Καρντάσια, Παγουράδες, Σούρδοι, Γκάτζολοι και Γκάγκαροι. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας οι κάτοικοι απέκτησαν με τα χρόνια παρατσούκλια που συχνά είναι πιο χαρακτηριστικά και από την επίσημη ονομασία τους. Κάποια προέρχονται από την τοπική διάλεκτο, άλλα από παλιά επαγγέλματα, προϊόντα και ιστορικά γεγονότα, ενώ αρκετά γεννήθηκαν από τα πειράγματα μεταξύ γειτονικών πόλεων.
Πίσω από αυτές τις παράξενες ονομασίες κρύβονται ιστορίες, τοπικοί θρύλοι και συνήθειες που πέρασαν από γενιά σε γενιά. Ορισμένες εξηγήσεις είναι γνωστές, ενώ για άλλες υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές. Ας δούμε μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά παρατσούκλια των Ελλήνων και πώς λέγεται ότι προέκυψαν.
Τα παρατσούκλια των κατοίκων στη Μακεδονία και τη Θράκη
Θεσσαλονίκη – Καρντάσια και Μπαγιάτηδες
Οι Θεσσαλονικείς είναι γνωστοί ως «καρντάσια», μια λέξη που προέρχεται από το τουρκικό «kardeş», που σημαίνει αδελφός. Η προσφώνηση χρησιμοποιείται στη Θεσσαλονίκη με φιλικό τρόπο και έχει γίνει χαρακτηριστικό κομμάτι της τοπικής καθημερινής ομιλίας.
Η πόλη έχει αποκαλεστεί χαριτολογώντας και «Καρντασούπολη». Ένα άλλο παλιότερο προσωνύμιο είναι το «μπαγιάτηδες», που συνδέεται με τη λέξη «μπαγιάτης», η οποία χρησιμοποιούνταν για τον παλιό, γηγενή κάτοικο της πόλης.
Συναντάται επίσης ο σπανιότερος χαρακτηρισμός «παυλοκαταραμένοι», χωρίς όμως να υπάρχει ευρέως τεκμηριωμένη εξήγηση για την προέλευσή του.
Κοζάνη – Σούρδοι
Οι κάτοικοι της Κοζάνης είναι γνωστοί με το παρατσούκλι «Σούρδοι». Πρόκειται για μια από τις πιο χαρακτηριστικές τοπικές ονομασίες της Δυτικής Μακεδονίας.
Η λέξη έχει συνδεθεί με βλάχικες γλωσσικές επιρροές και με την έννοια του ανθρώπου που δεν ακούει. Σύμφωνα με μια λαϊκή εξήγηση, οι Κοζανίτες έκαναν πως δεν άκουγαν όταν κάτι δεν τους συνέφερε.
Η ιστορία αυτή αποτελεί περισσότερο τοπικό πείραγμα παρά εξακριβωμένη ετυμολογία. Το παρατσούκλι πάντως έχει συνδεθεί στενά με την ταυτότητα και το ιδιαίτερο χιούμορ της Κοζάνης.
Έβρος – Γκάτζολοι
Οι κάτοικοι του Έβρου αποκαλούνται συχνά «Γκάτζολοι», ένα παρατσούκλι που έχει συνδεθεί ιδιαίτερα με την περιοχή του Σουφλίου.
Σύμφωνα με μια διαδεδομένη τοπική αφήγηση, η ονομασία προήλθε από τη λέξη «γκάτζος», που χρησιμοποιούνταν για το γαϊδούρι. Η ιστορία αναφέρει ότι στην περιοχή υπήρχαν παλιότερα πολλά γαϊδούρια και ότι στρατιώτες που υπηρετούσαν στον Έβρο άρχισαν να χρησιμοποιούν το όνομα περιπαικτικά.
Η ονομασία «Γκατζολία» καθιερώθηκε επίσης στη λαϊκή ομιλία, ενώ το παρατσούκλι «Γκάτζος Εξπρές» συνδέθηκε με τη σιδηροδρομική διαδρομή προς τον Έβρο.
Πτολεμαΐδα – Καϊλαριώτες
Οι κάτοικοι της Πτολεμαΐδας αποκαλούνταν παλιότερα «Καϊλαριώτες», από την ιστορική ονομασία «Καϊλάρια» της περιοχής.
Η Πτολεμαΐδα απέκτησε το σημερινό της όνομα τον 20ό αιώνα, αλλά η παλιά ονομασία διατηρήθηκε στη συλλογική μνήμη. Ένα ακόμη τοπικό προσωνύμιο ήταν το «Λασποχώρι», που σύμφωνα με τις αφηγήσεις των παλιότερων κατοίκων σχετιζόταν με τη λάσπη που δημιουργούνταν στους δρόμους όταν έβρεχε.
Φλώρινα – Απόγονοι της Γιουργίας
Στη Φλώρινα συναντάται σε παλιές συλλογές παρατσουκλιών ο χαρακτηρισμός «Απόγονοι της Γιουργίας».
Η συγκεκριμένη έκφραση εμφανίζεται σε προσβλητικές τοπικές αφηγήσεις που συνδέονται με μια γυναίκα ονόματι Γιουργία. Ωστόσο, δεν υπάρχουν επαρκή ιστορικά στοιχεία που να επιβεβαιώνουν την ιστορία, επομένως δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως πραγματικό γεγονός.
Σέρρες – Ακανέδες
Το παρατσούκλι «Ακανέδες» συνδέεται με ένα από τα πιο γνωστά παραδοσιακά γλυκά των Σερρών.
Ο ακανές θυμίζει λουκούμι και αποτελεί χαρακτηριστικό προϊόν της πόλης. Έτσι, το όνομά του χρησιμοποιήθηκε και ως χαριτωμένο προσωνύμιο για τους κατοίκους της.
Καβάλα – Ψαροκασέλες
Οι Καβαλιώτες έχουν αποκληθεί «Ψαροκασέλες», κυρίως στο πλαίσιο των παραδοσιακών πειραγμάτων με κατοίκους γειτονικών περιοχών, όπως η Ξάνθη.
Η ονομασία παραπέμπει στις κασέλες μεταφοράς ψαριών και ταιριάζει με τη μακρά αλιευτική παράδοση της Καβάλας. Ωστόσο, η ακριβής ιστορία της δεν είναι εξακριβωμένη.
Τα παρατσούκλια της Θεσσαλίας και της Στερεάς Ελλάδας
Λάρισα – Πλατύποδες και Τυρόγαλα
Οι Λαρισαίοι έχουν αποκληθεί «Πλατύποδες» ή «Πλατυποδαράδες», ένα παρατσούκλι που συνδέθηκε χιουμοριστικά με τον απέραντο θεσσαλικό κάμπο.
Σύμφωνα με το παλιό πείραγμα, το επίπεδο έδαφος επηρέαζε ακόμη και το περπάτημα των κατοίκων. Φυσικά, αυτή δεν είναι επιστημονική εξήγηση, αλλά μια λαϊκή ιστορία.
Ένα άλλο παρατσούκλι είναι το «Τυρόγαλα», που συνδέεται με τη σημαντική κτηνοτροφική και τυροκομική παράδοση της Θεσσαλίας.
Βόλος – Αυστριακοί
Ένα από τα πιο παράξενα παρατσούκλια είναι αυτό των Βολιωτών, που αποκαλούνται «Αυστριακοί».
Για την προέλευσή του κυκλοφορούν διάφορες ιστορίες. Κάποιες έχουν να κάνουν με πειράγματα ανάμεσα στον Βόλο και τη Λάρισα, ενώ άλλες συνδέονται με τις εμπορικές σχέσεις του Βόλου με την Αυστρία.
Σύμφωνα με μια εκδοχή, κατά την Οθωμανική περίοδο οι εμπορικές σχέσεις με αυστριακά συμφέροντα και η παρουσία αυστριακού προξενείου συνέβαλαν στη δημιουργία της ονομασίας.
Μια άλλη αφήγηση υποστηρίζει ότι έμποροι του Βόλου χρησιμοποιούσαν αυστριακές σημαίες για να διεκδικούν ευνοϊκότερη μεταχείριση. Παρότι αυτές οι ιστορίες έχουν ενδιαφέρον, δεν έχει επιβεβαιωθεί ποια εξηγεί την πραγματική προέλευση του παρατσουκλιού.
Τρίκαλα – Σακαφλιάδες και Κασέρια
Οι Τρικαλινοί είναι γνωστοί ως «Σακαφλιάδες», μια ονομασία που συνδέθηκε με τον θρυλικό Σακαφλιά και το γνωστό ρεμπέτικο τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη.
Ο Σακαφλιάς παρουσιάζεται στις λαϊκές αφηγήσεις ως μια χαρακτηριστική μορφή του μεσοπολεμικού υποκόσμου. Σύμφωνα με τον θρύλο, δολοφονήθηκε στις φυλακές Τρικάλων και η ιστορία του πέρασε στο τραγούδι.
Η ιστορική έρευνα, ωστόσο, έχει δείξει ότι οι αφηγήσεις περιλαμβάνουν αντιφάσεις και πιθανές συγχωνεύσεις διαφορετικών πραγματικών περιστατικών. Η σχέση του Σακαφλιά με τα Τρίκαλα έγινε ιδιαίτερα γνωστή μέσα από τη λαϊκή μουσική.
Ένα δεύτερο παρατσούκλι είναι το «Κασέρια», που σχετίζεται με την τυροκομική παράδοση της περιοχής.
Ιωάννινα – Παγουράδες
Οι Γιαννιώτες είναι γνωστοί σε ολόκληρη την Ελλάδα ως «Παγουράδες».
Μια από τις πιο διαδεδομένες λαϊκές ιστορίες αναφέρει ότι κάποτε οι κάτοικοι είδαν το φεγγάρι να καθρεφτίζεται στα νερά της λίμνης Παμβώτιδας και προσπάθησαν να το μαζέψουν μέσα σε παγούρια.
Η αφήγηση είναι ένας χιουμοριστικός τοπικός θρύλος και όχι καταγεγραμμένο ιστορικό περιστατικό. Παρ’ όλα αυτά, το παρατσούκλι καθιερώθηκε και χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα.
Αγρίνιο – Βλάχοι
Οι Αγρινιώτες έχουν αποκληθεί «Βλάχοι» στο πλαίσιο τοπικών πειραγμάτων, ιδιαίτερα από κατοίκους του Μεσολογγίου.
Ο χαρακτηρισμός παραπέμπει στο αγροτικό και κτηνοτροφικό παρελθόν της ευρύτερης περιοχής. Ωστόσο, η λέξη «Βλάχος» έχει και συγκεκριμένη ιστορική και γλωσσική σημασία, επομένως δεν αποτελεί ακριβή γενική ονομασία για τους κατοίκους του Αγρινίου.
Χαλκίδα – Τρελονερίτες
Οι κάτοικοι της Χαλκίδας έχουν αποκτήσει το παρατσούκλι «Τρελονερίτες», από το περίφημο φαινόμενο των «τρελών νερών» του Ευρίπου.
Στο στενό του Ευρίπου τα θαλάσσια ρεύματα παρουσιάζουν εντυπωσιακές μεταβολές στην κατεύθυνση και στην ταχύτητά τους, λόγω των ιδιαίτερων παλιρροϊκών συνθηκών.
Αυτό το φυσικό φαινόμενο έδωσε αφορμή για το χιουμοριστικό παρατσούκλι των Χαλκιδέων, χωρίς βέβαια να έχει κάποια πραγματική σχέση με τον χαρακτήρα τους.
Τα παρατσούκλια της Αθήνας και της Πελοποννήσου
Αθήνα – Γκάγκαροι
«Γκάγκαροι» ονομάζονταν παλιότερα οι γηγενείς Αθηναίοι, ιδιαίτερα όσοι θεωρούνταν παλιοί κάτοικοι της πόλης.
Σύμφωνα με το Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής, η λέξη συνδέεται πιθανότατα με το ιταλικό «ganghero», που σημαίνει στρόφιγγα ή μεντεσές. Το όνομα αποδιδόταν σκωπτικά στους παλιούς Αθηναίους, επειδή υποτίθεται ότι έκλειναν τις εξώπορτες των σπιτιών τους με ιδιαίτερα μάνταλα.
Με τα χρόνια, ο χαρακτηρισμός άρχισε να χρησιμοποιείται για τον «βέρο Αθηναίο», δηλαδή τον άνθρωπο που η οικογένειά του ζούσε στην Αθήνα επί πολλές γενιές.
Πάτρα – Μινάρες
Η λέξη «μινάρας» αποτελεί χαρακτηριστική έκφραση της πατρινής αργκό. Ανάλογα με τον τόνο και την περίσταση, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πείραγμα, προσφώνηση μεταξύ φίλων ή προσβλητικός χαρακτηρισμός.
Η φράση «Πού είσαι, ρε μινάρα;» είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα παραδείγματα της τοπικής ομιλίας.
Παρότι η λέξη δεν είναι ουδέτερη, έχει συνδεθεί τόσο έντονα με την Πάτρα ώστε να εμφανίζεται συχνά σε χιουμοριστικές αναφορές στην πόλη.
Ναύπλιο – Κωλοπλένηδες
Οι Ναυπλιώτες έχουν αποκληθεί «Κωλοπλένηδες», κυρίως στο πλαίσιο του παραδοσιακού ανταγωνισμού με τους κατοίκους του Άργους.
Σύμφωνα με μια λαϊκή εξήγηση, η ονομασία συνδέθηκε με τις συνήθειες προσωπικής καθαριότητας και τον τρόπο χρήσης των παλιών αποχωρητηρίων. Δεν υπάρχουν όμως επαρκή στοιχεία που να επιβεβαιώνουν αυτή την ιστορία ως πραγματική προέλευση του παρατσουκλιού.
Άργος – Πρασάδες
Ως απάντηση στα πειράγματα των Αργιτών, οι Ναυπλιώτες φέρονται να τους αποκαλούσαν «Πρασάδες».
Μια χιουμοριστική αφήγηση υποστηρίζει ότι το όνομα προήλθε από τη συνήθεια να χρησιμοποιούν πράσα για να παρακινούν τα γαϊδούρια τους και στη συνέχεια να τα τρώνε.
Πρόκειται για χαρακτηριστικό παράδειγμα των υπερβολικών ιστοριών που δημιουργούσαν παλιότερα οι γειτονικές πόλεις η μία για την άλλη.
Κόρινθος – Λαΐδες
Το παρατσούκλι «Λαΐδες» έχει συνδεθεί με τη Λαΐδα, μια διάσημη εταίρα της αρχαιότητας που αναφέρεται στις πηγές σε σχέση με την Κόρινθο.
Η αρχαία Κόρινθος ήταν σημαντικό εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο, γύρω από το οποίο αναπτύχθηκαν πολλές ιστορίες και θρύλοι. Το συγκεκριμένο προσωνύμιο αντλεί από αυτή την αρχαία παράδοση, αν και δεν αποτελεί συνηθισμένη σύγχρονη ονομασία των κατοίκων.
Αρκαδία – Σκορδάδες και Αβγοζύγηδες
Για τους Αρκάδες αναφέρονται σε παλιές συλλογές τα παρατσούκλια «Σκορδάδες» και «Αβγοζύγηδες».
Το πρώτο συνδέεται με την καλλιέργεια και κατανάλωση σκόρδου, ενώ το δεύτερο με μια λαϊκή ιστορία σύμφωνα με την οποία οι κάτοικοι ξεχώριζαν και πουλούσαν τα αυγά ανάλογα με το μέγεθός τους.
Οι εξηγήσεις αυτές ανήκουν στην προφορική παράδοση και δεν έχουν τεκμηριωθεί ως ιστορικά γεγονότα.
Τα παρατσούκλια των κατοίκων στα νησιά
Κως – Μπόχαλοι
Οι κάτοικοι της Κω έχουν αποκληθεί «Μπόχαλοι», μια ονομασία που σύμφωνα με τοπικές αφηγήσεις προέρχεται από τη λέξη «μποχάλι».
Στην τοπική γλωσσική παράδοση το «μποχάλι» συνδέεται με το μπουκάλι. Η σύνδεσή του με το παρατσούκλι αναφέρεται σε λαογραφικές συλλογές, χωρίς να υπάρχει πλήρως τεκμηριωμένη ετυμολογική εξήγηση.
Ρόδος – Τσαμπίκοι
Το παρατσούκλι «Τσαμπίκοι» προέρχεται από το ιδιαίτερα διαδεδομένο στη Ρόδο όνομα Τσαμπίκος και το γυναικείο Τσαμπίκα.
Τα ονόματα συνδέονται με την Παναγία Τσαμπίκα, ένα από τα πιο γνωστά προσκυνήματα του νησιού. Πολλές οικογένειες της Ρόδου έδιναν παραδοσιακά αυτά τα ονόματα στα παιδιά τους, με αποτέλεσμα να γίνουν χαρακτηριστικά της τοπικής ταυτότητας.
Κέρκυρα – Παγανέλια και Φρανκολαντσέρηδες
Οι Κερκυραίοι έχουν αποκληθεί «Παγανέλια», μια λέξη που στην τοπική παράδοση συνδέεται με τα περιστέρια.
Σύμφωνα με τη συνηθισμένη εξήγηση, η ονομασία προέκυψε από την παρουσία περιστεριών στις πλατείες και στους δημόσιους χώρους της πόλης.
Ένα δεύτερο, λιγότερο γνωστό παρατσούκλι είναι το «Φρανκολαντσέρηδες». Η ακριβής προέλευσή του δεν είναι σαφής, αν και η μορφή του παραπέμπει στις δυτικές γλωσσικές και πολιτισμικές επιρροές που δέχθηκε η Κέρκυρα κατά τη μακρά ιστορία της.
Λέσβος – Γκασμάδες
Η Λέσβος είναι γνωστή σε αρκετούς, ιδιαίτερα σε όσους υπηρέτησαν τη στρατιωτική τους θητεία στο νησί, με το παρατσούκλι «Γκασμαδία».
Η ονομασία συνδέεται με τον γκασμά, το εργαλείο που χρησιμοποιείται για σκάψιμο. Σύμφωνα με μια διαδεδομένη στρατιωτική αφήγηση, οι φαντάροι έδωσαν αυτό το όνομα στο νησί λόγω των εργασιών που έκαναν για τη δημιουργία ορυγμάτων.
Μια άλλη λαϊκή ιστορία αναφέρει ότι, όταν κατασκευαζόταν το αεροδρόμιο της Μυτιλήνης, πολλοί κάτοικοι εμφανίστηκαν κρατώντας γκασμάδες για να βοηθήσουν. Η δεύτερη εκδοχή δεν έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά.
Πρέβεζα – Σαρδέλες
Οι Πρεβεζάνοι έχουν αποκληθεί «Σαρδέλες», μια ονομασία που παραπέμπει στη σχέση της πόλης με τη θάλασσα και την αλιεία.
Μια παλιά χιουμοριστική ιστορία αναφέρει ότι οι κάτοικοι έβαζαν σαρδέλες μέσα σε κλουβιά. Πρόκειται για λαϊκό πείραγμα, χωρίς ιστορική τεκμηρίωση.
Το ψάρι, πάντως, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της γαστρονομικής παράδοσης της Πρέβεζας και του Αμβρακικού.
Άρτα – Νερατζοκώληδες
Ένα από τα πιο ιδιαίτερα και σκωπτικά παρατσούκλια συναντάται στην Άρτα, όπου οι κάτοικοι έχουν αποκληθεί «Νερατζοκώληδες».
Η ονομασία συνδέθηκε χιουμοριστικά με τις νεραντζιές και τους καρπούς τους, που αποτελούσαν γνώριμη εικόνα στην περιοχή.
Πρόκειται για παλιό περιπαικτικό χαρακτηρισμό, με διαφορετικές λαϊκές εξηγήσεις για τη δημιουργία του.
Σαλαμίνα – Μπακαούκες και Μανάρια
Στη Σαλαμίνα συναντώνται τα παρατσούκλια «Μπακαούκες» και «Μανάρια».
Για το πρώτο κυκλοφορούν διάφορα τοπικά αστεία και ιστορίες, χωρίς να είναι ξεκάθαρη η πραγματική του προέλευση.
Η λέξη «μανάρι» χρησιμοποιείται στην ελληνική γλώσσα τόσο για το νεαρό αρνί όσο και ως τρυφερή προσφώνηση. Η σύνδεσή της με τους κατοίκους της Σαλαμίνας αναφέρεται σε συλλογές τοπικών ονομασιών.
Τα ιδιαίτερα παρατσούκλια της Κρήτης και του Πόντου
Ηράκλειο Κρήτης – Καστρινοί και Σουμπερίτες
Οι κάτοικοι του Ηρακλείου είναι γνωστοί και ως «Καστρινοί», από την παλιά ονομασία της πόλης, «Μεγάλο Κάστρο».
Η ονομασία αυτή συνδέεται με τη μακραίωνη ιστορία του Ηρακλείου και τα ισχυρά οχυρωματικά έργα που χαρακτήριζαν την πόλη.
Το προσωνύμιο «Σουμπερίτες» έχει πιο σκοτεινές ιστορικές αναφορές. Συνδέεται με το όνομα του Φριτς Σούμπερτ, ο οποίος ηγήθηκε γερμανικής παραστρατιωτικής ομάδας που διέπραξε εγκλήματα στην Κρήτη κατά τη διάρκεια της Κατοχής.
Η συγκεκριμένη λέξη είναι ιδιαίτερα φορτισμένη ιστορικά και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως γενικός χαρακτηρισμός των σημερινών κατοίκων του Ηρακλείου.
Κρήτη – Πέτσακες και Σβούροι
Σε ορισμένες περιοχές της Κρήτης έχουν χρησιμοποιηθεί οι λέξεις «Πέτσακες» και «Σβούροι» ως χιουμοριστικοί ή επικριτικοί χαρακτηρισμοί συγκεκριμένων συμπεριφορών.
Ο «σβούρος», σε ορισμένες τοπικές χρήσεις, παραπέμπει στον επιδειξία νεαρό που θέλει να τραβά την προσοχή. Οι σημασίες και η συχνότητα χρήσης διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή.
Δεν πρόκειται για καθιερωμένα παρατσούκλια όλων των Κρητικών, αλλά για λέξεις της τοπικής καθημερινής γλώσσας.
Πόντος – Ντουντούμια και Τουρκούλια
Σε παλιές συλλογές παρατσουκλιών συναντώνται για πληθυσμούς του Πόντου οι χαρακτηρισμοί «Ντουντούμια» και «Τουρκούλια».
Η προέλευσή τους δεν είναι επαρκώς τεκμηριωμένη και δεν μπορούν να θεωρηθούν γενικές ονομασίες των Ποντίων. Ιδιαίτερα ο δεύτερος όρος χρειάζεται προσοχή, καθώς μπορεί να χρησιμοποιήθηκε ιστορικά με προσβλητική σημασία.
Η ποντιακή γλώσσα και παράδοση διαθέτουν πλούσιο λεξιλόγιο τοπικών προσωνυμίων, πολλά από τα οποία άλλαζαν ανάλογα με την περιοχή καταγωγής.
Γιατί οι ελληνικές πόλεις απέκτησαν τόσα διαφορετικά παρατσούκλια;
Τα τοπικά παρατσούκλια αποτελούν ένα ενδιαφέρον κομμάτι της ελληνικής λαϊκής παράδοσης. Σε εποχές που οι μετακινήσεις ήταν δυσκολότερες και οι τοπικές κοινωνίες πιο κλειστές, οι κάτοικοι κάθε περιοχής ανέπτυσσαν ιδιαίτερες εκφράσεις για τον εαυτό τους και για τους γείτονές τους.
Πολλά ονόματα προέρχονταν από χαρακτηριστικά προϊόντα, όπως οι ακανέδες των Σερρών, από ιστορικές ονομασίες, όπως οι Καϊλαριώτες της Πτολεμαΐδας, ή από τη ντοπιολαλιά, όπως τα καρντάσια της Θεσσαλονίκης.
Άλλα γεννήθηκαν από τον ανταγωνισμό γειτονικών πόλεων. Οι Λαρισαίοι πείραζαν τους Βολιώτες, οι Αργίτες τους Ναυπλιώτες και οι κάτοικοι διαφορετικών περιοχών αντάλλασσαν αστεία που με τον καιρό μετατράπηκαν σε γνωστά παρατσούκλια.
Δεν πρέπει, ωστόσο, να θεωρούμε κάθε παλιά ιστορία πραγματικό γεγονός. Αρκετές εξηγήσεις είναι λαϊκοί θρύλοι, ενώ ορισμένες ονομασίες είχαν αρχικά υποτιμητικό χαρακτήρα και σήμερα χρησιμοποιούνται σπάνια ή μόνο σε συγκεκριμένα συμφραζόμενα.
Παρά τις διαφορές τους, αυτά τα παρατσούκλια δείχνουν πόσο πλούσια είναι η γλωσσική και πολιτιστική παράδοση της Ελλάδας. Κάθε πόλη έχει τις δικές της λέξεις, ιστορίες και αστεία που πέρασαν από τους παλιότερους στους νεότερους.
Εσείς γνωρίζατε το παρατσούκλι της πόλης σας; Υπάρχει κάποιο άλλο που χρησιμοποιούν στην περιοχή σας και δεν αναφέρεται εδώ;
