«Ένας άνθρωπος που έπεσε, που πάλεψε με τον θάνατο έχει το δικαίωμα να ζήσει, να αγαπήσει και να αγαπηθεί»

Γυναίκες μαχήτριες, γυναίκες που δε δίστασαν να δουν τον καρκίνο κατάματα και να παλέψουν για τη ζωή τους. Γυναίκες πρότυπα, γυναίκες νικήτριες, που αποτελούν πηγή έμπνευσης για τον καθένα από εμάς και για τον κάθε συνάνθρωπο μας που δίνει τη δική του μάχη με αυτόν τον «δαίμονα».

Μια τέτοια γυναίκα είναι και η Στέλλα Χρυσοστόμου από την Πάφο. Η Στέλλα διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού τον Φεβρουάριο του 2016, σε ηλικία μόλις 28 ετών, χωρίς καμία κληρονομική προδιάθεση.

Θέλοντας να στείλει τα δικά της μηνύματα, η Στέλλα αφηγήθηκε στο ant1.com.cy τη μάχη που έδωσε για την υγεία της και όλες τις δυσκολίες που πέρασε μέχρι σήμερα.

Αντιλήφθηκε ότι κάτι πάει στραβά με την υγεία της όταν αισθάνθηκε ένα κουβάρι στο στήθος της. Την επόμενη κιόλας ημέρα πήγε στον γιατρό για υπέρηχο ενώ στη συνέχεια ακολούθησε και η βιοψία. Ένα μήνα μετά η Στέλλα ήρθε αντιμέτωπη με τα αποτελέσματα των εξετάσεων της, τα οποία δεν ήταν καθόλου θετικά αφού είχε διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού.

Στενοχώρια, θυμός, φόβος, άρνηση, θλίψη, μοναξιά, ήταν μερικά από τα συναισθήματα που κατέκλυσαν την Στέλλα. Δεν τα παράτησε όμως ούτε λεπτό. Με τη δύναμη του Θεού, την επιμονή και το πείσμα της, αποφάσισε πως θα παλέψει και θα βγει νικήτρια σε αυτή την μάχη που έμελλε να της φέρει η ζωή.

Δύναμη αντλούσε κυρίως από την οικογένεια της, η οποία τη στήριξε και δεν έφυγε λεπτό από το πλευρό της.

«Χωρίς αυτούς δεν νικάς. Τους ευχαριστώ όλους όσους στάθηκαν δίπλα μου», αναφέρει χαρακτηριστικά η Στέλλα.

Ωστόσο, η Στέλλα μας εξήγησε πως πέραν από την οικογένεια της δεν είχε κανέναν άλλο στο πλευρό της. Ένιωθε μοναξιά και απομόνωση καθώς αρκετοί στενοί της φίλοι εξαφανίστηκαν επειδή, όπως αναφέρει η ίδια, δεν ήξεραν τι να της πουν και πώς να το χειριστούν.

«Έχασα πολλούς «φίλους» αρρωσταίνοντας. Και τους βάζω σε εισαγωγικά γιατί δεν ήταν πραγματικοί φίλοι. Οι πραγματικοί φίλοι φάνηκαν στην πορεία. Δεν έκανα εγώ κανένα πέρα, μάλλον η αρρώστια τους έκανε», σημείωσε.

Στη συνέχεια πρόσθεσε πως δεν ήθελε τον οίκτο κανενός και πως δεν ήταν για λύπηση, γιατί αυτό αισθανόταν από τη συμπεριφορά του κόσμου γύρω της. Αυτό εκλάμβανε στα βλέμματα των ανθρώπων που κάποτε θεωρούσε δικούς της.

«Πληγώθηκα πολύ. Θυμάμαι τον εαυτό μου να κλαίω και να λέω: που πήγαν όλοι; (οι δήθεν φίλοι μου). Δεν παρεξήγησα ποτέ κανένα, απλά πληγώθηκα.»

Στάθηκαν δίπλα της άνθρωποι από το πουθενά, άνθρωποι που μέχρι εκείνη τη στιγμή της ήταν άγνωστοι. Άνθρωποι που γνώρισε στην πορεία αυτού του δύσκολου «ταξιδιού».

Οι χημειοθεραπείες, η νοσηλεία και η αγωνία

Όταν της ανακοίνωσαν ότι χρειάζεται να υποβληθεί σε χημειοθεραπείες, το πρώτο πράγμα που την ανησυχούσε ήταν ότι θα χάσει τα μαλλιά της. Στην πορεία όμως συνειδητοποίησε ότι αυτό ήταν το λιγότερο που πρέπει να την ανησυχεί.

Η Στέλλα θυμάται την πρώτη μέρα που έκοψε τα μαλλιά της, για να συνηθίσει την ιδέα ότι σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα θα τα έχανε όλα.

«Ξαφνικά τα άγγιζα και μου έμεναν στα χέρια τούφες», περιγράφει η 32χρονη.

Όλο το κείμενο

Θέκλα Γεωργίου

Πηγή: ant1.com.cy

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ