Μια βόλτα στη Ναυαρίνου σήμερα σε πάει σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Βιβλιοπωλεία, μαγαζιά με ρούχα, κομμωτήρια. Όμως στα ίδια σημεία πριν τέσσερις δεκαετίες έγραφαν ιστορία οι νύχτες της Θεσσαλονίκης. Ήταν τα χρόνια που η πλατεία γέμιζε με κόσμο που έπινε καφέδες το απόγευμα και ουίσκι το βράδυ, που ο Michael Jackson και η Madonna έπαιζαν δυνατά στα μπαράκια, και που η ζωή κυλούσε πιο ξέγνοιαστα.
Η πλατεία που δεν κοιμόταν ποτέ
Η Ναυαρίνου στα 80’s δεν είχε καμία σχέση με τη σημερινή. Γύρω από το άγαλμα “Το παιδί που σφυρίζει” επικρατούσε το απόλυτο χάος – και με την καλή έννοια. Καφέδες με 30 δραχμές, μπάρες γεμάτες, μουσική που ακουγόταν μέχρι το ξημέρωμα. Οι θαμώνες δεν έβρισκαν συχνά θέση μέσα στα μαγαζιά, κι έτσι οι είσοδοι των πολυκατοικιών γίνονταν δεύτερα… σαλόνια.
Τα μαγαζιά που έγιναν θρύλος
Ο Λάρις Καρακίτσος, τότε ιδιοκτήτης των Jukebox και Rainbow, θυμάται πως το άνοιγμά τους έφερε κυριολεκτικά σεισμό στην πόλη. «Δεν φαντάζεσαι τι γινόταν. Ο κόσμος περίμενε έξω, στεκόταν με το ποτό του στις εισόδους. Χρειαζόμασταν πορτιέρηδες για να κρατήσουμε την τάξη», εξηγεί.
Και δεν ήταν μόνο αυτά. Δίπλα στα δικά του στέκια υπήρχαν το Jazz, η Τζοκόντα, το Stones, το Defacto, το Snob. Ένα ολόκληρο δίκτυο από μαγαζιά που έκαναν την πλατεία το απόλυτο κέντρο διασκέδασης.
Προβολείς, πάρτι και ταινίες σε πρώτο πλάνο
Το Rainbow υπήρξε πρωτοποριακό: έβαλε για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη γιγαντοοθόνη με βιντεοπροβολές. Φαντάσου τι γινόταν όταν έπαιζε το “Thriller” του Michael Jackson – ο σερβιτόρος ανέβαινε πάνω στη μπάρα και έκανε σόου, ενώ ο κόσμος χόρευε όπου έβρισκε χώρο.
Παράλληλα, οι ιδιοκτήτες διοργάνωναν εκδηλώσεις που ξεσήκωναν την πόλη. Μια από τις πιο αξέχαστες ήταν η προβολή της ταινίας “Beat Street” στο Ράδιο Σίτι με καλεσμένους την ομάδα μπάσκετ του ΠΑΟΚ. Η αίθουσα γέμισε ασφυκτικά, και το πλήθος έφτανε μέχρι τη Βασιλίσσης Όλγας.
Όταν οι διάσημοι ήταν απλοί θαμώνες
Πολλοί που σήμερα είναι γνωστοί ηθοποιοί, γιατροί ή δικηγόροι περνούσαν τότε τις νύχτες τους στη Ναυαρίνου. Άλλοι δούλεψαν κιόλας σε μπαράκια, κάνοντας τον μπάρμαν ή τον σερβιτόρο για λίγες δραχμές. Αθλητές, καλλιτέχνες, ακόμα και μελλοντικοί παρουσιαστές σύχναζαν εκεί, σε μια εποχή που κανείς δεν τους φανταζόταν διάσημους.
Η μουσική που ξεσήκωνε
Η ξένη μουσική κυριαρχούσε. Από το “Big in Japan” μέχρι τη Madonna, κάθε επιτυχία γινόταν αφορμή για ξέφρενο χορό. Δεν υπήρχαν καναπέδες, κρατήσεις ή VIP. Υπήρχε μόνο η διάθεση να περάσεις καλά, να πιεις ουίσκι και να χορέψεις μέχρι το πρωί. Η Θεσσαλονίκη ζούσε σε έναν ρυθμό που δύσκολα περιγράφεται σε όποιον δεν το έζησε.
Η άλλη πλευρά της ιστορίας
Φυσικά, δεν ήταν όλα ρόδινα. Η πολυκοσμία έφερνε συχνά γκρίνιες από τους κατοίκους των πολυκατοικιών, ενώ τα στενά της Ναυαρίνου γίνονταν ασφυκτικά κάθε βράδυ. Όμως, παρά τα μικροπροβλήματα, η πλατεία είχε αποκτήσει έναν μύθο που ακόμα και σήμερα την ακολουθεί.
Γιατί ακόμα μιλάμε για εκείνες τις νύχτες
Όσοι έζησαν τη Ναυαρίνου στα 80’s δύσκολα τη βγάζουν από το μυαλό τους. Ήταν το σημείο που ενώνονταν όλοι – από φοιτητές μέχρι αθλητές και καλλιτέχνες. Ένα μωσαϊκό ανθρώπων και εμπειριών, με κοινό παρονομαστή την ανεμελιά.
Η Θεσσαλονίκη άλλαξε, τα μαγαζιά έκλεισαν, τα στέκια χάθηκαν. Όμως εκείνες οι νύχτες έχουν μείνει σαν σφραγίδα, σαν μια εποχή που έμοιαζε με ατέλειωτη γιορτή.
Κι αν σήμερα περπατήσεις στη Ναυαρίνου και σου φαίνεται ήσυχη, θυμήσου ότι κάποτε εκεί χτυπούσε η καρδιά της διασκέδασης όλης της πόλης.
