Όταν έπρεπε να μιλήσουν οι πράξεις σου, μίλησε η σιωπή σου.

Γράφει η Ελένη Καρβουνάρη

Όταν ένα και ένα δεν έχουν άθροισμα ένα, τότε είναι καιρός να κάνεις μεταβολή 180 μοιρών και να κλειδαμπαρώσεις την ψυχή σου, πετώντας της φυλακής σου τα κλειδιά στο πιο βαθύ πηγάδι.

Κλείσε τ’ αυτιά σου όσο οι «Σειρήνες» θα σου υπόσχονται πως θα’ ρθουν καλύτερες μέρες.

Το χθες πέρασε, κι αν θες το αύριο σου να μην είναι ίδιο με το τώρα, φύγε τώρα από την «Χώρα των Θυμάτων» για την «Χώρα των Θαυμάτων»!

Η ψυχή μου ποθούσε το ανόθευτο, το ακόρεστο, το άφθαρτο, το αξόδευτο, το ατελείωτο.

Ήθελε το άπειρο και εσύ μου ‘δινες το «σχεδόν» σου.

Η ψυχή μου διψούσε και συ με χόρταινες με λόγια πικρά, λόγια επί σκοπού νοτισμένα με ιδιοτέλεια.

Λόγια, λόγια, λόγια… Για να πουν τι;

Όταν θα έπρεπε να έχουν μιλήσει οι πράξεις σου και όχι οι σιωπές σου.

Σου ‘χω νέα και μάλιστα πολύ ευχάριστα! Μόνο που δεν είναι για ‘σενα, αλλά για ‘μενα!

Εκεί στο μισοσκόταδο, βρήκα μια φίλη! Μοναξιά τη λένε! Όχι, δεν είναι σαν και αυτήν την διπλοφορεμένη που μ’ έντυνες τόσα χρόνια.

Αυτή με σκεπάζει τις κρύες νύχτες του Χειμώνα, με νανουρίζει κάθε που νυχτώνει αφαιρώντας τους φόβους μου και διώχνει μακριά τα φαντάσματα, ακόμη και το δικό σου!

Πηγή: loveletters.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ