Πριν από την κατασκευή των σύγχρονων αυτοκινητοδρόμων, το ταξίδι προς την Τρίπολη και τη νότια Πελοπόννησο μπορούσε να γίνει πραγματική δοκιμασία. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά περάσματα ήταν ο περίφημος Κωλοσούρτης, ο παλιός δρόμος με τις περισσότερες από 30 συνεχόμενες στροφές που έμεινε στη μνήμη χιλιάδων οδηγών.
Στενές φουρκέτες, απότομες ανηφόρες, μεγάλες κατηφόρες και περιορισμένη ορατότητα έκαναν τη διαδρομή ιδιαίτερα απαιτητική. Για πολλές δεκαετίες, όσοι ταξίδευαν από την Αργολίδα προς την κεντρική και νότια Πελοπόννησο γνώριζαν καλά ότι τους περίμενε ένα δύσκολο ορεινό πέρασμα.
Οι περισσότερες από 30 στροφές του Αχλαδοκάμπου
Ο Κωλοσούρτης αποτελούσε τμήμα της παλιάς εθνικής οδού Άργους–Τρίπολης. Το γνωστό ορεινό πέρασμα ξεκινούσε από την περιοχή των Μύλων Αργολίδας και ανέβαινε προς τον Αχλαδόκαμπο, διασχίζοντας τον ορεινό όγκο του Κτενιά.
Η χάραξη του δρόμου ακολουθούσε τις απότομες πλαγιές του βουνού, δημιουργώντας περισσότερες από 30 διαδοχικές στροφές. Ορισμένες ήταν τόσο κλειστές, ώστε τα αυτοκίνητα έπρεπε να αλλάζουν σχεδόν ολοκληρωτικά κατεύθυνση για να συνεχίσουν την πορεία τους.
Στα παλιότερα χρόνια, ο δρόμος ήταν στενότερος και σε αρκετά σημεία δεν υπήρχαν τα σύγχρονα προστατευτικά κιγκλιδώματα. Η συνάντηση δύο μεγάλων οχημάτων μπορούσε να δυσκολέψει την κυκλοφορία, ενώ η προσπέραση απαιτούσε ιδιαίτερη προσοχή.
Τα λεωφορεία και τα φορτηγά ανέβαιναν αργά τις ανηφόρες, συχνά σχηματίζοντας ουρές από αυτοκίνητα. Για τους οδηγούς που δεν γνώριζαν τη διαδρομή, οι συνεχόμενες στροφές και οι απότομες κλίσεις δημιουργούσαν ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία.
Γιατί ο Κωλοσούρτης ήταν τόσο δύσκολος για τα παλιά αυτοκίνητα;
Η διαδρομή δεν δοκίμαζε μόνο τις αντοχές των οδηγών, αλλά και τις μηχανικές δυνατότητες των αυτοκινήτων της εποχής. Οι μεγάλες ανηφόρες απαιτούσαν συνεχή προσπάθεια από τους κινητήρες, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες.
Τα παλιότερα αυτοκίνητα, με λιγότερο αποδοτικά συστήματα ψύξης και μικρότερη ισχύ, μπορούσαν να αντιμετωπίσουν προβλήματα υπερθέρμανσης σε μια παρατεταμένη ανάβαση. Όταν το αυτοκίνητο ήταν φορτωμένο με επιβάτες και αποσκευές, η δυσκολία γινόταν ακόμη μεγαλύτερη.
Στις κατηφόρες υπήρχε ένα διαφορετικό πρόβλημα: η συνεχής χρήση των φρένων μπορούσε να προκαλέσει υπερθέρμανση και μείωση της αποτελεσματικότητάς τους. Γι’ αυτό η επιλογή χαμηλής σχέσης στο κιβώτιο ταχυτήτων ήταν σημαντική, καθώς βοηθούσε το αυτοκίνητο να συγκρατεί την ταχύτητά του με τη βοήθεια του κινητήρα.
Το βρεγμένο οδόστρωμα και οι χειμερινές καιρικές συνθήκες έκαναν το πέρασμα ακόμη πιο απαιτητικό. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κωλοσούρτης απέκτησε τη φήμη ενός δρόμου που χρειαζόταν εμπειρία, υπομονή και μεγάλη προσοχή.
Το πέρασμα που έγινε κομμάτι της ιστορίας της Πελοποννήσου
Για πολλές οικογένειες, ο Κωλοσούρτης αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος του ταξιδιού προς την Τρίπολη, τη Λακωνία και τη Μεσσηνία. Οι αλλεπάλληλες στροφές μπορούσαν να προκαλέσουν ζαλάδα στους επιβάτες, ιδιαίτερα στα παιδιά και σε όσους είχαν ευαισθησία στη ναυτία του ταξιδιού.
Η περιοχή των Μύλων ήταν γνωστή στάση για αρκετούς ταξιδιώτες πριν από τη δύσκολη ανάβαση. Τα καταστήματα και οι ταβέρνες κατά μήκος της παλιάς διαδρομής εξυπηρετούσαν τους οδηγούς σε μια εποχή που οι μετακινήσεις διαρκούσαν αισθητά περισσότερο.
Παρά τις δυσκολίες του, ο δρόμος είχε και τη δική του ξεχωριστή ομορφιά. Καθώς τα αυτοκίνητα κέρδιζαν ύψος, η θέα άνοιγε προς τον Αργολικό κόλπο, τον κάμπο της Αργολίδας και την περιοχή του Ναυπλίου.
Πώς η σήραγγα του Αρτεμισίου άλλαξε τα ταξίδια
Η μεγάλη αλλαγή ήρθε με την κατασκευή του νέου αυτοκινητοδρόμου Κορίνθου–Τρίπολης και της σήραγγας του Αρτεμισίου. Ο αρχικός κλάδος της σήραγγας κατασκευάστηκε την περίοδο 1985–1990, ενώ το έργο εγκαινιάστηκε το 1990.
Η νέα οδική σύνδεση πρόσφερε μια πολύ πιο άμεση διαδρομή προς την Τρίπολη, χωρίς να χρειάζεται οι οδηγοί να διασχίζουν το δύσκολο πέρασμα του Αχλαδοκάμπου.
Η κυκλοφορία στον Κωλοσούρτη μειώθηκε σημαντικά, καθώς τα περισσότερα οχήματα άρχισαν να χρησιμοποιούν τον νέο αυτοκινητόδρομο. Ο παλιός δρόμος έχασε σταδιακά τον ρόλο του ως βασικής αρτηρίας για τις μετακινήσεις προς τη νότια Πελοπόννησο.
Από τον δύσκολο ορεινό δρόμο στους αγώνες αυτοκινήτου
Ο Κωλοσούρτης δεν εξαφανίστηκε από τον χάρτη. Με την πάροδο των χρόνων πραγματοποιήθηκαν βελτιώσεις στο οδόστρωμα, στις κλίσεις των στροφών και στα μέτρα προστασίας, κάνοντας τη διαδρομή διαφορετική από εκείνη που θυμούνται οι παλιότεροι οδηγοί.
Οι χαρακτηριστικές στροφές του Αχλαδοκάμπου απέκτησαν μάλιστα ιδιαίτερη θέση στον ελληνικό μηχανοκίνητο αθλητισμό. Στην περιοχή διοργανώνεται η γνωστή Ανάβαση Αχλαδοκάμπου, ένας αγώνας αυτοκινήτου που έχει συνδεθεί με το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Αναβάσεων.
Η αγωνιστική διαδρομή έχει μήκος περίπου 6,2 χιλιόμετρα και ξεχωρίζει για τις συνεχείς αλλαγές κατεύθυνσης και τις υψομετρικές διαφορές. Πρόκειται για οργανωμένη αγωνιστική δραστηριότητα σε ελεγχόμενες συνθήκες και όχι για οδήγηση ταχύτητας στον δρόμο όταν είναι ανοιχτός στην κανονική κυκλοφορία.
Ο Κωλοσούρτης παραμένει μια διαδρομή γεμάτη αναμνήσεις
Ο παλιός δρόμος Άργους–Τρίπολης εξακολουθεί να προσφέρει μια διαφορετική εικόνα της Πελοποννήσου. Οι ορεινές πλαγιές, οι συνεχόμενες στροφές και η πανοραμική θέα θυμίζουν μια εποχή που το ταξίδι απαιτούσε περισσότερο χρόνο και υπομονή.
Παρότι ο δρόμος έχει βελτιωθεί, οι κλειστές στροφές και οι μεγάλες κλίσεις εξακολουθούν να απαιτούν προσεκτική οδήγηση και προσαρμογή της ταχύτητας στις συνθήκες.
Για όσους πέρασαν από εκεί με τα παλιά αυτοκίνητα και τα λεωφορεία, ο Κωλοσούρτης δεν είναι απλώς μια διαδρομή στον χάρτη. Είναι ένα κομμάτι της ιστορίας των ελληνικών δρόμων, όταν ακόμη και ένα συνηθισμένο ταξίδι μπορούσε να μετατραπεί σε μικρή περιπέτεια.
Δείτε στο βίντεο τις συνεχόμενες στροφές του θρυλικού Κωλοσούρτη:
