Η Βαρκελώνη του 1992 ήταν η διοργάνωση που σύστησε τον Πύρρο Δήμα στο ευρύ ελληνικό κοινό και άνοιξε ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στην ιστορία της ελληνικής άρσης βαρών. Εκεί κατέκτησε το πρώτο του Ολυμπιακό χρυσό και ακούστηκε για πρώτη φορά η φράση που έμεινε για πάντα συνδεδεμένη μαζί του: «για την Ελλάδα».
Χρόνια αργότερα, σε συνέντευξή του στο περιοδικό Down Town, ο Πύρρος Δήμας θυμήθηκε όχι μόνο την ένταση του αγώνα, αλλά και μια πολύ διαφορετική εικόνα από εκείνη τη βραδιά: τον εαυτό του ξύπνιο στο Ολυμπιακό Χωριό, δίπλα σε ένα ψυγείο με παγωτά.
Η Βαρκελώνη που άλλαξε την καριέρα του
Το 1992 ο Πύρρος Δήμας πήγε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης χωρίς να έχει ακόμη την αναγνωρισιμότητα που θα αποκτούσε αργότερα. Είχε προηγηθεί μια δύσκολη περίοδος μέχρι να εξασφαλίσει το δικαίωμα να αγωνιστεί με την Ελλάδα, ενώ ακόμη και το ταξίδι του για τους Αγώνες είχε συνοδευτεί από αγωνία σχετικά με τα απαραίτητα έγγραφα.
Στη Βαρκελώνη αγωνίστηκε στην κατηγορία των 82,5 κιλών και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Ήταν η αρχή μιας μοναδικής Ολυμπιακής διαδρομής που θα του έδινε ακόμη δύο χρυσά μετάλλια, στην Ατλάντα το 1996 και στο Σίδνεϊ το 2000, καθώς και το χάλκινο στην Αθήνα το 2004.
Πριν από τον αγώνα δεν μπορούσε να φάει
Η εικόνα ενός πρωταθλητή λίγες ώρες πριν από έναν Ολυμπιακό τελικό μπορεί να μοιάζει γεμάτη αυτοπεποίθηση, όμως ο ίδιος έχει περιγράψει μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα.
Πριν αγωνιστεί, πήγε στο εστιατόριο του Ολυμπιακού Χωριού, αλλά η ένταση δεν τον άφηνε να φάει. Θυμάται ότι περιορίστηκε σε ένα πράσινο μήλο και ένα λεμόνι, προσπαθώντας παράλληλα να ελέγξει ακόμη και την πρόσληψη υγρών πριν από τη ζύγιση και τον αγώνα.
Σκεφτόταν ότι μόλις όλα τελείωναν θα μπορούσε επιτέλους να φάει ελεύθερα. Όταν όμως ήρθε η στιγμή, το σώμα του δεν συνεργάστηκε.
Οι τέσσερις δίσκοι που έμειναν σχεδόν ανέγγιχτοι
Μετά τον αγώνα και την κατάκτηση του χρυσού, ο Δήμας επέστρεψε στο εστιατόριο με τεράστια πείνα. Πήρε, όπως έχει διηγηθεί, τέσσερις δίσκους γεμάτους φαγητό.
Τελικά δεν κατάφερε να τους φάει. Η ένταση είχε επηρεάσει τόσο πολύ τον οργανισμό του ώστε περιορίστηκε κυρίως σε φρούτα και παγωτά.
Η πραγματική… επίθεση στα παγωτά θα ερχόταν λίγο αργότερα.
Η νύχτα με τους 37 σοκολατένιους πυραύλους
Όταν οι περισσότεροι στο Ολυμπιακό Χωριό πήγαν για ύπνο, ο Πύρρος Δήμας ήταν ακόμη γεμάτος υπερένταση και δεν μπορούσε να κοιμηθεί.
Βρήκε μια καρέκλα κοντά στις γέφυρες του Ολυμπιακού Χωριού και έμεινε εκεί από τα μεσάνυχτα μέχρι περίπου τις 5 το πρωί. Δίπλα του υπήρχε ένα ψυγείο με παγωτά.
Στη συνέντευξή του στο Down Town θυμήθηκε ότι εκείνο το βράδυ έφαγε 37 σοκολατένιους πυραύλους. Σε μεταγενέστερη αφήγησή του έχει αναφέρει 36, όμως η εικόνα παραμένει η ίδια: μετά από μήνες προετοιμασίας, περιορισμών και πίεσης, ο νέος Ολυμπιονίκης επιτέλους χαλάρωνε.
Δύο αστυνομικοί που βρίσκονταν κοντά παρατηρούσαν τα δεκάδες χαρτιά από τα παγωτά. Ο Δήμας τούς έδειξε το χρυσό μετάλλιο και, όπως έχει περιγράψει, οι δυο τους άρχισαν να πανηγυρίζουν και έβγαλαν μαζί φωτογραφίες.
Πώς γεννήθηκε το «για την Ελλάδα»
Αν όμως τα 37 παγωτά αποτελούν μία από τις πιο ανθρώπινες αναμνήσεις της Βαρκελώνης, μια άλλη στιγμή πέρασε στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
Κατά τη διάρκεια μιας προσπάθειας στο επολέ ζετέ, ο Πύρρος Δήμας έφερε την μπάρα στους ώμους και ακούστηκε να λέει: «για την Ελλάδα».
Ο ίδιος εξήγησε χρόνια αργότερα ότι η φράση βγήκε αυθόρμητα, μέσα από το πείσμα και την ένταση που κουβαλούσε από όσα είχε προηγουμένως περάσει μέχρι να φτάσει στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Η προσπάθεια εκείνη δεν ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Μάλιστα, ο Δήμας έχει παραδεχθεί ότι λέγοντας τη φράση έχασε στιγμιαία την αναπνοή του την ώρα που βρισκόταν υπό τεράστια πίεση από το βάρος.
«Είμαι Έλληνας»
Για τον ίδιο, το «για την Ελλάδα» είχε πολύ βαθύτερο νόημα από ένα σύνθημα για τις τηλεοπτικές κάμερες. Ερχόταν μετά από μια περίοδο κατά την οποία είχε χρειαστεί επανειλημμένα να αποδεικνύει ποιος ήταν και για ποια χώρα ήθελε να αγωνιστεί.
Όπως εξήγησε αργότερα, εκείνη τη στιγμή ήταν σαν να ήθελε να απαντήσει σε όλους όσοι τον είχαν αμφισβητήσει: «Είμαι Έλληνας».
Λίγο αργότερα βρισκόταν στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου και άκουγε τον ελληνικό Εθνικό Ύμνο να παίζει για εκείνον.
Η αρχή μιας ιστορικής Ολυμπιακής πορείας
Το χρυσό μετάλλιο της Βαρκελώνης δεν έμεινε μια μεμονωμένη επιτυχία. Ο Πύρρος Δήμας επέστρεψε στην κορυφή στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996 και του Σίδνεϊ το 2000.
Το 2004, στην Αθήνα, ολοκλήρωσε την Ολυμπιακή του πορεία με ένα χάλκινο μετάλλιο και με το ελληνικό κοινό να τον αποχαιρετά όρθιο.
Από όλες όμως τις μεγάλες στιγμές της καριέρας του, η Βαρκελώνη του 1992 διατηρεί κάτι ξεχωριστό. Ήταν η πρώτη φορά που ολόκληρη η Ελλάδα άκουσε το όνομά του, η πρώτη φορά που ανέβηκε στο υψηλότερο σκαλί του Ολυμπιακού βάθρου και η νύχτα που, αφού σήκωσε εκατοντάδες κιλά, κατάφερε να… εξαφανίσει και δεκάδες σοκολατένια παγωτά.
