Έξι ημέρες κλεισμένη σε ένα ασανσέρ. Σχεδόν τρεις ημέρες παγιδευμένος στον βυθό της θάλασσας. Εκατοντάδες ημέρες χαμένος στον Ειρηνικό Ωκεανό. Αυτές δεν είναι σκηνές από ταινίες, αλλά πραγματικές ιστορίες ανθρώπων που βρέθηκαν αντιμέτωποι με εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.
Άλλοι σώθηκαν χάρη σε λίγες προμήθειες, άλλοι στην παρουσία ενός μικρού θύλακα αέρα και κάποιοι επειδή οι διασώστες δεν εγκατέλειψαν την προσπάθεια. Αυτές είναι έξι από τις πιο εντυπωσιακές ιστορίες επιβίωσης που έχουν καταγραφεί.
Έξι ημέρες παγιδευμένη σε ασανσέρ στην Κύπρο
Στις 28 Δεκεμβρίου 1987, η 76χρονη Kively Papajohn επέστρεφε στο διαμέρισμά της στη Λεμεσό της Κύπρου, έχοντας ολοκληρώσει τα ψώνια της. Μπήκε στο ασανσέρ της πολυκατοικίας, αλλά αυτό σταμάτησε ξαφνικά ανάμεσα στους ορόφους.
Η γυναίκα άρχισε να φωνάζει και να χτυπά την πόρτα, όμως κανείς δεν την άκουγε. Ήταν η μοναδική ένοικος του τετραώροφου κτιρίου, γεγονός που έκανε την κατάσταση ακόμη πιο δύσκολη.
Ευτυχώς, είχε μαζί της μια σακούλα με ψώνια. Κατανάλωνε προσεκτικά μικρές ποσότητες από τα φρούτα, τα λαχανικά και το ψωμί που είχε αγοράσει, προσπαθώντας να διατηρήσει τις δυνάμεις της.
Το ασανσέρ ήταν τόσο μικρό ώστε δεν μπορούσε να ξαπλώσει. Έπειτα από αρκετές ημέρες εξαντλήθηκε και δυσκολευόταν ακόμη και να σηκωθεί.
Τελικά, συγγενείς της ανησύχησαν όταν διαπίστωσαν ότι δεν είχε φτάσει σε μια προγραμματισμένη επίσκεψη. Ειδοποίησαν τις αρχές και στις 2 Ιανουαρίου 1988 η γυναίκα εντοπίστηκε ζωντανή.
Η περιπέτειά της καταγράφηκε στα Guinness World Records ως η μεγαλύτερης διάρκειας καταγεγραμμένη παγίδευση ανθρώπου σε ασανσέρ.
62 ώρες στον βυθό της θάλασσας μέσα σε μια φυσαλίδα αέρα
Στις 26 Μαΐου 2013, ο Harrison Okene εργαζόταν ως μάγειρας στο ρυμουλκό Jascon-4, στα ανοιχτά της Νιγηρίας. Το πλοίο ανατράπηκε εξαιτίας ισχυρού κυματισμού και βυθίστηκε σε βάθος περίπου 30 μέτρων.
Ο Okene βρισκόταν στην τουαλέτα όταν άρχισε η καταστροφή. Κατάφερε να κινηθεί μέσα στο αναποδογυρισμένο σκάφος και να βρει ένα σημείο όπου είχε παγιδευτεί αέρας.
Εκεί παρέμεινε για περίπου 62 ώρες, μέσα στο σκοτάδι, χωρίς τροφή ή πόσιμο νερό. Το νερό κάλυπτε μεγάλο μέρος του χώρου, ενώ ο διαθέσιμος αέρας ήταν περιορισμένος.
Όταν δύτες έφτασαν στο ναυάγιο για να ανασύρουν τους νεκρούς, ένας από αυτούς ένιωσε ξαφνικά κάποιον να του πιάνει το χέρι. Ήταν ο Okene, ο οποίος είχε καταφέρει να παραμείνει ζωντανός.
Η διάσωσή του απαιτούσε ιδιαίτερη προσοχή λόγω του βάθους και της πολύωρης έκθεσής του σε αυξημένη πίεση. Μετά τον απεγκλωβισμό του, μεταφέρθηκε σε ειδικό θάλαμο αποσυμπίεσης.
Ήταν ο μοναδικός επιζών από τα 12 μέλη του πληρώματος.
Οι 33 μεταλλωρύχοι που επέζησαν 69 ημέρες κάτω από τη γη
Στις 5 Αυγούστου 2010, μια μεγάλη κατάρρευση βράχων στο ορυχείο χαλκού και χρυσού San José της Χιλής παγίδευσε 33 μεταλλωρύχους περίπου 700 μέτρα κάτω από την επιφάνεια.
Οι εργάτες κατέφυγαν σε υπόγειο χώρο προστασίας, αλλά τα διαθέσιμα τρόφιμα ήταν ελάχιστα. Για τις πρώτες 17 ημέρες μοίραζαν τις προμήθειές τους σε εξαιρετικά μικρές ποσότητες, χωρίς να γνωρίζουν αν οι διασώστες θα κατάφερναν να τους εντοπίσουν.
Στις 22 Αυγούστου, μια γεώτρηση έφτασε στο σημείο όπου βρίσκονταν. Οι μεταλλωρύχοι έστειλαν στην επιφάνεια ένα σημείωμα που ενημέρωνε ότι και οι 33 ήταν ζωντανοί.
Ακολούθησε μια τεράστια επιχείρηση διάσωσης. Μέσα από στενές γεωτρήσεις τούς έστελναν νερό, τροφή, φάρμακα και εξοπλισμό επικοινωνίας, ενώ παράλληλα άνοιγαν μια μεγαλύτερη δίοδο για τον απεγκλωβισμό τους.
Στις 13 Οκτωβρίου 2010, ύστερα από 69 ημέρες κάτω από τη γη, οι μεταλλωρύχοι άρχισαν να ανεβαίνουν ένας ένας στην επιφάνεια μέσα σε ειδικά κατασκευασμένη κάψουλα διάσωσης.
Και οι 33 επέστρεψαν ζωντανοί, σε μια επιχείρηση που παρακολούθησαν εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο.
17 ημέρες κάτω από τα ερείπια ενός εργοστασίου στο Μπαγκλαντές
Στις 24 Απριλίου 2013, το πολυώροφο κτίριο Rana Plaza, κοντά στην πρωτεύουσα του Μπαγκλαντές, κατέρρευσε εξαιτίας σοβαρών δομικών προβλημάτων. Στο εσωτερικό του στεγάζονταν εργοστάσια ενδυμάτων και χιλιάδες εργαζόμενοι βρίσκονταν εκεί την ώρα της καταστροφής.
Ανάμεσα στους ανθρώπους που παγιδεύτηκαν ήταν η 19χρονη Reshma Begum. Η νεαρή γυναίκα βρέθηκε εγκλωβισμένη σε έναν περιορισμένο χώρο κάτω από τα συντρίμμια, χωρίς φυσικό φως.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που δόθηκαν μετά τη διάσωσή της, είχε καταφέρει να επιβιώσει καταναλώνοντας ελάχιστο νερό και λίγη τροφή που υπήρχε στον χώρο.
Για ημέρες προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή των σωστικών συνεργείων, χτυπώντας αντικείμενα στα συντρίμμια. Τελικά, στις 10 Μαΐου 2013, οι διασώστες άκουσαν τη φωνή της.
Η Reshma βγήκε ζωντανή έπειτα από 17 ημέρες εγκλωβισμού. Μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο και η διάσωσή της έγινε ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα της τραγωδίας.
Η κατάρρευση του Rana Plaza στοίχισε τη ζωή σε περισσότερους από 1.100 ανθρώπους και ανέδειξε τις σοβαρές ελλείψεις ασφάλειας στην κλωστοϋφαντουργική βιομηχανία της χώρας.
438 ημέρες χαμένος στον Ειρηνικό Ωκεανό μέσα σε μια μικρή βάρκα
Ο José Salvador Alvarenga, ψαράς με καταγωγή από το Ελ Σαλβαδόρ, ξεκίνησε από τις ακτές του Μεξικού τον Νοέμβριο του 2012 μαζί με τον νεαρό Ezequiel Córdoba για ένα σύντομο αλιευτικό ταξίδι.
Όμως, μια ισχυρή καταιγίδα και προβλήματα στον κινητήρα τούς παρέσυραν μακριά από την ακτή. Χωρίς δυνατότητα επιστροφής, οι δύο άνδρες βρέθηκαν να漂ουν στον Ειρηνικό Ωκεανό μέσα σε ένα μικρό αλιευτικό σκάφος.
Για να επιβιώσουν, έπιαναν ψάρια, θαλασσοπούλια και χελώνες, τα οποία συχνά κατανάλωναν ωμά. Συγκέντρωναν επίσης νερό της βροχής, όταν οι καιρικές συνθήκες το επέτρεπαν.
Ο Córdoba δεν άντεξε τις συνθήκες και πέθανε κατά τη διάρκεια της περιπέτειας. Ο Alvarenga συνέχισε μόνος, αντιμετωπίζοντας την πείνα, τη δίψα, την έκθεση στον ήλιο και την απομόνωση.
Στα τέλη Ιανουαρίου του 2014, το σκάφος του έφτασε στην ατόλη Ebon, στις Νήσους Μάρσαλ, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σημείο αναχώρησης.
Η περιπέτειά του έγινε γνωστή ως η ιστορία των 438 ημερών στη θάλασσα. Παρότι υπήρξαν αρχικά διαφορές στις αναφερόμενες ημερομηνίες, η εξαιρετικά μεγάλη διάρκεια της παραμονής του στον ωκεανό υποστηρίχθηκε από μαρτυρίες και αναλύσεις των θαλάσσιων ρευμάτων.
Τέσσερα χρόνια μόνος σε ένα νησί και η ιστορία πίσω από τον Ροβινσώνα Κρούσο
Ο Alexander Selkirk ήταν ένας Σκωτσέζος ναυτικός που το 1704 βρέθηκε σε ένα ακατοίκητο νησί του αρχιπελάγους Χουάν Φερνάντες, περίπου 670 χιλιόμετρα δυτικά από τις ακτές της Χιλής.
Είχε συγκρουστεί με τον καπετάνιο του πλοίου Cinque Ports και πίστευε ότι το σκάφος δεν ήταν ασφαλές για να συνεχίσει το ταξίδι. Ζήτησε να αποβιβαστεί στο νησί, θεωρώντας ότι θα ήταν προτιμότερο να περιμένει κάποιο άλλο πλοίο.
Όταν όμως το πλήρωμα ετοιμάστηκε να αναχωρήσει, ο Selkirk άλλαξε γνώμη. Ο καπετάνιος αρνήθηκε να τον πάρει πίσω και ο ναυτικός έμεινε ολομόναχος.
Για να επιβιώσει, κατασκεύασε καταφύγια, κυνηγούσε αγριοκάτσικα και αξιοποιούσε φυτά και άλλους φυσικούς πόρους του νησιού. Με τον καιρό προσαρμόστηκε στο περιβάλλον, παρά τη μοναξιά και τις δυσκολίες.
Τον Φεβρουάριο του 1709, έπειτα από περίπου τέσσερα χρόνια και τέσσερις μήνες, διασώθηκε από βρετανική ναυτική αποστολή υπό τον Woodes Rogers.
Η περιπέτειά του θεωρείται μία από τις βασικές ιστορίες που ενέπνευσαν τον συγγραφέα Daniel Defoe να δημιουργήσει τον περίφημο Ροβινσώνα Κρούσο, το μυθιστόρημα που εκδόθηκε το 1719.
Τι κοινό είχαν αυτές οι έξι ιστορίες επιβίωσης;
Οι άνθρωποι αυτοί αντιμετώπισαν εντελώς διαφορετικούς κινδύνους. Κάποιοι χρειάστηκε να αντέξουν χωρίς βοήθεια για λίγες ημέρες, ενώ άλλοι πέρασαν μήνες ή χρόνια απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο.
Η επιβίωσή τους δεν οφειλόταν μόνο στη θέληση. Καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι διαθέσιμοι πόροι, οι γνώσεις τους, οι συνθήκες του περιβάλλοντος και, σε αρκετές περιπτώσεις, η τύχη και η επιμονή των διασωστών.
Ίσως αυτό να είναι και το πιο εντυπωσιακό στοιχείο αυτών των ιστοριών: άνθρωποι που βρέθηκαν σε καταστάσεις χωρίς εύκολη διέξοδο κατάφεραν τελικά να επιστρέψουν στη ζωή που είχαν αφήσει πίσω τους.












