Μην γκρινιάζετε, ζήστε – Ένα μήνυμα ζωής από μια 27χρονη που πάλεψε με τον καρκίνο
Υπήρχε μια στιγμή που το σώμα μου δεν μου ανήκε πια. Μια στιγμή που η ζωή μου άλλαξε, όχι επειδή το ήθελα, αλλά επειδή έπρεπε. Ήμουν 27 χρονών όταν άκουσα τη λέξη που κανείς δεν θέλει να ακούσει: καρκίνος. Δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα γινόμουν μέρος αυτής της λέξης. Ήμουν νέα, γεμάτη όνειρα, γεμάτη ζωή. Και ξαφνικά όλα αυτά έμοιαζαν να ξεγλιστρούν μέσα από τα χέρια μου, σαν άμμος που παρασύρεται από τον άνεμο.
Ο κόσμος γύρω μου συνέχισε να γυρίζει, αλλά ο δικός μου κόσμος σταμάτησε. Η διάγνωση ήρθε απρόσμενα, σαν βροντή σε καλοκαιρινό ουρανό. Είχα συνηθίσει να σχεδιάζω τη ζωή μου, να βλέπω το μέλλον μπροστά μου σαν έναν ανοιχτό δρόμο που περίμενε να τον περπατήσω. Και τώρα έπρεπε να δώσω μια μάχη που δεν ήξερα αν θα κερδίσω.
Στην αρχή, υπήρξε θυμός. Γιατί εγώ; Γιατί τώρα; Είχα τόσα πράγματα να κάνω, τόσα όνειρα να ζήσω. Ένιωθα ότι η ζωή μου είχε κλαπεί, ότι οι μέρες μου είχαν μετρηθεί προτού προλάβω να τις απολαύσω. Αλλά σύντομα κατάλαβα ότι ο θυμός ήταν ένα βάρος που δεν μπορούσα να κουβαλάω. Δεν είχα χρόνο για θυμό. Είχα μόνο χρόνο για ζωή.
Ξεκίνησα να βλέπω τη ζωή μέσα από έναν άλλο φακό. Ένας καρκινοπαθής ζει με την καθημερινή υπενθύμιση ότι ο χρόνος του είναι πολύτιμος, ότι η κάθε στιγμή έχει αξία. Ξαφνικά, τα μικρά πράγματα άρχισαν να γίνονται μεγάλα. Ένα γέλιο με τους φίλους, μια αγκαλιά από την οικογένεια, ένα ηλιοβασίλεμα που ζωγράφιζε τον ουρανό με χρώματα που ποτέ πριν δεν είχα παρατηρήσει.
Έμαθα να μην γκρινιάζω για τα ασήμαντα. Πριν, μπορεί να ανησυχούσα για πράγματα όπως η κίνηση στον δρόμο ή μια καθυστέρηση σε κάποιο ραντεβού. Τώρα, όλα αυτά έμοιαζαν αστεία. Γιατί να γκρινιάζουμε όταν έχουμε την ευλογία να ζούμε; Γιατί να χάνουμε χρόνο ανησυχώντας για μικροπράγματα, όταν μπορούμε να γεμίσουμε τη ζωή μας με αγάπη, με χαρά, με νόημα;
Η θεραπεία δεν ήταν εύκολη. Ο καρκίνος φέρνει μαζί του πόνο, αβεβαιότητα, φόβο. Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι το σώμα σου σε προδίδει, ότι οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν. Αλλά μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να σου πάρει: η θέληση να ζήσεις. Το πείσμα να δεις ακόμα μια μέρα, να νιώσεις ακόμα μια φορά τον ήλιο στο πρόσωπό σου, να γελάσεις μέχρι να πονέσει το στομάχι σου.
Κάθε μέρα που ξυπνούσα, έλεγα στον εαυτό μου: “Σήμερα θα ζήσεις”. Δεν ήξερα πόσες μέρες μου είχαν απομείνει, αλλά ήξερα ότι δεν ήθελα να χάσω καμία. Και αυτή η απόφαση να ζήσω, να ζήσω πραγματικά, ήταν αυτό που μου έδινε δύναμη.
Στην πορεία, συνάντησα ανθρώπους που πάλευαν κι αυτοί με τον καρκίνο. Καθένας είχε τη δική του ιστορία, τη δική του μάχη. Και όμως, όλοι είχαμε κάτι κοινό: την αγάπη για τη ζωή. Έβλεπα ανθρώπους να γελούν, να χορεύουν, να αγαπούν, ακόμα και μέσα στις πιο δύσκολες στιγμές τους. Και αυτό μου έμαθε κάτι σημαντικό: η ζωή δεν μετριέται από τις μέρες που ζούμε, αλλά από τις στιγμές που γεμίζουν την καρδιά μας.
Αν μπορούσα να στείλω ένα μήνυμα σε όσους διαβάζουν αυτές τις λέξεις, θα ήταν αυτό: μην γκρινιάζετε, ζήστε. Μην περιμένετε να έρθει κάτι τραγικό για να εκτιμήσετε τη ζωή σας. Κάθε μέρα είναι ένα δώρο. Κάθε στιγμή είναι μια ευκαιρία να αγαπήσετε, να γελάσετε, να δημιουργήσετε, να νιώσετε.
Μην ανησυχείτε για τα μικρά. Η ζωή είναι πολύ σύντομη για να χάνεται σε ασήμαντες λεπτομέρειες. Εστιάστε στα μεγάλα: στις σχέσεις, στα όνειρα, στα πάθη σας. Ζήστε κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία, όχι με φόβο, αλλά με ευγνωμοσύνη.
Ο καρκίνος με δίδαξε να είμαι ευγνώμων, ακόμα και για τα πράγματα που κάποτε θεωρούσα δεδομένα. Με δίδαξε να λέω “ευχαριστώ” για την κάθε ανάσα, για την κάθε στιγμή που μπορώ να κοιτάξω τους ανθρώπους που αγαπώ και να τους πω πόσο σημαντικοί είναι για μένα.
Αν διαβάζετε αυτές τις γραμμές, σταματήστε για μια στιγμή. Κλείστε τα μάτια σας. Σκεφτείτε κάτι για το οποίο είστε ευγνώμονες. Ίσως είναι ο ήχος των πουλιών το πρωί, η ζεστασιά του ήλιου στο δέρμα σας, ή η αγκαλιά κάποιου αγαπημένου σας προσώπου. Κρατήστε αυτή τη σκέψη. Αυτή είναι η ζωή. Και είναι όμορφη, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές της.
Ο καρκίνος μπορεί να μου πήρε πολλά, αλλά μου έδωσε και κάτι που δεν θα μπορούσα ποτέ να αγοράσω: την εκτίμηση για την απλότητα της ζωής. Μου έμαθε να ζω κάθε μέρα σαν να είναι ένα μικρό θαύμα. Και αυτό είναι το μήνυμά μου προς εσάς. Ζήστε. Ζήστε χωρίς φόβο, χωρίς γκρίνια, χωρίς αναβολές.
Όταν τελείωσαν οι θεραπείες μου, όταν άρχισα να ξαναχτίζω τη ζωή μου, κατάλαβα ότι δεν ήμουν η ίδια. Ήμουν πιο δυνατή, πιο συνειδητοποιημένη, πιο ζωντανή. Ο καρκίνος δεν με καθόρισε. Με δίδαξε να εκτιμώ τη ζωή με έναν τρόπο που δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ.
Και τώρα, κοιτάζω μπροστά. Δεν ξέρω τι θα φέρει το μέλλον, αλλά ξέρω ότι θα ζήσω κάθε στιγμή του με όλη μου την καρδιά. Γιατί αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία. Η ζωή είναι εδώ, τώρα. Και είναι στο χέρι μας να την κάνουμε να αξίζει.
Μην γκρινιάζετε, ζήστε. Αυτό είναι το δώρο μου για εσάς, το μάθημα που έμαθα μέσα από τη δική μου δοκιμασία. Η ζωή είναι όμορφη, ακόμα και όταν είναι δύσκολη. Και είναι δική σας να τη ζήσετε.
