Πήγε στην Ικαρία για να μαζέψει ελιές και να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά του. Υποσχέθηκε στη γυναίκα του ότι θα λείψει για λίγο και σύντομα θα επιστρέψει. Μόνο που το «λίγο» έγινε πέντε ολόκληρα χρόνια και εκείνος φαίνεται πως δεν έχει καμία διάθεση να εγκαταλείψει το αγαπημένο του νησί.
Η ιστορία μιας γυναίκας που υπογράφει ως Χρύσα έχει κάτι από χιούμορ, κάτι από νοσταλγία και αρκετό παράπονο. Από τη μία βρίσκεται ένας άντρας που μαγεύτηκε από τη ζωή στην Ικαρία και από την άλλη μια σύζυγος που συνεχίζει να περιμένει την επιστροφή του.
Η Ικαρία ήταν πάντα το αγαπημένο τους νησί
Για πολλά χρόνια, η Χρύσα και ο σύζυγός της περνούσαν τα καλοκαίρια τους στην Ικαρία. Το νησί είχε γίνει σχεδόν ο μόνιμος προορισμός των διακοπών τους.
Αγαπούσαν την ιδιαίτερη ατμόσφαιρά του, την όμορφη φύση και τους χαλαρούς ρυθμούς της καθημερινότητας.
Κάθε χρόνο επέστρεφαν στην Ικαρία και κάθε φορά έφευγαν με την επιθυμία να μείνουν λίγο περισσότερο.
Μέχρι που κάποια στιγμή ο άντρας αποφάσισε να επιστρέψει στο νησί χωρίς τη γυναίκα του. Όχι για διακοπές αυτή τη φορά, αλλά για δουλειά.
Πήγε για το μάζεμα της ελιάς και δεν επέστρεψε
Έναν Νοέμβριο, ο σύζυγος της Χρύσας αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ικαρία για να εργαστεί στο μάζεμα της ελιάς.
Σκοπός του ήταν να εξασφαλίσει ένα επιπλέον εισόδημα και να βοηθήσει στα οικονομικά του σπιτιού.
Πριν φύγει, διαβεβαίωσε τη γυναίκα του ότι η απουσία του θα ήταν σύντομη. Της ζήτησε να κάνει λίγη υπομονή και της υποσχέθηκε ότι ο καιρός θα περνούσε γρήγορα.
Η Χρύσα τον πίστεψε και έμεινε πίσω περιμένοντας την επιστροφή του.
Όμως οι εβδομάδες έγιναν μήνες και οι μήνες χρόνια.
Στην αφήγησή της, η γυναίκα παρομοιάζει τον εαυτό της με την Πηνελόπη, που περίμενε καρτερικά τον Οδυσσέα.
Μόνο που εδώ υπάρχει μια παράξενη αντιστροφή της γνωστής ιστορίας: ο σύζυγος δεν προσπαθεί να επιστρέψει στην Ιθάκη του. Έχει βρει μια καινούργια στην Ικαρία.
Κάθε φορά βρίσκει έναν καινούργιο λόγο να παραμείνει
Σύμφωνα με όσα περιγράφει η Χρύσα, ο άντρας της γοητεύτηκε τόσο πολύ από την καθημερινότητα του νησιού, ώστε άρχισε να αναβάλλει διαρκώς την επιστροφή του.
Αφού ολοκληρώθηκαν οι δουλειές με τις ελιές, προέκυψαν άλλες αγροτικές εργασίες.
Και όταν τελείωναν κι αυτές, πάντα υπήρχε κάτι ακόμη που μπορούσε να κάνει.
Η ζωή στην Ικαρία τού ταίριαξε. Οι άνθρωποι, το φαγητό, το τοπικό κρασί και οι ρυθμοί του νησιού φαίνεται πως τον έκαναν να αισθανθεί ότι βρισκόταν εκεί όπου πραγματικά ήθελε να είναι.
Για τη γυναίκα του, όμως, η κατάσταση ήταν πολύ διαφορετική.
Εκείνος είχε βρει μια καθημερινότητα που τον ευχαριστούσε, ενώ η Χρύσα είχε μείνει πίσω περιμένοντας μια επιστροφή που συνεχώς αναβαλλόταν.
Της στέλνει λάδι, σαπούνια και μέλι, αλλά όχι αυτό που περιμένει
Ο σύζυγος δεν έχει διακόψει την επικοινωνία μαζί της. Αντίθετα, φροντίζει να της στέλνει προϊόντα από την Ικαρία.
Λάδι από τις ελιές, χειροποίητα σαπούνια και μέλι από τον Αθέρα είναι μερικά από τα δώρα που, σύμφωνα με την αφήγηση, φτάνουν κατά καιρούς στο σπίτι της.
Μόνο που για τη Χρύσα τα δέματα δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη συντροφιά του ανθρώπου της.
Όσο καλό κι αν είναι το λάδι και όσο γλυκό κι αν είναι το μέλι, τίποτα από αυτά δεν αναπληρώνει τις στιγμές που θα ήθελε να μοιράζεται μαζί του.
Η λεπτομέρεια αυτή δίνει στην ιστορία μια σχεδόν κωμική διάσταση: ένας άντρας προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή τη σχέση του στέλνοντας προϊόντα από το νησί, ενώ η γυναίκα του περιμένει κάτι πολύ πιο απλό. Να τον δει να επιστρέφει.
Πέντε χρόνια μετά, η γυναίκα του εξακολουθεί να περιμένει
Το μεγαλύτερο παράπονο της Χρύσας δεν είναι ότι ο άντρας της αγαπά την Ικαρία. Άλλωστε, ήταν και για την ίδια ένας αγαπημένος τόπος.
Εκείνο που τη στενοχωρεί είναι ότι η κοινή τους ζωή έχει μείνει σε αναμονή.
Δεν θέλει να τον αναγκάσει να επιστρέψει ούτε να του στερήσει τη χαρά που φαίνεται πως έχει βρει εκεί.
Ταυτόχρονα, όμως, αναρωτιέται πόσο ακόμη μπορεί να περιμένει έναν άνθρωπο που συνεχίζει να αναβάλλει την επιστροφή του.
Το ερώτημά της είναι απλό, αλλά δύσκολο να απαντηθεί: τι κάνει κανείς όταν ο άνθρωπός του έχει επιλέξει μια ζωή που δεν περιλαμβάνει πια την κοινή τους καθημερινότητα;
Η ιστορία, είτε διαβαστεί ως προσωπική εξομολόγηση είτε ως χιουμοριστική αφήγηση, κρύβει και μια μικρή δόση πικρής ειρωνείας.
Εκείνος πήγε στην Ικαρία για να φέρει χρήματα στο σπίτι. Πέντε χρόνια αργότερα, εξακολουθεί να της στέλνει λάδι και μέλι, αλλά όχι το εισιτήριο της επιστροφής του.












