Βούτηξα το παιδί μου κι έφυγα, όλα μου τα λεφτά 20 ευρώ. Μα τα κατάφερα!

Με λένε Χρύσα είμαι 31 ετών και μαμά ενός κούκλου 5 χρονών. Έφυγα στα 20 μου για να ακολουθήσω τον έpωτα της ζωής μου σε ένα νησί. Η διάφορα μας ήταν 15 χρόνια. Εγώ τυφλή από αγάπη εγκατέλειψα τα πάντα, πίστευα ότι η ζωή μου ήταν εκείνος και μόνο εκείνος..όμως…δυστυχώς όλα άλλαξαν ….όλα….

Στα πέντε χρόνια σχέσης αποκτήσαμε τον μικρο μας….η χαρά μου ηταν μεγαλη ,απερίγραπτη ,ήξερα όμως οτι είχα κάνει λάθος… Η βία ήταν μέρος της καθημερινότητας. Ακόμα και όταν ήμουν έγκυος. Οι καταστάσεις που ζούσα με ξεπερνούσαν, ένοιωθα καθημερινά να καταρρέω μονη ολομοναχη και σε εναν τόπο που ποτε δεν αγάπησα, που ποτέ δεν ένοιωσα κομμάτι του.. Ένα «δεν», ενα «όχι» και ενα «γιατί» ηταν η συντροφιά μου. Σκέφτηκα να κάνω υπομονή για το παιδό για να έχει και τους δυο γονείς κοντά του όμως…εγώ; Που ήμουν εγώ; Δέκα χρόνια γέρασα, μαυρισα. Ξύλο, φτώχεια, βρισιμο,και κλάμα…ζήταγα βοήθεια από την μάνα μου και μου απαντούσε «Εσύ το διάλεξες»… Χωρίς λεφτά χωρίς βοήθεια ένα πρωινό που έλειπε στην δουλειά, βούτηξα κυριολεκτικά το παιδί μου και έφυγα…!

Μπήκα στο καράβι και έφυγα, όλα μου τα λεφτά 20 ευρώ! Ο μικρός με ρώταγε «μανούλα που πάμε;» κι εγώ απλά τον κοίταζα σαν χαμένη… Τότε σκέφτηκα οτι είχα αποτύχει. Έφτασα στον Πειραιά και έβλεπα τον κοσμο. Απο την μια χαιρομουν και από την αλλη εκλαιγα. Πήρα του παιδιού μου να φαει και αρχισαμε να περπατάμε. Φτασαμε στο σπίτι μου το πατρικο… Εκεί που μεγαλωσα όμως δεν μου ανήκε πια…ενοιωθα ασφαλής κατα ενα περιεργο τροπο. Κανεις δεν θα μας χτύπαγε ουτε θα μας φωναζε πια……..είπα στον μικρο οτι είναι περιπετεια…οτι είναι παιχνιδι…άσχετα αν τα ματια μου έλεγαν άλλα…..

Την αλλη μέρα…αποφασισα να αφήσω το παιδί σε γνωστό ίδρυμα μέχρι να δω τι θα κάνω. Ήμουν μισή αλλά ηταν ασφαλής έτσι. Ήξερα οτι ο δαίμονας θα με έψαχνε αλλά κάτι μέσα μου, μου έλεγε μπορείς μην σταματας οτι και να γίνει! Έψαχνα δέκα μέρες συνεχόμενα ασταμάτητα μέχρι που βρήκα δουλειά 490 ο μισθός 10 ώρες …δουλεψα ενα μήνα και νοίκιασα ένα σπίτι 20 τ.μ 120 ευρώ το ενοίκιο. Έπειτα ο δρόμος άνοιξε και βρήκα καλύτερη δουλεια. Πρόσεχα μια γιαγιά, ο μισθός ανέβηκε και η κυρία Αννα με αγάπησε και με βοήθησε. Μέσα σε ένα χρόνο πήγα σε ενα όμορφο σπιτάκι, μικρο αλλά όμορφο, κάνω δυο δουλειές και ο μικρός μου χαμογελάει… Πρόσφατα έκανα αίτηση διαζυγίου και ευτυχώς ο τύραννος δέχτηκε. Αφού φυσικά με κυνήγησε ανελέητα!!!

Τώρα στο μόνο που δεν συγχωρώ τον εαυτό μου είναι ότι βασάνισα το αγόpι μου. Δεν ξέρω αν θα μας συγχωρέσει που πέρασε όλα αυτά αλλά ο,τι έκανα ήταν και είναι για εκείνον. Για να μεγαλώσει και να γίνει ένας σωστός άντρας, σύζυγος και πατέρας. Μακάρι μια μέρα να καταλάβει…

[citypatras.gr]

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ