Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν περάσει τόσο μεγάλο διάστημα χωρίς σύντροφο, ώστε έμαθαν να οργανώνουν ολόκληρη τη ζωή τους χωρίς να υπολογίζουν την παρουσία κάποιου άλλου. Παίρνουν μόνοι τους αποφάσεις, αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες τους και βρίσκουν τον δικό τους τρόπο να περνούν τις ημέρες τους.
Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν επιθυμούν την αγάπη ή τη συντροφικότητα. Μερικές φορές, όμως, όταν ένας άνθρωπος έχει συνηθίσει να στηρίζεται αποκλειστικά στον εαυτό του, η ιδέα μιας νέας σχέσης μπορεί να του φαίνεται πιο δύσκολη απ’ όσο περίμενε.
Όταν η μοναξιά γίνεται μέρος της καθημερινότητας
Στην αρχή, η απουσία ενός συντρόφου μπορεί να είναι ιδιαίτερα αισθητή. Υπάρχουν στιγμές που θα ήθελες να μοιραστείς μια σκέψη, να μιλήσεις για κάτι που σου συνέβη ή απλώς να αισθανθείς την παρουσία ενός αγαπημένου ανθρώπου δίπλα σου.
Με τον καιρό, όμως, η καθημερινότητα αποκτά διαφορετικό ρυθμό.
Μαθαίνεις να απολαμβάνεις ένα γεύμα χωρίς παρέα, να ταξιδεύεις χωρίς να περιμένεις κάποιον, να γεμίζεις τον ελεύθερο χρόνο σου με δραστηριότητες που σε ευχαριστούν.
Αποφασίζεις πότε θα ξεκουραστείς, πότε θα βγεις και πώς θα οργανώσεις το σπίτι σου. Δεν χρειάζεται να εξηγείς συνεχώς τις επιλογές σου ούτε να συντονίζεις το πρόγραμμά σου με εκείνο ενός άλλου ανθρώπου.
Αυτή η ανεξαρτησία μπορεί να γίνει πηγή ικανοποίησης. Μπορεί, όμως, σε κάποιες περιπτώσεις να κάνει την επιστροφή σε μια στενή σχέση πιο απαιτητική.
Δεν είναι ότι δεν θέλει να αγαπήσει, αλλά έχει μάθει να προστατεύει την ηρεμία του
Ένας άνθρωπος που ζει μόνος για πολλά χρόνια μπορεί να έχει δημιουργήσει έναν προσωπικό χώρο στον οποίο αισθάνεται ασφαλής.
Ξέρει τι τον ευχαριστεί, ποιες συνήθειες τον ξεκουράζουν και ποιες καταστάσεις προτιμά να αποφεύγει.
Αν έχει προηγουμένως βιώσει μια δύσκολη σχέση, έναν επώδυνο χωρισμό ή μια σημαντική απογοήτευση, ίσως αντιμετωπίζει τη νέα συναισθηματική εγγύτητα με μεγαλύτερη επιφυλακτικότητα.
Δεν σημαίνει ότι έχει χάσει την ικανότητα να αγαπά.
Μπορεί απλώς να χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να αισθανθεί ότι ένας άλλος άνθρωπος δεν θα αναστατώσει την ισορροπία που κατάφερε να δημιουργήσει.
Γιατί, όταν έχεις προσπαθήσει πολύ να βρεις την ηρεμία σου, δεν είναι πάντα εύκολο να αποδεχτείς ξανά την αβεβαιότητα που μπορεί να συνοδεύει μια σχέση.
Η ανεξαρτησία είναι όμορφη, αλλά η οικειότητα απαιτεί μοίρασμα
Μια ουσιαστική σχέση δεν αποτελείται μόνο από όμορφες στιγμές, ρομαντικές εξόδους και κοινές αναμνήσεις.
Περιλαμβάνει επίσης διαφορετικές ανάγκες, μικρές διαφωνίες, συμβιβασμούς και καθημερινές υποχρεώσεις.
Χρειάζεται να ακούσεις τον άλλον, να συζητήσεις όσα σε ενοχλούν και μερικές φορές να αλλάξεις ένα μέρος του προγράμματός σου για να μπορέσετε να περάσετε χρόνο μαζί.
Για κάποιον που έχει μάθει να αποφασίζει τα πάντα μόνος του, αυτή η αλλαγή μπορεί αρχικά να φαίνεται περιοριστική.
Ωστόσο, η συντροφικότητα δεν χρειάζεται να καταργεί την προσωπική ελευθερία.
Μια υγιής σχέση αφήνει χώρο και στους δύο ανθρώπους να διατηρούν τη δική τους προσωπικότητα, τις φιλίες, τις συνήθειες και τα ενδιαφέροντά τους.
Το ζητούμενο δεν είναι να εγκαταλείψεις τη ζωή που έχεις δημιουργήσει, αλλά να ανακαλύψεις αν υπάρχει κάποιος με τον οποίο θα ήθελες να μοιραστείς ένα κομμάτι της.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι δυσκολεύονται να εμπιστευτούν ξανά
Η εμπιστοσύνη δεν δημιουργείται πάντοτε από την πρώτη στιγμή.
Ιδιαίτερα όταν κάποιος έχει πληγωθεί στο παρελθόν, μπορεί να χρειάζεται χρόνο για να αισθανθεί άνετα εκφράζοντας τις σκέψεις και τις ανάγκες του.
Ίσως να αποφεύγει τις βιαστικές δεσμεύσεις. Ίσως να μη θέλει να μοιράζεται αμέσως προσωπικά ζητήματα ή να αισθάνεται αμηχανία όταν ένας νέος άνθρωπος δείχνει έντονο ενδιαφέρον.
Αυτή η συμπεριφορά δεν σημαίνει απαραίτητα αδιαφορία.
Από την άλλη πλευρά, δεν πρέπει να θεωρούμε ότι κάθε άνθρωπος που κρατά αποστάσεις επιθυμεί κρυφά μια σχέση. Κάποιοι είναι πραγματικά ευχαριστημένοι με την προσωπική τους ζωή όπως είναι.
Το σημαντικό είναι να σεβόμαστε όσα εκφράζει ο άλλος, χωρίς να προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε κάθε του αντίδραση ως σημάδι κάποιου κρυμμένου συναισθήματος.
Δεν χρειάζεται να αλλάξεις έναν άνθρωπο για να τον αγαπήσεις
Όταν γνωρίζουμε κάποιον που έχει συνηθίσει να ζει μόνος, μπορεί να πιστέψουμε ότι χρειάζεται απλώς αρκετή αγάπη για να εγκαταλείψει τις επιφυλάξεις του.
Όμως οι ανθρώπινες σχέσεις δεν λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο.
Δεν μπορούμε να πείσουμε κάποιον να εμπιστευτεί, να δεθεί ή να προχωρήσει συναισθηματικά αν ο ίδιος δεν το επιθυμεί.
Η υπομονή και η κατανόηση έχουν μεγάλη αξία, αλλά χρειάζεται και αμοιβαία διάθεση.
Αν ένας άνθρωπος θέλει να δημιουργήσει μια νέα σχέση, είναι σημαντικό να μπορεί να το εκφράζει και να προσπαθεί να συμμετέχει σε αυτήν.
Αν δεν το θέλει, η απόφασή του αξίζει επίσης σεβασμό.
Η αγάπη δεν είναι μια αποστολή στην οποία ο ένας προσπαθεί να σώσει ή να αλλάξει τον άλλον. Είναι μια σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που επιλέγουν να βρίσκονται μαζί.
Το να ζεις μόνος δεν σημαίνει ότι είσαι μοναχικός
Συχνά χρησιμοποιούμε τη μοναξιά και τη μοναχικότητα σαν να είναι το ίδιο πράγμα.
Στην πραγματικότητα, υπάρχει σημαντική διαφορά ανάμεσα στο να ζει κάποιος μόνος του και στο να αισθάνεται μόνος.
Ένας άνθρωπος μπορεί να μην έχει ερωτικό σύντροφο, αλλά να διατηρεί στενές φιλίες, ουσιαστικές οικογενειακές σχέσεις και μια καθημερινότητα γεμάτη δραστηριότητες.
Αντίθετα, κάποιος μπορεί να βρίσκεται μέσα σε μια σχέση και παρ’ όλα αυτά να αισθάνεται ότι δεν τον καταλαβαίνουν ή ότι δεν έχει με ποιον να μοιραστεί όσα τον απασχολούν.
Η συναισθηματική σύνδεση δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την οικογενειακή ή τη συντροφική μας κατάσταση.
Εκείνο που έχει σημασία είναι αν διαθέτουμε ανθρώπους με τους οποίους αισθανόμαστε ασφαλείς, αποδεκτοί και ελεύθεροι να είμαστε ο εαυτός μας.
Όταν έρθει ένας άνθρωπος που αξίζει, η σχέση χρειάζεται τον δικό της χρόνο
Μερικές φορές, δύο άνθρωποι γνωρίζονται σε μια περίοδο που έχουν ήδη οργανώσει τη ζωή τους και έχουν μάθει να λειτουργούν ανεξάρτητα.
Η συνάντησή τους δεν σημαίνει ότι πρέπει ξαφνικά να αλλάξουν τα πάντα.
Μπορούν να γνωριστούν σταδιακά, να συζητήσουν τις ανάγκες τους και να ανακαλύψουν αν οι επιθυμίες και οι προσδοκίες τους ταιριάζουν.
Δεν χρειάζεται να βιαστούν ούτε να αποδείξουν ότι η σχέση τους είναι σοβαρή μέσα από μεγάλες υποσχέσεις.
Η εμπιστοσύνη χτίζεται μέσα από τη συνέπεια, τον σεβασμό και την καθημερινή συμπεριφορά.
Και η οικειότητα μεγαλώνει όταν και οι δύο αισθάνονται ότι μπορούν να εκφράζονται χωρίς φόβο.
Ένας άνθρωπος που έχει συνηθίσει να ζει μόνος μπορεί να αγαπήσει βαθιά. Μπορεί όμως να χρειάζεται να διατηρήσει και ένα μέρος της ανεξαρτησίας του, όπως άλλωστε συμβαίνει σε κάθε ισορροπημένη σχέση.
Η αγάπη δεν πρέπει να είναι φόβος απέναντι στη μοναξιά
Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να επιθυμούμε έναν άνθρωπο δίπλα μας. Όπως δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να απολαμβάνουμε μια περίοδο χωρίς ερωτική σχέση.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν αισθανόμαστε ότι πρέπει να μπούμε σε μια σχέση μόνο και μόνο για να μην είμαστε μόνοι ή όταν απορρίπτουμε κάθε πιθανότητα οικειότητας αποκλειστικά από φόβο μήπως πληγωθούμε.
Η προσωπική μας αξία δεν καθορίζεται από το αν έχουμε σύντροφο.
Και μια νέα σχέση δεν χρειάζεται να σβήσει όλα όσα μάθαμε για τον εαυτό μας τα χρόνια που ζήσαμε μόνοι.
Ίσως η πιο ουσιαστική συντροφικότητα να αρχίζει όταν δύο άνθρωποι δεν προσπαθούν να καλύψουν ο ένας τα κενά του άλλου, αλλά επιλέγουν να μοιραστούν τη ζωή τους με ειλικρίνεια και σεβασμό.
Γιατί ο άνθρωπος που έμαθε να ζει μόνος δεν έχει απαραίτητα κλείσει την καρδιά του. Μπορεί απλώς να έχει μάθει την αξία της ηρεμίας του και να θέλει να τη μοιραστεί με κάποιον που θα τη σεβαστεί.
