Η πιο επικίνδυνη διαδρομή στον κόσμο δεν βρίσκεται σε κάποιον αστικό αυτοκινητόδρομο με έντονη κίνηση, αλλά κρέμεται κυριολεκτικά πάνω από γκρεμούς στις Άνδεις. Ο λόγος για τον διάσημο «Δρόμο του Θανάτου» στη Βολιβία, μια διαδρομή που έχει στοιχίσει τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους και συνεχίζει μέχρι σήμερα να προκαλεί δέος, φόβο αλλά και έντονη έλξη.
Αν σας αρέσουν οι ιστορίες ακραίων εμπειριών και επικίνδυνων ταξιδιών, τότε αυτή η διαδρομή σίγουρα θα σας καθηλώσει.
Ένας δρόμος σκαλισμένος στο κενό
Ο Camino de la Muerte, όπως είναι το επίσημο όνομά του, είναι ένας χωμάτινος δρόμος μήκους περίπου 60 χιλιομέτρων που συνδέει τη Λα Παζ με την Κορόικο. Βρίσκεται χαραγμένος στις απότομες πλαγιές των Άνδεων, σε υψόμετρα που κόβουν την ανάσα.
Σε πολλά σημεία, το πλάτος του δρόμου δεν ξεπερνά τα τρία μέτρα. Από τη μία πλευρά υπάρχει ο κάθετος βράχος και από την άλλη ένας γκρεμός που ξεπερνά τα 600 μέτρα. Δεν υπάρχουν προστατευτικά κιγκλιδώματα, ούτε περιθώρια για λάθη.
Γιατί θεωρείται τόσο επικίνδυνος
Οι συνθήκες που επικρατούν στον Δρόμο του Θανάτου δεν συγχωρούν. Ομίχλη, καταρρακτώδεις βροχές και συχνές κατολισθήσεις κάνουν τη διαδρομή απρόβλεπτη. Οι «τυφλές» στροφές και οι συνεχείς φουρκέτες δυσκολεύουν ακόμα και τους πιο έμπειρους οδηγούς.
Για δεκαετίες, αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, φορτηγά και λεωφορεία κινούνταν στον ίδιο στενό δρόμο. Η παραμικρή λάθος εκτίμηση μπορούσε να αποβεί μοιραία.
Η σκοτεινή ιστορία της κατασκευής του
Η ιστορία του δρόμου ξεκινά το 1935, μετά τη λήξη του Πολέμου του Τσάκο. Αιχμάλωτοι πολέμου από την Παραγουάη εξαναγκάστηκαν να εργαστούν στην κατασκευή του δρόμου, κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.
Πολλοί από αυτούς έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των έργων. Ο δρόμος δημιουργήθηκε για να συνδέσει τις περιοχές Γιούνγκας με τη Λα Παζ, χωρίς να υπάρχει καμία μέριμνα για την ασφάλεια.
Τα νούμερα που σοκάρουν
Μέχρι το 2007, όταν κατασκευάστηκε ένας νέος ασφαλτοστρωμένος αυτοκινητόδρομος ως εναλλακτική διαδρομή, οι απώλειες στον Δρόμο του Θανάτου έφταναν τους 200 με 300 νεκρούς κάθε χρόνο.
Για δεκαετίες, ήταν η μοναδική δίοδος μεταφοράς αγαθών από τα υψίπεδα της πρωτεύουσας προς τις χαμηλότερες περιοχές. Οι οδηγοί δεν είχαν άλλη επιλογή από το να ρισκάρουν τη ζωή τους καθημερινά.
Η παράξενη οδήγηση από την αριστερή πλευρά
Ένα από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του δρόμου είναι ότι, ενώ στη Βολιβία η κυκλοφορία γίνεται κανονικά από δεξιά, στον συγκεκριμένο δρόμο οι οδηγοί κινούνταν υποχρεωτικά αριστερά.
Ο λόγος ήταν απλός αλλά κρίσιμος. Με αυτόν τον τρόπο, ο οδηγός είχε καλύτερη ορατότητα του τροχού που βρισκόταν πιο κοντά στον γκρεμό, μειώνοντας – όσο γινόταν – τον κίνδυνο.
Από δρόμος τρόμου σε τουριστικό προορισμό
Μετά την ολοκλήρωση της ασφαλέστερης παράκαμψης, ο Δρόμος του Θανάτου δεν έκλεισε. Αντίθετα, απέκτησε έναν εντελώς νέο ρόλο.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, μετατράπηκε σε τουριστικό πόλο έλξης για όσους αναζητούν αδρεναλίνη και ακραίες εμπειρίες. Χιλιάδες ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο καταφθάνουν κάθε χρόνο για να τον διασχίσουν.
Η κατάβαση με mountain bike που κόβει την ανάσα
Η πιο δημοφιλής δραστηριότητα σήμερα είναι η κατάβαση με mountain bike. Δεκάδες εταιρείες οργανώνουν εκδρομές, παρέχοντας ποδήλατα, εξοπλισμό ασφαλείας και οχήματα υποστήριξης.
Η διαδρομή ξεκινά από τα 3.660 μέτρα υψόμετρο στη Λα Παζ και καταλήγει στα τροπικά υψόμετρα της Κορόικο. Μέσα σε μία μόνο ημέρα, οι ποδηλάτες κατεβαίνουν περισσότερα από 3.000 μέτρα υψομετρικής διαφοράς.
Τοπίο που μαγεύει και τρομάζει ταυτόχρονα
Κατά τη διάρκεια της κατάβασης, το τοπίο αλλάζει συνεχώς. Από παγωμένες κορυφές και σύννεφα, περνάτε σε πυκνά, καταπράσινα δάση και τροπικό κλίμα.
Για πολλούς, αυτή η εμπειρία είναι προσωπική υπέρβαση. Για άλλους, είναι ένας μοναδικός τρόπος να γνωρίσουν την ιστορία της Βολιβίας μέσα από έναν δρόμο που σημάδεψε βαθιά τη χώρα.
Ο κίνδυνος δεν έχει εξαφανιστεί
Παρά τη μεγάλη μείωση των θανατηφόρων περιστατικών, ο Δρόμος του Θανάτου παραμένει επικίνδυνος. Ακόμα και σήμερα, χάνονται 30 έως 40 ζωές κάθε χρόνο, πολλές από αυτές ποδηλατών που υποτιμούν τη δυσκολία της διαδρομής.
Όσοι έχουν ζήσει την εμπειρία μιλούν για ένα μείγμα τρόμου και γοητείας. Ένα ταξίδι που σε κάνει να νιώθεις διαρκώς ένα βήμα πριν το κενό, αλλά ταυτόχρονα σου χαρίζει εικόνες που δεν ξεχνιούνται ποτέ.
