Το πρώτο κουδούνι χτυπά, τα χαρτάκια Panini εξαφανίζονται βιαστικά μέσα στην τσάντα και στα θρανία εμφανίζονται τετράδια, κασετίνες, μολύβια, μαρκαδόροι και κηρομπογιές. Για όσους πήγαν σχολείο τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, αρκετές από αυτές τις εικόνες παραμένουν ακόμη ολοζώντανες.
Ήταν η εποχή της σάκας Παξός, των μπλε τετραδίων, των Carioca και των πολύχρωμων Stabilo. Μια εποχή όπου ένα καινούργιο σχολικό είδος μπορούσε να γίνει θέμα συζήτησης σε ολόκληρη την τάξη.
Οι σάκες Παξός και το αξέχαστο «Παξός και ξερός»
Από τις πιο χαρακτηριστικές σχολικές τσάντες της εποχής ήταν οι Παξός. Πολλά παιδιά τις έλεγαν απλώς «σάκες» και η μάρκα έμεινε στη μνήμη μιας ολόκληρης γενιάς.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η διαφήμιση με τον Παύλο Κοντογιαννίδη και την ατάκα «Παξός και ξερός», ένα από εκείνα τα διαφημιστικά σλόγκαν που επιβίωσαν πολύ περισσότερο από την ίδια τη σχολική χρονιά.
Panini, Ευχούληδες και μικροί θησαυροί στα θρανία
Τα αυτοκόλλητα και τα χαρτάκια Panini άλλαζαν χέρια στα διαλείμματα, με τα διπλά να αποτελούν πολύτιμο υλικό για ανταλλαγές. Για αρκετούς μαθητές, το άλμπουμ ήταν σχεδόν τόσο σημαντικό όσο και τα σχολικά βιβλία.
Στα μολύβια εμφανίζονταν επίσης κάθε λογής μικρά διακοσμητικά. Στη δεκαετία του ’90 έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς οι πολύχρωμοι Ευχούληδες, ενώ παλιότερα συναντούσες συχνά μικρές λαστιχένιες γόμες σε σχήματα ζώων.
Τα μπλε τετράδια «Διεθνές Super»
Μια από τις πιο αναγνωρίσιμες εικόνες εκείνων των χρόνων ήταν τα μπλε τετράδια με τη χαρακτηριστική ετικέτα «Διεθνές» και «SUPER». Υπήρχαν σε πολλές σχολικές τσάντες και για αρκετά παιδιά αποτελούν σήμερα σύμβολο της εποχής.
Ξεχωριστή κατηγορία ήταν τα τετράδια στα οποία το κάτω μέρος της σελίδας είχε γραμμές, ενώ το επάνω έμενε κενό για ζωγραφική. Ιδανικός συνδυασμός για μάθημα και δημιουργία στην ίδια σελίδα.
Η ιεροτελεστία του ντυσίματος των βιβλίων
Πριν αρχίσει καλά καλά η σχολική χρονιά, έπρεπε να ντυθούν τα βιβλία. Άλλοι χρησιμοποιούσαν διάφανο αυτοκόλλητο και άλλοι τις πιο εύκολες ζελατίνες με σχέδια.
Και φυσικά έμπαιναν οι αυτοκόλλητες ετικέτες με το όνομα και την τάξη. Ζωάκια, χαρακτήρες της Disney, Fido Dido και ποδοσφαιριστές έδιναν στο κατά τα άλλα ίδιο σχολικό βιβλίο μια μικρή προσωπική πινελιά.
Carioca, Stabilo και Faber-Castell
Οι μαρκαδόροι Carioca και οι κηρομπογιές είχαν σταθερή θέση στις μικρότερες τάξεις. Αργότερα έρχονταν τα πολύχρωμα Stabilo και η υπογράμμιση γινόταν σχεδόν τελετουργία.
Το κίτρινο για τα σημαντικά, το πράσινο για κάτι άλλο, το ροζ για κάτι ακόμη και, πριν το καταλάβεις, η σελίδα είχε γίνει σχεδόν ουράνιο τόξο. Δίπλα τους βρίσκονταν μολύβια και ξυλομπογιές Faber-Castell, που επίσης έχουν συνδεθεί έντονα με τις σχολικές αναμνήσεις της εποχής.
Η κασετίνα ήταν ολόκληρη υπόθεση
Πάνινες, μεταλλικές, μικρές, μεγάλες ή διώροφες, οι κασετίνες ήταν από τα σχολικά είδη που μπορούσαν πραγματικά να κάνουν ένα παιδί να περιμένει με λίγη περισσότερη χαρά τον Σεπτέμβριο.
Ιδιαίτερα εντυπωσιακές ήταν οι «έτοιμες» κασετίνες, όπου μολύβια, γόμες, χάρακες και ξύστρες ήταν τοποθετημένα προσεκτικά σε λαστιχάκια. Πολλές περιείχαν ακόμη και αντικείμενα που κανείς δεν ήταν απολύτως βέβαιος πότε ακριβώς θα χρησιμοποιούσε.
Η μπλε και κόκκινη γόμα που υποτίθεται ότι έσβηνε στυλό
Και μετά υπήρχε εκείνη η δίχρωμη γόμα. Η μία πλευρά ήταν συνήθως κόκκινη ή πορτοκαλί και η άλλη μπλε. Πολλά παιδιά είχαν ακούσει ότι η μπλε πλευρά μπορούσε να σβήσει το μελάνι του στυλό.
Στην πράξη, η προσπάθεια συχνά κατέληγε σε ένα ταλαιπωρημένο ή ακόμη και σκισμένο φύλλο χαρτιού. Παρ’ όλα αυτά, ο σχολικός μύθος επιβίωνε από τάξη σε τάξη.
Ξύστρες, μηχανικά μολύβια και παγουρίνα
Τα σχολικά είδη δεν σταματούσαν εκεί. Υπήρχαν ξύστρες σε παράξενα σχήματα, σαν μικρές τηλεοράσεις, γραφομηχανές ή υδρόγειες σφαίρες, αλλά και μηχανικά μολύβια με λεπτές μύτες που έσπαγαν την πιο ακατάλληλη στιγμή.
Στο καθημερινό σχολικό σκηνικό είχαν επίσης θέση τα παγουρίνα, τα πλαστικά δοχεία φαγητού και όλα εκείνα τα μικρά αντικείμενα που σήμερα μοιάζουν απλά, αλλά τότε αποτελούσαν σημαντικό κομμάτι της μαθητικής καθημερινότητας.
Το πείραμα με το βαμβάκι και τις φακές
Ανάμεσα στις πιο χαρακτηριστικές εικόνες του δημοτικού ήταν και τα άδεια κεσεδάκια γιαουρτιού με βρεγμένο βαμβάκι και φακές ή φασόλια. Τα παιδιά παρακολουθούσαν καθημερινά τον σπόρο να ανοίγει και το πρώτο μικρό βλαστάρι να εμφανίζεται.
Ήταν ένα από εκείνα τα απλά σχολικά πειράματα που δεν χρειάζονταν τίποτα περισσότερο από νερό, βαμβάκι και λίγη υπομονή, αλλά έμεναν για χρόνια στη μνήμη.
Μια εποχή που χωρούσε ολόκληρη μέσα σε μια κασετίνα
Τα σχολεία των δεκαετιών του ’80 και του ’90 δεν ήταν ίδια για όλους και φυσικά δεν είχαν όλοι τα ίδια πράγματα. Υπήρχαν όμως ορισμένα αντικείμενα, μάρκες και μικρές συνήθειες που επαναλαμβάνονταν σε τόσες σχολικές αυλές ώστε έγιναν κοινές αναμνήσεις μιας γενιάς.
Και κάπως έτσι, μια παλιά κασετίνα, ένα μπλε τετράδιο ή ένα ξεχασμένο χαρτάκι Panini αρκούν ακόμη για να μας γυρίσουν για λίγο πίσω, σε ένα θρανίο και σε εκείνο το πρώτο κουδούνι της χρονιάς.
