Πόσο δύσκολο είναι τελικά να είσαι αληθινός και ξεκάθαρος;

Γράφει η Σολάκη Μοσχούλα

Ποιος είμαι; Που πάω; Συχνές ερωτήσεις που με απασχολούν κάθε τόσο.

Πολλές φορές χάνω το δρόμο, βυθίζομαι στον κόσμο μου και ταξιδεύω.

Υπάρχει η πραγματικότητα και ένα παράλληλο σύμπαν διαφυγής που επισκέπτομαι κάθε τόσο, όταν έχω ανάγκη να δραπετεύσω. Είναι ωραία όλα εκεί.

Υπάρχει γαλήνη, χαρούμενα χρώματα, ήχοι που σε συνεπαίρνουν μαζί τους στο άκουσμα τους, γράμματα που πηγαινοέρχονται πάνω- κάτω και πολλά σύννεφα που με μεταφέρουν στα πιο τρελά μου όνειρα.

Δεν είμαι σίγουρα ο τέλειος άνθρωπος, ποτέ δεν ήμουν, άσε που η τελειότητα είναι μεγάλο παραμύθι φίλε μου, ανέκαθεν όμως είχα ένα βίτσιο με την προσπάθεια. Πέφτω, ξαναπέφτω και να σου πάλι εκεί όρθια στην πάλη!

Φαίνεται από το πολύ πέσε- πέσε έμαθα να σηκώνομαι και να πατώ με μεγαλύτερη σταθερότητα στα δυο μου πόδια.

Κάποτε μ’ ένοιαζε περισσότερο η γνώμη των άλλων, φιλτράριζα τις σκέψεις μου για να μην κακοκαρδίσω κανέναν, αλλά ταυτόχρονα να μη δώσω και λάθος εντύπωση.

Τώρα απ’ ότι φαίνεται ξεκίνησα να μεγαλώνω, να ωριμάζω αν θες και να μη νοιάζομαι ιδιαίτερα για την άποψη που σχηματίζουν οι άλλοι για μένα!

Είμαι απλά αυτή που είμαι, με τα καλά μου και τα χίλια στραβά μου, αλλά όλα δικά μου. Όχι δανεικά, όχι κλεμμένα. Γι’ άλλους ίσως άξια λόγου και γι’ άλλους πάλι απλά αδιάφορη. Έτσι είναι η ζωή όμως, δε μπορούμε ν’ αρέσουμε σ’ όλους, αλλά όπως έχω ξαναπεί παλαιότερα, ούτε εμάς μας αρέσουν όλοι.

Απλοποιούνται τα πράγματα τελικά στο πέρασμα του χρόνου, ξεμπερδεύονται!

Ξετυλίγεται το κουβάρι…

Ο καθένας ας κάνει αυτό που του αρέσει λοιπόν, αυτό που τον γεμίζει κ’ ευχαριστεί την καρδιά του. Από τη στιγμή που δε βλάπτουμε τους γύρω μας, δε συντρέχει λόγος να συγκρατούμαι τον εαυτό μας, να προσποιούμαστε πως είμαστε κάποιοι άλλοι.

Αν εγώ θέλω να είμαι αυθόρμητη και να εκφράζω αυτά που νιώθω, ποιος θα μ’ εμποδίσει;

Γιατί αν σε συμπαθώ να μη στο δείξω;

Για να μη με πάρεις στο ψιλό; Σκασίλα μου μεγάλη και δέκα παπαγάλοι που λέει και μια χαριτωμένη παροιμία.

Αν έχεις κάνει κάτι που μου προκάλεσε όμορφα συναισθήματα, γιατί να μη σ’ επαινέσω;

Ένα μπράβο γιατί να το τσιγκουνευτώ;

Αυτά ακόμη τουλάχιστον δε μας τα χρεώνουν!

Τι νόημα έχει να τα κρατάμε μέσα μας;

Εγώ δεν μπορώ. Θα σκάσω!

Αν πάλι σ’ αντιπαθώ γιατί με το στανιό, πρέπει να δείχνω το αντίθετο;

Μπα! Με το ζόρι δουλειά δε γίνεται.

Θα το δεις στη φάτσα μου, δεν υπάρχει περίπτωση!

Αν δε μ’ αρέσει κάτι γιατί να υποκριθώ;

Προτιμότερο είναι δηλαδή, να το παίζω διπλωμάτης;

Σιγά το κελεπούρι που θα χάσει το διπλωματικό σώμα!

Τόσο δύσκολο είναι να είμαστε αληθινοί και ξεκάθαροι;

Με τα ψέματα , θ’ ανέβει το πρεστίζ μας;

Αηδίες!

Τα βαριέμαι τόσο όλα αυτά.

Τα δήθεν φιλιά και τις γλύκες από μπροστά και από πίσω να παίρνουν φωτιά τα φτυάρια. Και μόνο που τα σκέφτομαι, κουράζομαι και όταν κουράζομαι πεινάω!

Τζάμπα θερμίδες από το πουθενά, δε μου χρειάζονται.

Ας είμαστε αυτοί που είμαστε στην τελική. Ντόμπροι. Όλα τ’ άλλα μοιάζουν με τσιχλόφουσκα που σκάει στα μούτρα αυτού που τη μασάει, αργά ή γρήγορα.

Πηγή: loveletters.gr

Διαβάστε περισσότερα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ