ένιωσα ότι ολοκληρώθηκα.

Έγινα πολύ πιο δυναμική, πιο ουσιαστική και πιο κάθετη σε ό,τι αφορά τις αποφάσεις μου. Ξέρεις, εγώ δεν έπαιρνα εύκολα αποφάσεις. Τώρα πια είμαι σίγουρη για τις αποφάσεις μου και δεν κάθομαι με τις ώρες να τις πολυλιβανίζω. Νομίζω πως τα παιδιά μου με βοήθησαν να αλλάξω προς αυτή την κατεύθυνση.

Δεν έχω ολοκληρωθεί σαν μητέρα. Θέλω πολύ να κάνω άλλο ένα παιδί. Ένα κοpιτσάκι. Προσπαθώ να πείσω τον άντρα μου. Αν τα καταφέρω έχω ένα ένστικτο ότι θα πετύχω το κοpιτσάκι.

«Πλέον ασχολούμαι με πράγματα που είναι ουσιαστικά και σοβαρά κι όχι μόνο για παράδειγμα με τη δουλειά και την καριέρα μου. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι θέλω να πω πως μία γυναίκα ολοκληρώνεται μόνο μέσα από τη μητρότητα. Είναι γεγονός πως η μητρότητα δεν πάει σε όλες τις γυναίκες.

Πρέπει να είναι μία πολύ συνειδητή απόφαση. Εμένα πολλές φίλες μου που δεν έχουν κάνει παιδιά είναι απόλυτα ολοκληρωμένες γυναίκες, απλώς δεν έχει χτυπήσει το μητρικό ένστικτο. Ούτε σε εμένα, βέβαια, χτύπησε ποτέ. Εγώ απλώς γνώρισα έναν άνθρωπο που τον αγάπησα, τον εμπιστεύτηκα και είπα πως μαζί του θα μπορούσα να κάνω παιδί.

Ούτε το σώμα μου «ξύπνησε», ούτε κάποια ανάγκη. Οπότε δε θεωρώ ότι ολοκληρώνεται μια γυναίκα μόνο μέσα από τη μητρότητα, απλώς θεωρώ πως αν το θέλει, όταν έρχεται το παιδί είναι ένα πολύ ωραίο συναίσθημα».

Ευδοκία Ρουμελιώτη: «Το ότι πάλεψα να υιοθετήσω τον Μάριο είναι ό,τι καλύτερο έχω κάνει στη ζωή μου και ό,τι πιο σημαντικό» - Εικόνα 3

Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα

Σελίδες — 1 2

Διαβάστε περισσότερα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ