Δεν ξέρω από πού να το πιάσω και πού να το αφήσω. Όταν μιλάω με φίλες μου που είναι επίσης χωρισμένες μητέρες, ακούω ιστορίες από πρώτα ραντεβού που με κάνουν συχνά να αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο έχει γίνει τελικά το να γνωρίσεις έναν άνθρωπο με απλό και ειλικρινή τρόπο.
Με λένε Σαββίνα, είμαι 38 χρονών και αποφάσισα να μοιραστώ μια εμπειρία που με ενόχλησε πολύ, κυρίως για όσα άκουσα στο τέλος ενός κατά τα άλλα όμορφου ραντεβού.
Η ζωή μετά τον χωρισμό
Με τον πατέρα του γιου μου δεν παντρευτήκαμε ποτέ. Μείναμε μαζί για τέσσερα χρόνια μετά τη γέννηση του παιδιού μας, αλλά τελικά καταλάβαμε ότι δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε ως ζευγάρι και χωρίσαμε.
Για ένα διάστημα κρατούσε επαφή με το παιδί, όμως αργότερα απομακρύνθηκε εντελώς. Αυτό που με απασχολεί περισσότερο από όλα είναι να είναι καλά ο γιος μου και να μη νιώθει ότι φταίει εκείνος για όσα συνέβησαν.
Αποφάσισα να ξαναβγώ ραντεβού
Κάποια στιγμή αποφάσισα ότι ήθελα να γνωρίσω ξανά ανθρώπους. Δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολο. Υπήρχαν γνωριμίες που δεν προχώρησαν ποτέ, άλλες που σταμάτησαν μετά από ένα ή δύο ραντεβού και άλλες στις οποίες απλώς δεν υπήρχε χημεία.
Οι φίλες μου με παρότρυναν να δοκιμάσω και τις εφαρμογές γνωριμιών. Ήμουν επιφυλακτική, αλλά σκέφτηκα ότι δεν έχανα κάτι να προσπαθήσω.
Μια γνωριμία που αρχικά φαινόταν να πηγαίνει καλά
Έτσι γνώρισα έναν άντρα με τον οποίο μιλούσαμε για αρκετές ημέρες. Μου φάνηκε ενδιαφέρων και τελικά αποφασίσαμε να συναντηθούμε από κοντά.
Ένα Σάββατο βράδυ άφησα το παιδί στην αδερφή μου και βγήκαμε. Η πρώτη εντύπωση ήταν καλή. Είχε χιούμορ, μιλούσαμε εύκολα και η συζήτηση κυλούσε χωρίς αμηχανία.
Μιλήσαμε για τη ζωή μας, τις προηγούμενες σχέσεις μας, το παιδί μου και για πράγματα που θέλαμε στο μέλλον. Ομολογώ ότι επειδή τα προηγούμενα ραντεβού μου δεν είχαν πάει ιδιαίτερα καλά, άρχισα να σκέφτομαι ότι ίσως αυτή τη φορά να υπήρχε προοπτική.
Στο τέλος του ραντεβού όλα άλλαξαν
Όταν με γύρισε σπίτι, μου πρότεινε να ανέβει για ένα τελευταίο ποτό. Του εξήγησα ότι δεν ήθελα να προχωρήσουμε τόσο γρήγορα και ότι θα προτιμούσα να γνωριστούμε καλύτερα.
Ήταν ένα όριο που για μένα ήταν απολύτως ξεκάθαρο. Δεν είχε σχέση με το αν μου άρεσε ή όχι. Απλώς δεν ήθελα κάτι περισσότερο από το πρώτο ραντεβού.
Η αντίδρασή του με ξάφνιασε. Το ύφος του άλλαξε και μου είπε περίπου ότι, επειδή είμαι χωρισμένη και έχω παιδί, δεν θα έπρεπε να είμαι τόσο «επιλεκτική» και ότι αν συνέχιζα έτσι θα έμενα μόνη.
Εκεί τελείωσε το ραντεβού
Δεν μπήκα στη διαδικασία να τσακωθώ. Κατέβηκα από το αυτοκίνητο και έφυγα.
Αυτό που με ενόχλησε περισσότερο δεν ήταν ότι θέλαμε διαφορετικά πράγματα. Αυτό μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε ραντεβού. Με ενόχλησε η ιδέα ότι επειδή μια γυναίκα είναι χωρισμένη και έχει παιδί, οφείλει να αποδέχεται συμπεριφορές που διαφορετικά δεν θα δεχόταν.
Η μητρότητα δεν αφαιρεί το δικαίωμα στα όρια
Το ότι μια γυναίκα έχει παιδί δεν σημαίνει ότι πρέπει να αισθάνεται ευγνωμοσύνη επειδή κάποιος ενδιαφέρθηκε να βγει μαζί της.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνει εκπτώσεις στον τρόπο με τον οποίο θέλει να της φέρονται, ούτε ότι χάνει το δικαίωμα να πει «όχι» όταν κάτι δεν την κάνει να αισθάνεται άνετα.
Και φυσικά δεν σημαίνει ότι όλες οι χωρισμένες γυναίκες είναι «εύκολες», απελπισμένες ή πρόθυμες να δεχτούν οποιονδήποτε μόνο και μόνο για να μην είναι μόνες.
Ένα «όχι» δεν χρειάζεται δικαιολογία
Αυτό τελικά κράτησα περισσότερο από εκείνο το βράδυ. Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις επί δέκα λεπτά γιατί δεν θέλεις να προχωρήσεις περισσότερο.
Είτε είσαι 25 είτε 38 είτε 55, είτε έχεις παιδιά είτε όχι, είτε είσαι χωρισμένη είτε δεν έχεις παντρευτεί ποτέ, το «όχι» είναι αρκετό από μόνο του.
Οι χωρισμένες μητέρες δεν είναι δεύτερη επιλογή
Μια γυναίκα μπορεί να έχει περάσει έναν χωρισμό, να μεγαλώνει παιδί και ταυτόχρονα να θέλει ξανά συντροφικότητα και έρωτα. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.
Έχουμε δικαίωμα να γνωρίζουμε ανθρώπους, να κάνουμε λάθη, να επιλέγουμε ποιος μας ταιριάζει και να αποχωρούμε όταν κάτι δεν μας κάνει να αισθανόμαστε καλά.
Το ότι είμαι χωρισμένη μητέρα δεν σημαίνει ότι χρωστάω σε κανέναν πρόσβαση στη ζωή ή στο σώμα μου. Σημαίνει απλώς ότι έχω μια ζωή, ένα παιδί που αγαπώ και τα ίδια δικαιώματα στα όρια και στον σεβασμό που έχει κάθε άλλος άνθρωπος.
Σαββίνα
