Είναι απόγευμα και η έκφραση «κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα» αδυνατεί να περιγράψει επαρκώς την κατάστασή μου. Κοιτάζω συνεχώς το ρολόι μου, έχω ταχυπαλμία, το στομάχι μου πονάει, ο λαιμός μου έχει στεγνώσει.
Συντάκτης: George Clooney
Η Αθήνα των αρχών της δεκαετίας του 1960 άλλαζε γρήγορα και μαζί της άλλαζαν και τα καλοκαίρια των κατοίκων της. Οι οργανωμένες πλαζ της Αττικής, με ομπρέλες, αποδυτήρια, χώρους αναψυχής και νέες υποδομές, άρχισαν να μετατρέπουν το μπάνιο στη θάλασσα σε μια από τις αγαπημένες κυριακάτικες εξόδους των Αθηναίων. Είναι μια εικόνα που έμεινε ζωντανή μέσα από παλιές φωτογραφίες, περιοδικά και φυσικά τον ελληνικό κινηματογράφο: οικογένειες στις παραλίες, γεμάτες ομπρέλες, αυτοκίνητα στην παραλιακή και μια ολόκληρη πόλη που ανακάλυπτε έναν νέο τρόπο καλοκαιρινής διασκέδασης.
Η Μάγια Πλισέτσκαγια υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μπαλαρίνες του 20ού αιώνα. Η εκρηκτική σκηνική παρουσία, η εντυπωσιακή τεχνική, τα χαρακτηριστικά άλματα και κυρίως η μοναδική κίνηση των χεριών και της πλάτης της την έκαναν αναγνωρίσιμη σε ολόκληρο τον κόσμο. Γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1925 στη Μόσχα και η ζωή της έμοιαζε πολλές φορές περισσότερο με μυθιστόρημα παρά με μια συνηθισμένη καλλιτεχνική διαδρομή. Πέρασε από τις σταλινικές διώξεις, την απώλεια του πατέρα της και χρόνια περιορισμών, πριν γίνει ένα από τα μεγαλύτερα σύμβολα του Μπαλέτου Μπολσόι.
Όπως μόνο οι Έλληνες μπορούν και υπερήφανα… ΠΕΤΟΥΝ! Μπράβο στον ομοεθνή μας.
Οι γονείς αποτελούν τις πρώτες και ισχυρότερες ανθρώπινες σχέσεις ενός παιδιού και είναι φυσικό να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τον κόσμο. Ο Καρλ Γιουνγκ ασχολήθηκε εκτενώς με τη σημασία των γονεϊκών μορφών στην ψυχική ανάπτυξη, αλλά πολλές φράσεις που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο με το όνομά του δεν προέρχονται απαραίτητα από τα δικά του έργα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το γνωστό κείμενο που παρομοιάζει την οικογένεια με μια φωλιά που έχει «μαλακό μητρικό εσωτερικό» και «σκληρό πατρικό εξωτερικό». Η εικόνα είναι ενδιαφέρουσα και θυμίζει ορισμένες μεταγενέστερες γιουνγκιανές θεωρίες, όμως δεν υπάρχει επαρκής τεκμηρίωση ότι…
Ο Γιάννης κι η Ελένη παντρεύτηκαν πρόσφατα από κεραυνοβόλο έρωτα κι είναι ακόμα μες τα σιρόπια. Όμως ο Γιάννης έχει αρχίσει να πεθυμάει και τις μπαρότσαρκες που έβγαινε με τους φίλους του. Οπότε ένα βράδυ λέει στη Ελένη: – Ξέρεις πιτσουνάκι μου, έλεγα να πήγαινα με τον Αντωνάκη και τον Κώστα για καμία μπύρα… Κι η Ελένη: – Μπύρα θέλει το σπουργιτάκι μου; Ορίστε, διάλεξε ποιά προτιμάς! Kι ανοίγει το ψυγείο και να σου μέσα καμιά δεκαριά είδη μπύρες ελληνικές και ξένες. – Ναι, αλλά βρε καρδουλίτσα μου, στο μπαρ με την μπύρα μας τρώμε και κάτι. – Μεζεδάκι θέλει…
Η ιστορία του Marcos Rodríguez Pantoja μοιάζει με κινηματογραφικό σενάριο, όμως βασίζεται σε μία από τις πιο γνωστές περιπτώσεις ανθρώπων που πέρασαν μεγάλο μέρος της παιδικής τους ηλικίας μακριά από την ανθρώπινη κοινωνία. Ως παιδί βρέθηκε μόνος στα βουνά της Sierra Morena στην Ισπανία και, σύμφωνα με τη δική του αφήγηση, έζησε για χρόνια κοντά σε άγρια ζώα και λύκους. Το 1965 η Guardia Civil τον εντόπισε σε ηλικία περίπου 19 ετών. Είχε περάσει σχεδόν ολόκληρη την παιδική και εφηβική του ζωή απομονωμένος και η επιστροφή του στον ανθρώπινο κόσμο αποδείχθηκε ίσως δυσκολότερη από την ίδια την επιβίωση στα βουνά.
Ο Τζίμης Πανούσης δεν χωρούσε εύκολα σε μία μόνο ιδιότητα. Τραγουδοποιός, μουσικός, σατιρικός καλλιτέχνης, ηθοποιός, συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός, δημιούργησε για δεκαετίες ένα δικό του σύμπαν όπου η μουσική συναντούσε το θέατρο, την πρόκληση και το καυστικό χιούμορ. Για το κοινό του ήταν ο «Τζιμάκος». Από τις Μουσικές Ταξιαρχίες μέχρι τις προσωπικές του παραστάσεις, δεν σταμάτησε να σχολιάζει όσα συνέβαιναν γύρω του με έναν τρόπο που δύσκολα μπορούσε να περάσει απαρατήρητος.
Μόλις περίπου μία ώρα με το πλοίο από το Λαύριο, η Τζια ή Κέα είναι από εκείνα τα νησιά που μπορούν να σου δώσουν την αίσθηση κανονικών διακοπών ακόμη κι αν διαθέτεις μόνο μία ημέρα. Κυκλαδίτικα τοπία, ήσυχοι κόλποι, γραφικοί οικισμοί και ένα εντυπωσιακά διαφορετικό τοπίο από αυτό που περιμένεις τόσο κοντά στην Αθήνα. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις να τα δεις όλα. Η Τζια απολαμβάνεται περισσότερο όταν επιλέξεις λίγα πράγματα και τους δώσεις χρόνο: μια βόλτα στην Ιουλίδα, μια βουτιά σε κάποια από τις παραλίες της και ένα απόγευμα κοιτάζοντας το Αιγαίο.
Αληθινή ιστορία: Πρόκειται για πραγματικό περιστατικό, το οποίο δημοσιεύτηκε αρχικά στη σελίδα «singleparent». Πρωταγωνίστρια σε αυτό είναι μια γυναίκα, που έχασε τον άνδρα της. Η ίδια έφτιαξε ξανά τη ζωή της. Όμως, τα πράγματα δεν κύλισαν ομαλά. Αυτό, διότι οι γονείς του νέου συζύγου της, δεν θέλουν το παιδί της. Αναλυτικότερα, η ιστορία της, αλλά και η απάντηση επιστήμονα:
Το 1948, σε ένα ειδικό σχολείο της Βαρσοβίας για παιδιά που είχαν σημαδευτεί από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένα κορίτσι στάθηκε μπροστά σε έναν μαυροπίνακα. Τη φώναζαν Τερέζκα. Όταν της ζήτησαν να ζωγραφίσει το «σπίτι» της, δεν σχεδίασε τοίχους, πόρτες ή οικογένεια. Γέμισε τον πίνακα με πυκνές, ακανόνιστες γραμμές. Η στιγμή καταγράφηκε από τον φωτογράφο David Seymour και έγινε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες εικόνες των ψυχικών τραυμάτων που άφησε ο πόλεμος στα παιδιά.
Στην εποχή του Photoshop και των εικόνων που δημιουργούνται με τεχνητή νοημοσύνη, είναι απολύτως λογικό να κοιτάμε με καχυποψία μια φωτογραφία που φαίνεται υπερβολικά παράξενη για να είναι αληθινή. Κι όμως, μερικές φορές δεν χρειάζεται καμία ψηφιακή επεξεργασία. Η φύση, η προοπτική, οι αντανακλάσεις, η αρχιτεκτονική και η τέχνη μπορούν να δημιουργήσουν εικόνες που μοιάζουν βγαλμένες από Photoshop. Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Πώς αντιδρά ένας Άγγλος, Αμερικανός, αρκετοί άλλοι… και φυσικά ένας Έλληνας…
Για χρόνια κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ένας εντυπωσιακός ισχυρισμός: ότι επιστήμονες εξέτασαν τις αναλογίες του γυναικείου σώματος και κατέληξαν πως η Βρετανίδα μοντέλο και ηθοποιός Κέλι Μπρουκ διαθέτει το «τέλειο σώμα». Η ιστορία αναπαράχθηκε από εκατοντάδες ιστοσελίδες σε όλο τον κόσμο. Μόνο που η πραγματική επιστημονική έρευνα πίσω από αυτήν είναι αρκετά διαφορετική.
Δύο φωτογραφίες, τραβηγμένες στο ίδιο περίπου μέρος με 47 χρόνια διαφορά, αρκούν για να αφηγηθούν μια ολόκληρη ιστορία ανάμεσα σε μια μητέρα και τον γιο της. Ο Μπάμπης Τσόκας μοιράστηκε το 2015 δύο προσωπικές οικογενειακές φωτογραφίες μαζί με τις λεζάντες τους. Στην πρώτη είναι ένα μικρό παιδί που κρατά το χέρι της μητέρας του. Στη δεύτερη, σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, είναι εκείνος που κρατά το δικό της.
Ήταν μια απόφαση που πήραν γνωρίζοντας ότι ο χρόνος πίεζε ασφυκτικά. Η Beccy Flint γέννησε την κόρη της νωρίτερα από την αναμενόμενη ημερομηνία, ώστε ο βαριά άρρωστος σύντροφός της, Jamie Hunter, να προλάβει να τη γνωρίσει και να την κρατήσει στην αγκαλιά του. Η μικρή Harper-May γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 2020. Ο πατέρας της κατάφερε να την αγκαλιάσει. Δύο ημέρες αργότερα, στις 13 Μαΐου, πέθανε σε ηλικία 38 ετών από καρκίνο του νεφρού.
Άλλα μωρά γεννιούνται με ελάχιστα μαλλιά και άλλα εμφανίζονται από τις πρώτες κιόλας ημέρες με μια εντυπωσιακή χαίτη. Και μερικές φορές το αποτέλεσμα είναι τόσο χαριτωμένο, που δύσκολα περνά απαρατήρητο. Οι παρακάτω φωτογραφίες συγκεντρώνουν 31 μωρά με μαλλιά που μοιάζουν ήδη έτοιμα για… κομμωτήριο. Άλλοτε σηκωμένα, άλλοτε πυκνά, άλλοτε εντελώς ατίθασα, όλα έχουν τη δική τους ξεχωριστή εμφάνιση.
Πλατιά, στενά, τετράγωνα, κοντά ή αμυγδαλωτά: τα φυσικά νύχια διαφέρουν αρκετά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Αυτή η διαφορετικότητα έδωσε κάποτε αφορμή για ένα δημοφιλές διαδικτυακό «τεστ», σύμφωνα με το οποίο το σχήμα των νυχιών μπορεί να αποκαλύψει στοιχεία του χαρακτήρα μας. Το τεστ είναι διασκεδαστικό, αλλά υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια: δεν υπάρχει επιστημονική απόδειξη ότι μπορούμε να καταλάβουμε την προσωπικότητα κάποιου κοιτάζοντας τα νύχια του. Αν θέλεις λοιπόν, βρες το σχήμα που μοιάζει περισσότερο με το δικό σου και δες τι υποστηρίζει το γνωστό viral τεστ, απλώς για παιχνίδι.
Μπορεί να μην είχε ζήτηση από πολλούς υποψήφιους αγοραστές, ωστόσο το ακίνητο εμβαδού 320 τ.μ. που βρίσκεται στην περιοχή των Ανακτόρων «έσπασε ρεκόρ» τιμής στην πώληση ακινήτων στην Αθήνα.
Λέμε «χτύπα ξύλο», «ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη», «κροκοδείλια δάκρυα» ή «ες αύριον τα σπουδαία» χωρίς συνήθως να σκεφτόμαστε από πού προήλθαν αυτές οι εκφράσεις. Πίσω από ορισμένες υπάρχουν πράγματι αρχαία κείμενα και ιστορικές αναφορές. Πίσω από άλλες, όμως, έχουν δημιουργηθεί με τα χρόνια γοητευτικές ιστορίες που δεν μπορούν να αποδειχθούν. Αυτό είναι ίσως και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο τους: η γλώσσα κρατά λέξεις και εικόνες για αιώνες, αλλά δεν διατηρεί πάντα μαζί τους και την πραγματική ιστορία τους.