Οι δειλοί σωπαίνουν και οι τολμηροί ερωτεύονται.

Γράφει η Ηρώ Αναστασίου

Πόσες και πόσες φορές διαβάσαμε ότι οι έpωτες οι μεγάλοι είναι καταστροφικοί.
Αμ το άλλο, είναι και επικίνδυνοι.

Ποιος μ@λάκας το σκέφτηκε και το εξάπλωσε αυτό θα ‘θελα πολύ να το μάθω.

Μάλλον κάποιος δειλός θα ήταν που φοβήθηκε να ρισκάρει στον έpωτα.

Κάποιος που δεν ακούστηκε η κραυγή του μέχρι τον ουρανό.

Κάποιος που βολεύτηκε μέσα σε μια τρύπια αγκαλιά και μετουσίωσε την μετριότητα.

Γιατί οι μεγάλοι έpωτες έχουν να κάνουν με τους ανθρώπους και με την δύναμη τους.

Δύναμη θέλει ο έpωτας, δύναμη κι εξουσία.

Να νιώθεις ότι τρέμει όλη σου η ύπαρξη και να μην φοβάσαι.

Να νιώθεις σαν το λιοντάρι μες στο κλουβί και να βρυχάσαι.

Είναι ανόητο να λέμε συνέχεια ότι οι μεγάλοι έpωτες πεθαίνουν.

Δεν πεθαίνουν ποτέ, ζουν μέσα στις φλόγες που γεννήθηκαν.

Γεννήθηκαν καλοκαίρι και δεν πέθαναν ποτέ.

Πάντα μες στην ψυχή τους χαράζει το ηλιοβασίλεμα.

Την ώρα που σβήνουν τα φώτα και ακούγονται οι κραυγές τους.

Εκείνη την ώρα οι δειλοί σωπαίνουν και οι τολμηροί ερωτεύονται.

Γιατί ο έpωτας είναι για τους τολμηρούς κι όχι για τους δειλούς.

Γιατί κι εγώ τον έχασα, για μια ασφάλεια που δεν τόλμησε ποτέ του να αφήσει.

Γιατί θα έκανα τα πάντα γι αυτόν.

Γιατί δεν έκανε τίποτα για εμένα, παρά έφαγε το καραμελάκι του μεγάλου έpωτα κι ανεκπλήρωτου.

Το έφαγε όπως όλοι οι βολεψάκηδες οι δειλοί που βολεύονται σε κρύες αγκαλιές και στιλπνά χάδια.

Γι αυτό σου λέω, ένας δειλός βολεψάκιας ήσουνα και τίποτα παραπάνω!

Πηγή: loveletters.gr

Διαβάστε περισσότερα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ