Σε έναν κόσμο σκληρό, να αγαπάς τους ευαίσθητους..

Γράφει ο Τριστάνος

Υπάρχει και μία κατηγορία ανθρώπων που δεν κοιτάνε μόνο την πάρτη τους! Αυτοί που νοιάζονται βρε αδερφέ. Που δεν αντέχουν την αδικία και τους τρώει μέσα τους όταν την δουν.

Που δεν μπορούν να κοιμηθούν το βράδυ, όταν ξέρουν ότι κάποιος πονάει εκεί έξω! Που θα βοηθήσουν το χτυπημένο ζωάκι, όταν θα το δουν στο δρόμο και δεν θα το προσπεράσουν, γυρνώντας το κεφάλι από την άλλη!

Που θα δακρύσουν στο σινεμά βλέποντας μία ταινία που έχει δυσάρεστο τέλος ή σκηνές συγκινητικές. Και ας ξέρουν ότι είναι απλώς μια ταινία και ότι ασφαλώς δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα!

Που θα συγκινηθούν με ένα λουλούδι! Που θα ερωτευτούν στο ηλιοβασίλεμα! Που θα “ξεσηκωθούν” με ένα παιδικό κλάμα και θα παλέψουν για να το κάνουν γέλιο!

Που θα τους κοπεί η όρεξη, όταν θα αντικρίσουν το βλέμμα του άστεγου, που απεγνωσμένα ψάχνει κάτι να φάει, διότι το στομάχι του τον πεθαίνει στον πόνο.

Είναι οι λεγόμενοι ευαίσθητοι άνθρωποι! Είναι αυτοί που για κάποιο μυστήριο λόγο, μπαίνουν στη θέση του κάθε ζωντανού οργανισμού που υποφέρει και νιώθουν βαθιά μέσα τους τον πόνο του!

Αυτοί που θα αναβάλουν το ταξίδι τους, που περίμεναν όλο το χρόνο, όταν ο φίλος τους θα έχει οικογενειακό πρόβλημα και τους χρειάζεται δίπλα του.

Που θα στριφογυρίζουν στο κρεβάτι τους, ενοχλώντας πολλές φορές το σύντροφό τους, όταν έχουν ακούσει έναν πολύ άσχημο καυγά από τον επάνω όροφο! Και ας μην γνωρίζουν το ζευγάρι που δημιούργησε όλον αυτόν το χαμό!

Είναι εκείνοι που θα τους δεις να ταξιδεύουν με μία μουσική και θα μεταφέρονται σε έναν άλλον κόσμο. Θα τους δεις να βουρκώνουν και να ξεσπούν βουβά, για όλα αυτά που δεν μπορούν να φτιάξουν. Διότι οι ευαίσθητοι άνθρωποι, θέλουν όλα να τα φτιάξουν…

Νομίζεις ότι είναι αδύναμοι, σου σπάνε τα νεύρα διότι, σου χαλάνε τη ζαχαρένια σου, επειδή σε ξεβολεύουν στην απάθεια σου και γελάς όταν δακρύζουν.

Τους χλευάζεις και τους θεωρείς θύματα! Ξέρεις γιατί; Διότι τους φοβάσαι! Φοβάσαι αυτό το ουράνιο τόξο που έχουν στην καρδιά τους και μπορούν να δώσουν όμορφα χρώματα, σε όποιον τα χρειαστεί.

Διότι εσύ δεν μπορείς. Και ό, τι είμαστε ανάξιοι να κάνουμε, το χλευάζουμε για να το απομυθοποιήσουμε!

Θεωρείς ότι είναι αδυναμία το δάκρυ, επειδή επέλεξες την αδιαφορία για να προστατεύσεις τον εαυτό σου και ξέχασες ότι μια μέρα μπορεί ΕΣΥ να είσαι σε μία δύσκολη θέση και να χρειαστείς βοήθεια.

Ναι, σου είπαν ότι πρέπει να είσαι σκληρός, για να μπορέσεις να επιβιώσεις σε αυτόν τον κόσμο. Όμως ξέχασαν να σου πουν, ότι αυτόν τον κόσμο τον πλάθεις εσύ έτσι σκληρό με την συμπεριφορά σου!

Εγώ όμως τους αγαπώ αυτούς! Διότι είναι τόσο δυνατοί που εσύ, δεν θα μπορέσεις ποτέ να το καταλάβεις.

Διότι είναι η μόνη μας ελπίδα πλέον, σε έναν ψυχρό και απρόσωπο κόσμο, που το μόνο του μέλημα είναι να ποδοπατεί τον πλησίον του, για να μπορέσει να πάρει καλύτερη θέση, στην διεκδίκηση μίας ουτοπικής υλικής ευμάρειας!

Διότι η δύναμη που κρύβουν μέσα τους οι ευαίσθητοι άνθρωποι, μπορεί να αλλάξει την σύνθεση αυτής της φάλτσας οπερέτας, που λέγεται “νέα τάξη πραγμάτων”! Και με οδηγό την αγάπη και την ενσυναίσθηση, να την κάνουν πιο τρυφερή και ανθρώπινη.

Άστους λοιπόν ήσυχους, να κάνουν αυτό που προστάζει η καρδιά τους! Μην τους υποτιμάς και μην τους κοροϊδεύεις…

Και αν θες τη γνώμη μου, προσπάθησε να τους μοιάσεις, μήπως έτσι καταφέρεις και φτιάξεις, έναν καλύτερο κόσμο για σένα και για τα παιδιά σου!

Πηγή: loveletters.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ