“Δε θα με λυγίσει αυτή η κακιά αρρώστια” Ένα παιδί με καρκίνο μας κάνει να δακρύσουμε

Τα παιδιά που παλεύουν με τον καρκίνο ακόμη και σήμερα, δυστυχώς είναι πολλά. Είναι παιδιά που η ζωή τα ανάγκασε να γίνουν μαχητές σε μια ηλικία που θα έπρεπε να παίζουν ανέμελα στην παιδική χαρά. Είναι παιδιά, που έμαθαν να παρηγορούν τους γονείς τους αντί οι γονείς, να παρηγορούν τα ίδια.

Στις 15 Φεβρουαρίου ήταν η Παγκόσμια Ημέρα κατά του παιδικού καρκίνου. Μια Παγκόσμια Ημέρα που μας θυμίζει πόσο σημαντικό είναι, να δίνουμε δύναμη σε αυτούς τους μικρούς μαχητές της ζωής. Μια υπενθύμιση προς την επιστημονική κοινότητα, ότι πρέπει να βάλει τα δυνατά της, έτσι ώστε σε λίγο καιρό ο καρκίνος να είναι απλά ένα ζώδιο.

Παρακάτω, θα διαβάσουμε ένα κείμενο αφιερωμένο στα παιδιά που παλεύουν με τον καρκίνο. Ένα κείμενο γροθιά στο στομάχι, που μας έκανε να δακρύσουμε. Ας κάνουμε ο,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά να επιστρέψουν πίσω στην παιδική τους ηλικία.

Διαβάστε παρακάτω:

Είναι βράδυ. Ξυπνάω από έναν βαθύ ύπνο, ένας ιδρώτας έχει κυριεύσει το κορμί μου. Προσπαθώ να σηκωθώ, αλλά ο ορός στο χέρι με επαναφέρει στη σκληρή πραγματικότητα; δε βρισκόμουν στο κρεβάτι μου, αλλά σε ένα κρεβάτι ξενοδοχείου.

Νευριάζω. Αρχίζω να θυμώνω με τους πάντες γύρω μου. Τα βάζω με το Θεό, με τη ζωή που δε με λυπήθηκε και στα πρώτα μου βήματα με υπέβαλλε σε αυτή τη δοκιμασία, μισώ τους υγιείς, τα παιδιά που αυτή τη στιγμή παίζουν ανέμελα στις παιδικές χαρές. Μισώ τους γιατρούς που ανά ώρα επισκέπτονται το δωμάτιό μου. Αργότερα, μετά από λίγα λεπτά, αντιλαμβάνομαι πως αυτό είναι μάταιο. Πως δεν έχει νόημα να γκρινιάζεις, αλλά να αντιμετωπίζεις το οτιδήποτε σου φέρνει η ζωή.

Αποφάσισα να σταθώ στα πόδια μου, να παλέψω με το θεριό και να βγω νικητής. Και θα βγω. Ακόμα και αν τώρα υποφέρω από τάσεις λιποθυμίας, εμετούς και ναυτίες έντονες. Ακόμα και αν μερικές στιγμές αισθάνομαι το σώμα μου να παραλύει και να λυγίζει από το βάρος των θεραπειών. Πού είναι η μητέρα μου; Θα βγήκε για λίγο έξω να πάρει ένα χυμό μάλλον. Είμαι ένα παιδί μόνο σε ένα κόσμο. Ως ένας άλλος Άτλαντας, αισθάνομαι να κρατάω όλο το βάρος του επάνω στις παιδικές μου πλάτες. Λυγίζω. Με πιάνουν τα κλάματα. Μου λείπει η μαμά μου, μου λείπει η μαμά μου! Επάνω στη συναισθηματική μου φόρτιση, η μητέρα μου τρέχει και με αγκαλιάζει, οι γιατροί μου με παρηγορούν.

<<Θα περάσει, μου λένε. Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από εμάς>>.

Αυτή η φράση ανεξίτηλα γράφτηκε μέσα μου. Ναι, δε θα με λυγίσει αυτή η κακιά αρρώστια! Δεν ξέρει με ποιον τα έβαλε, θα της δείξω εγώ! Σε λίγο καιρό και εγώ θα γελάω, θα ζω, θα αναπνέω ελεύθερα. Και όλα αυτά, μία άσχημη ανάμνηση θα μείνουν μόνο στο χρονοντούλαπο της μνήμης. Όλα θα πάνε καλά!

ΥΣ: Αφιερωμένο στα παιδιά που δίνουν μάχη με τον καρκίνο.

Πηγή: daddy-cool.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ