Ποιος θα φανταζόταν ότι ένα μικρό αγόρι, που γνώρισε το θέατρο σχεδόν από την κούνια του, θα γινόταν ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ηθοποιούς; Το παιδί που παρουσιάζεται στη φωτογραφία είναι ο Δημήτρης Χορν, ο άνθρωπος που με τη χαρακτηριστική φωνή, το χιούμορ και την κομψότητά του άφησε εποχή.
Η ιστορία του ξεκίνησε μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο θέατρο, με πατέρα έναν γνωστό θεατρικό συγγραφέα και νονά τη θρυλική Κυβέλη. Αργότερα, ο Χορν θα γνώριζε τεράστια επιτυχία στη σκηνή και στον κινηματογράφο, θα ζούσε έναν πολυσυζητημένο έρωτα με την Έλλη Λαμπέτη και θα άφηνε το όνομά του σε ένα σημαντικό θεατρικό βραβείο.
Ο Δημήτρης Χορν μεγάλωσε μέσα στο θέατρο
Ο Δημήτρης Χορν γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 1921 στην Αθήνα. Πατέρας του ήταν ο Παντελής Χορν, γνωστός θεατρικός συγγραφέας και αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, ενώ νονά του ήταν η μεγάλη ηθοποιός Κυβέλη.
Η σχέση του με το θέατρο άρχισε πριν ακόμη καταλάβει τι σημαίνει σκηνή και παράσταση. Σύμφωνα με τις βιογραφικές αφηγήσεις, εμφανίστηκε ως βρέφος στο έργο του πατέρα του «Οι Γειτόνισσες», στην αγκαλιά της Κυβέλης.
Αργότερα συμμετείχε και σε άλλες παιδικές θεατρικές εμφανίσεις, μεταξύ των οποίων στο «Κουκλόσπιτο» του Ερρίκου Ίψεν. Οι πρόβες, οι ηθοποιοί και τα παρασκήνια ήταν κομμάτι της καθημερινότητάς του.
Δεν είναι λοιπόν περίεργο που το θέατρο έγινε τελικά ο κόσμος του. Από πολύ μικρή ηλικία είχε την ευκαιρία να παρακολουθεί σημαντικούς ανθρώπους της ελληνικής σκηνής και να γνωρίζει από κοντά την τέχνη της υποκριτικής.
Πώς ξεκίνησε η μεγάλη του καριέρα
Το 1937, σε ηλικία 16 ετών, ο Δημήτρης Χορν μπήκε στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου, που αργότερα ονομάστηκε Εθνικό Θέατρο. Εκεί μαθήτευσε δίπλα στον σπουδαίο σκηνοθέτη και δάσκαλο Δημήτρη Ροντήρη.
Αποφοίτησε το 1940 και την ίδια χρονιά έκανε το επίσημο επαγγελματικό του ντεμπούτο στην οπερέτα «Η Νυχτερίδα» του Γιόχαν Στράους.
Στα χρόνια που ακολούθησαν συνεργάστηκε με σημαντικούς θιάσους και ηθοποιούς, ανάμεσά τους η Μαρίκα Κοτοπούλη. Πολύ γρήγορα άρχισε να ξεχωρίζει για τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο ερμήνευε τους ρόλους του.
Είχε μια χαρακτηριστική φωνή, εξαιρετική άρθρωση και μια αίσθηση χιούμορ που μπορούσε να μετατρέψει ακόμη και μια απλή ατάκα σε αξέχαστη στιγμή. Δεν στηριζόταν στις υπερβολικές κινήσεις, αλλά στην εκφραστικότητα και στη λεπτομέρεια.
Οι ταινίες που έκαναν τον Δημήτρη Χορν αγαπητό σε όλη την Ελλάδα
Παρότι η μεγάλη του αγάπη ήταν το θέατρο, ο Δημήτρης Χορν άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα και στον ελληνικό κινηματογράφο. Μάλιστα, η κινηματογραφική του παρουσία ήταν σχετικά περιορισμένη, καθώς συμμετείχε σε μόλις δέκα ταινίες.
Το 1943 εμφανίστηκε στη «Φωνή της καρδιάς», μία από τις πρώτες παραγωγές της Φίνος Φιλμ. Ακολούθησαν τα «Χειροκροτήματα», «Ο μεθύστακας», «Κυριακάτικο ξύπνημα», «Η κάλπικη λίρα» και «Το κορίτσι με τα μαύρα».
Ιδιαίτερα αγαπητές έγιναν και οι ταινίες «Μια ζωή την έχουμε», «Μια του κλέφτη» και «Αλίμονο στους νέους».
Για τις ερμηνείες του στις ταινίες «Μια του κλέφτη» και «Αλίμονο στους νέους» τιμήθηκε με βραβεία Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1960 και το 1961 αντίστοιχα.
Την ίδια περίοδο, η πορεία του Ορέστη Μακρή στον ελληνικό κινηματογράφο αποτελούσε ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα της δύναμης των μεγάλων ηθοποιών της εποχής.
Ο μεγάλος έρωτας με την Έλλη Λαμπέτη
Ένα από τα πιο γνωστά κεφάλαια της ζωής του Δημήτρη Χορν ήταν η σχέση του με την Έλλη Λαμπέτη. Οι δύο ηθοποιοί αποτέλεσαν ένα από τα πιο αγαπημένα και πολυσυζητημένα ζευγάρια του ελληνικού θεάτρου.
Η γνωριμία τους δεν εξελίχθηκε αμέσως σε ειδύλλιο. Με τον καιρό όμως γεννήθηκε ένας δυνατός έρωτας, που συνδυάστηκε με μια ιδιαίτερα επιτυχημένη επαγγελματική συνεργασία.
Από το 1952 έως το 1959 συνεργάστηκαν σε σημαντικές παραστάσεις, δημιουργώντας μαζί και θεατρικό σχήμα. Ανάμεσα στα έργα που παρουσίασαν ήταν η «Βαθιά γαλάζια θάλασσα», η «Νόρα», «Ο βροχοποιός» και το «Νυφικό κρεβάτι».
Το κοινό τούς αγάπησε και στον κινηματογράφο, κυρίως μέσα από τις ταινίες «Κυριακάτικο ξύπνημα» και «Το κορίτσι με τα μαύρα» του Μιχάλη Κακογιάννη.
Η σχέση τους ολοκληρώθηκε το 1959, μαζί με την επαγγελματική τους συνεργασία. Ο χωρισμός τους απασχόλησε έντονα τον Τύπο, ενώ η καλλιτεχνική τους συνύπαρξη εξακολούθησε να θεωρείται μία από τις σημαντικότερες του ελληνικού θεάτρου.
Η ξεχωριστή φωνή του και η παρουσία του στο ραδιόφωνο
Ο Δημήτρης Χορν δεν ξεχώριζε μόνο όταν βρισκόταν μπροστά στο κοινό. Η φωνή του ήταν τόσο χαρακτηριστική, ώστε μπορούσε να κερδίσει τους ακροατές ακόμη και χωρίς εικόνα.
Στο ραδιόφωνο συνδέθηκε με την εκπομπή «Ο ταχυδρόμος έφτασε», στην οποία διάβαζε φανταστικές επιστολές σε κείμενα του Κώστα Πρετεντέρη.
Με τον προσωπικό του τρόπο, την καθαρή άρθρωση και τη λεπτή ειρωνεία του, έδινε ζωή στις ιστορίες και στους χαρακτήρες.
Η σχέση του με τη δημόσια ραδιοτηλεόραση συνεχίστηκε και σε διοικητικό επίπεδο. Κατά την πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης, από το 1974 έως το 1975, διετέλεσε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ.

Το τέλος της ζωής του και το βραβείο που φέρει το όνομά του
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Δημήτρης Χορν αντιμετώπισε τη νόσο Αλτσχάιμερ. Πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1998, σε ηλικία 76 ετών, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία θεατρική διαδρομή.
Τρία χρόνια μετά τον θάνατό του, το 2001, θεσπίστηκε το Θεατρικό Βραβείο Δημήτρης Χορν, με πρωτοβουλία του σκηνοθέτη Σταμάτη Φασουλή.
Το βραβείο απονέμεται σε νέο άνδρα ηθοποιό για μια ξεχωριστή θεατρική ερμηνεία. Σκοπός του είναι να αναγνωρίζει το ταλέντο νέων καλλιτεχνών και να στηρίζει τα πρώτα σημαντικά βήματα της πορείας τους.
Ο χρυσός σταυρός που περνά από ηθοποιό σε ηθοποιό
Ένα από τα πιο ιδιαίτερα στοιχεία του θεσμού είναι το συμβολικό του έπαθλο. Ο νικητής παραλαμβάνει τον χρυσό σταυρό που φορούσε ο ίδιος ο Δημήτρης Χορν.
Ο σταυρός δεν παραμένει μόνιμα στην κατοχή του βραβευμένου. Τον κρατά για έναν χρόνο και στη συνέχεια τον παραδίδει στον επόμενο νικητή.
Με αυτόν τον τρόπο, ένα προσωπικό αντικείμενο του μεγάλου ηθοποιού περνά από γενιά σε γενιά, δημιουργώντας έναν ιδιαίτερο συμβολικό δεσμό ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον του ελληνικού θεάτρου.
Γιατί ο Δημήτρης Χορν παραμένει μια ξεχωριστή μορφή του ελληνικού θεάτρου
Ο Δημήτρης Χορν ανήκε στους ηθοποιούς που δεν χρειάζονταν υπερβολές για να καθηλώσουν το κοινό. Ένα βλέμμα, μια παύση ή μια μικρή αλλαγή στον τόνο της φωνής του αρκούσαν για να μεταφέρουν το συναίσθημα ενός ολόκληρου ρόλου.
Αυτή η φυσικότητα και η ιδιαίτερη σκηνική του παρουσία τον έκαναν αγαπητό σε διαφορετικές γενιές θεατών.
Το παιδί που γνώρισε τη σκηνή στην αγκαλιά της νονάς του μεγάλωσε και έγινε ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους ηθοποιούς της Ελλάδας. Και κάθε φορά που ένας νέος καλλιτέχνης παραλαμβάνει το Βραβείο Δημήτρης Χορν, ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας του συνεχίζει να ζει.












