Η συνέντευξη του «Παλαιοχριστιανού» Μανώλη στον «Νεοχριστιανό» Μάκη – Οδοιπορικό για όλους και για όλα από τη σπηλιά της ορεινής Κορινθίας μέχρι την «τοξική Αθήνα»
Ο «Παλαιοχριστιανός» Μανώλης Καλαϊτζιδάκης, φιλοξενήθηκε το μεσημέρι της Κυριακής 10 Μαρτίου στο σπίτι του… «Νεοχριστιανού» Μάκη Τριανταφυλλόπουλου και μίλησαν για όλους και για όλα.
Παρακολουθήστε ολόκληρη τη συνέντευξη του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου:
Για την εκκλησία, για τις αίολες κατηγορίες περί αιμομιξίας, για την επίθεση των καναλιών και τις πιέσεις που δέχθηκε, για τον πατέρα Κλεομένη, για την εργασία του στον Δήμο της Ερέτριας, για την σπηλιά – κατοικία του στην ορεινή Κορινθία, για την «τοξική Αθήνα» και για πολλά ακόμη ενδιαφέροντα θέματα που προέκυψαν στην διάρκεια της συζήτησης – συνέντευξης.
«Η εκκλησία είναι εκκλησία», απάντησε στην ερώτηση του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου σχετικά με το αν επιθυμεί να ξαναφτιάξει την εκκλησία του και παράλληλα υποστήριξε ότι «η Ελλάδα δεν σέβεται τις μειονότητες, εκτός από την Μουσουλμανική λόγω της Τουρκίας που είναι απέναντι».
Σε ότι αφορά τα περί αιμομιξίας και όσα ακούστηκαν κάποια στιγμή ως αίολες κατηγορίες ο κ. Καλαϊτζιδάκης τοποθετήθηκε ως εξής: «Δεν δέχεται η Ελλάδα κάποια μυστήρια. Κάποιοι είναι αρνητές του ΑΜΚΑ, αυτός την μόνη επιλογή που έχει είναι να μην το δηλώσει. Εμείς σεβόμενοι τα ιδιαίτερα θρησκευτικά πιστεύω του καθενός, η κόρη μου δεν ήθελε να το δηλώσει. Επειδή δεν το βρήκαν (σ.σ. το παιδί) δηλωμένο στο ληξιαρχείο, εικάζανε ότι για κάποιο λόγο το κρύβουμε» ανέφερε αρχικά για να προσθέσει ακολούθως:
«Η λέξη αιμομιξία δίνει ένα εθνικιστικό περιεχόμενο στην πίστη. Η μίξη του αίματος είναι νεοφανής. Η απαγόρευση του να συνευρίσκονται οι συγγενείς προέρχεται από το νόμο επειδή είναι ασέβεια προς το Θεό, διότι δεν σέβεσαι τους νόμους και τους κανόνες που ο Θεός έβαλε. Αυτό το διαστρέβλωσαν. Φυσικά και δεν μπορούμε να παντρευόμαστε τους συγγενείς μας, αλλά όχι γιατί ανακατεύεται το αίμα. Εγώ δεν θα το έκανα ποτέ. Γιατί να κάνεις κάτι τέτοιο; Είναι κάτι παράλογο. Η κόρη μου με το παιδί ήταν 20 ώρες στην Ασφάλεια. Αν υπήρχε κάποιο τέτοιο θέμα θα το έβρισκαν. Ως εκ τούτου δεν νομίζω ότι και σε αυτούς ήταν αυτό το θέμα τους».
-Πώς αισθάνθηκες όταν έπεσαν τα κανάλια πάνω σου;
«Εγώ είχα να δω πάνω από δέκα χρόνια τηλεόραση. Κάποιους ανθρώπους δεν τους γνώριζα. Ξαφνικά «μπούκαραν» με τις κάμερες. Υπήρχε μια πίεση να βγω στην τηλεόραση. Άργησα να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει και όταν το κατάλαβα τους «έκλεισα». Δεν ήταν για μένα το ζήτημα της δημοσιότητας. Γινόταν… κίτρινος τύπος. Εγώ τους απαντούσα και ρωτούσαν όλους τους συγγενείς μου. Έβγαζαν όλο το σόι μου στον αέρα. Τι ενδιαφέρει τους τηλεθεατές αν εγώ τσακώθηκα με την πεθερά μου; Πήγαιναν την κουβέντα σε άλλα θέματα άσχετα με το ζήτημα» επισήμανε χαρακτηριστικά για να προσθέσει ακολούθως τα εξής:
«Δεν ανήκουν στην κοινότητα όλοι οι συγγενείς μου. Ο μεγάλος μου γιος, ο οποίος δεν έχει εμφανιστεί πουθενά, δεν ανήκει στην κοινότητα. Ο κάθε άνθρωπος κάνει τις επιλογές του. Δεν μπορώ να πάω να του πω γιατί δεν σκέφτεσαι και λειτουργείς όπως εγώ. Το ίδιο ισχύει και με την πεθερά μου».
Ακολούθως ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος του ζήτησε να τοποθετηθεί σχετικά με την δήλωσή του για τον πατέρα Κλεομένη, με τον Δημήτρη Καλαϊτζιδάκη να απαντάει ως εξής:
«Στην κοινότητά μας έχουμε επαφές με πολλά πρώην πνευματοπαίδια του πάτερ Κλεομένη. Με τον πατέρα Κλεομένη έχουμε πνευματικές διαφορές. Δεν μπορώ να έχω πνευματική κοινωνία με κάποιον που έχω ένσταση πνευματική. Είχαμε επίσκοπο στην κοινότητα. Ο Παλαιοχριστιανός είναι πολιτιστικός όρος, ζούμε όπως οι παλιοί. Δεν είναι θρησκευτικός όρος. Αν θες να υιοθετήσεις τον παλαιό τρόπο ζωής, δεν είναι αιρετικό από μόνο του. Δεν είμαστε με καμία εκκλησιαστική σέχτα. Δεν είναι απαραίτητο να ζεις στην ερημιά. Μπορείς να ζεις σε ένα χωριό παράδειγμα».
Αναφορικά με την εργασία του στον δήμο της Ερέτριας, ο Δημήτρης Καλαϊτζιδάκης, επισήμανε:
«Το νόμο για την ηλεκτρονική διοίκηση δεν τον ψήφισα εγώ. Τώρα με έχουν βάλει σε αργία. Μετά το επεισόδιο γίνονται κάποια διοικητικά εργαστήρια. Ήμουν στα απορριμματοφόρα στην Ηλιούπολη και τη Ραφήνα. Όταν πιστοποιήθηκε η αναπηρία μου δεν μπορούσα να ανέβω στο απορριμματοφόρο και να κάνω χειρονακτικές εργασίες. Έκανα την μετάταξη ως ΑΜΕΑ. Η μόνη λύση ήταν ή να γίνω Δ.Ε. και να ανέβω κλιμάκιο ή να κάθομαι σε μια καρέκλα. Είχα πτυχία. Δεν ήθελα να είμαι αργόμισθος. Δεν ήθελαν να με κάνουν Δ.Ε. γιατί υπάρχουν πάντα τα πελατειακά στους Δήμους και μου ανέθεσαν το γραφείο κίνησης. Μια λογιστική δουλειά. Τους έφτιαχνα όλα όσα ανέβαιναν στην «Διαύγεια». Ήθελαν να ψηφιοποιήσουν αλλά δεν είχαν τον τρόπο. Έβαλα τα δικά μου υλικά για να κάνω την δουλειά μου. Τα δικά μου μελάνια, υπολογιστές όλα. Από εκει που έπαιρνα 1000 ευρώ, στην τσέπη μου έφταναν τα 800. Με τα χρήματα που έπαιρνα προσπαθούσα να αναπτύξω την κοινότητα. Κάθε ιστορία έχει αρχή, μέση και τέλος. Δεν πρέπει να πιάνουμε μια ιστορία από τη μέση. Στην δική μας ιστορία, πιστεύω είμαστε ακόμα στη μέση».
