Όλα ξεκίνησαν από ένα γλειφιτζούρι που πήρε δώρο από τη γιατρό του. Ο Σταύρος Σιαμάκης, ένα παιδί από τη Θεσσαλονίκη, αναρωτήθηκε τι θα συνέβαινε αν αυτό το γλειφιτζούρι ζωντάνευε. Μια τόσο απλή σκέψη έγινε η αφετηρία για ένα ολόκληρο παραμύθι, που αργότερα απέκτησε και έναν ξεχωριστό φιλανθρωπικό σκοπό.
Ο Σταύρος άρχισε να γράφει την ιστορία του όταν ήταν μόλις 8 ετών και το 2024, σε ηλικία 11 ετών, είδε το βιβλίο του «Το Μόνο Γλειφιτζούρι» να εκδίδεται. Η μεγαλύτερη χαρά του, όμως, δεν ήταν μόνο ότι έγινε συγγραφέας. Ήταν η απόφασή του να προσφέρει τα καθαρά έσοδα από τις πωλήσεις στη «Φλόγα», τον σύλλογο που στηρίζει παιδιά με καρκίνο και τις οικογένειές τους.
Το παραμύθι με τα γλειφιτζούρια που εξαφανίστηκαν
Η ιστορία διαδραματίζεται στο Γλειφιτζουριστάν, μια φανταστική χώρα όπου τα γλειφιτζούρια έχουν ξεχωριστή θέση στη ζωή των κατοίκων. Μια μέρα, όμως, συμβαίνει κάτι αναπάντεχο: τα γλειφιτζούρια εξαφανίζονται και όλοι προσπαθούν να καταλάβουν τι έχει συμβεί. Κάπως έτσι αρχίζει μια περιπέτεια γεμάτη ανατροπές και χιούμορ.
Στον κόσμο που δημιούργησε ο Σταύρος συναντάμε έναν βασιλιά με παράξενα χόμπι, δύο αστείες μάγισσες και ένα μοναδικό γλειφιτζούρι που βρίσκεται στο επίκεντρο της ιστορίας. Οι ήρωες μπλέκουν σε απρόβλεπτες καταστάσεις, ενώ μέσα από την περιπέτειά τους αναδεικνύονται η συνεργασία, η αγάπη και η σημασία του να σκεφτόμαστε τους άλλους.
Γιατί αποφάσισε να προσφέρει τα έσοδα του βιβλίου στη «Φλόγα»;
Η απόφαση του Σταύρου είχε μια προσωπική αφετηρία. Όπως είχε εξηγήσει σε συνέντευξή του, ένα πρόσωπο της οικογένειάς του αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας και δέχτηκε βοήθεια από τη «Φλόγα». Η εμπειρία αυτή τον έκανε να σκεφτεί ότι θα μπορούσε και ο ίδιος να συμβάλει στο έργο του συλλόγου.
Έτσι, το παραμύθι που είχε αρχικά δημιουργήσει από αγάπη για τις ιστορίες απέκτησε έναν δεύτερο σκοπό. Σύμφωνα με την καταχώριση της έκδοσης, το σύνολο των καθαρών εσόδων από την πώληση του βιβλίου προορίζεται για την ενίσχυση της «Φλόγας». Η πρωτοβουλία του έδειξε πως ακόμη και μια μικρή δημιουργική ιδέα μπορεί να μετατραπεί σε πράξη προσφοράς.
Τρία χρόνια δουλειάς για να γίνει η ιδέα βιβλίο
Η δημιουργία του «Μόνου Γλειφιτζουριού» δεν ολοκληρώθηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Από την πρώτη ιδέα μέχρι την έκδοση πέρασαν περίπου τρία χρόνια, στη διάρκεια των οποίων ο Σταύρος ασχολήθηκε με τη συγγραφή και την εικονογράφηση της ιστορίας του. Η προσπάθεια απαιτούσε φαντασία, επιμονή και πολλές μικρές αποφάσεις.
Σημαντικό ρόλο είχε και η οικογένειά του. Ο πατέρας του, Νίκος Σιαμάκης, ανέλαβε το τεχνικό μέρος της έκδοσης, ενώ η μητέρα του βοήθησε στην επιμέλεια του κειμένου. Στην προσπάθεια συμμετείχαν επίσης ο αδελφός του και άλλα συγγενικά πρόσωπα, αποδεικνύοντας ότι πίσω από ένα παιδικό βιβλίο μπορεί να βρίσκεται μια ολόκληρη οικογενειακή συνεργασία.
Η «Φλόγα» και το έργο της για τα παιδιά με καρκίνο
Ο Σύλλογος Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια «Η Φλόγα» ιδρύθηκε το 1982 και στηρίζει παιδιά που αντιμετωπίζουν καρκίνο, καθώς και τις οικογένειές τους. Το έργο του περιλαμβάνει ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη, φιλοξενία οικογενειών που χρειάζεται να μετακινηθούν για τη θεραπεία των παιδιών τους και ενίσχυση της ιατρικής φροντίδας.
Για μια οικογένεια που αντιμετωπίζει μια τόσο δύσκολη κατάσταση, η πρακτική βοήθεια και η ανθρώπινη συμπαράσταση έχουν μεγάλη σημασία. Η πρωτοβουλία του Σταύρου συνδέει τον κόσμο των παιδικών βιβλίων με αυτή την ανάγκη για στήριξη. Μέσα από την αγορά ενός παραμυθιού, οι αναγνώστες μπορούν να συμβάλουν στον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε η έκδοση.
Ο μικρός συγγραφέας που είχε κι άλλες ιδέες για να βοηθά
Η συγγραφή δεν ήταν η μοναδική δημιουργική ασχολία του Σταύρου. Κατά την περίοδο της καραντίνας είχε ξεκινήσει να αφήνει αισιόδοξα μηνύματα στο ασανσέρ της πολυκατοικίας του, με σκοπό να προσφέρει λίγη χαρά στους γείτονές του. Η ιδέα αυτή εξελίχθηκε αργότερα στην πρωτοβουλία «Ένωση Χαρούμενης Ημέρας», με δράσεις κοινωνικής προσφοράς.
Ο Σταύρος είχε επίσης εκδηλώσει ενδιαφέρον για την κρυπτογράφηση και για τη συγγραφή νέων ιστοριών μυστηρίου. Το ενδιαφέρον του για τη δημιουργία δεν περιορίστηκε στο πρώτο του βιβλίο, ενώ η διάθεσή του να συνδυάζει τις ασχολίες του με κάποια μορφή προσφοράς αποτελεί χαρακτηριστικό στοιχείο της ιστορίας του.
Το παραμύθι που συνέχισε το ταξίδι του στα σχολεία
Η ιστορία του «Μόνου Γλειφιτζουριού» δεν περιορίστηκε στην αρχική έκδοση. Τον Φεβρουάριο του 2026, ο Σταύρος, σε ηλικία πλέον 13 ετών, παρουσίασε το βιβλίο του σε μαθητές του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ωραιοκάστρου. Η παρουσίαση έδωσε την ευκαιρία στα παιδιά να γνωρίσουν τόσο το παραμύθι όσο και τον φιλανθρωπικό σκοπό του.
Αυτή η συνέχεια έχει ξεχωριστή σημασία. Ένα παιδί που ξεκίνησε γράφοντας μια ιστορία για γλειφιτζούρια βρέθηκε λίγα χρόνια αργότερα να μιλά σε άλλους μαθητές για τη δημιουργικότητα και την προσφορά. Το βιβλίο του έγινε έτσι αφορμή για συζητήσεις γύρω από τη φαντασία, την προσπάθεια και την αλληλεγγύη.
Ένα παραμύθι που αξίζει για περισσότερους από έναν λόγους
Το «Μόνο Γλειφιτζούρι» είναι μια χιουμοριστική παιδική περιπέτεια, αλλά η ιστορία πίσω από την έκδοσή του είναι εξίσου ενδιαφέρουσα. Ο Σταύρος δεν χρειάστηκε να περιμένει να μεγαλώσει για να δοκιμάσει τις ιδέες του ή να αναζητήσει έναν τρόπο να προσφέρει. Ξεκίνησε με κάτι που αγαπούσε και, με τη βοήθεια της οικογένειάς του, κατάφερε να το μετατρέψει σε βιβλίο.
Η προσπάθειά του θυμίζει ότι η δημιουργικότητα δεν χρειάζεται να περιορίζεται σε μια σχολική εργασία ή σε ένα προσωπικό χόμπι. Μπορεί να δώσει χαρά σε άλλους ανθρώπους και, όταν συνδυάζεται με έναν καλό σκοπό, να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη αξία.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη πλευρά της ιστορίας του Σταύρου Σιαμάκη: όλα ξεκίνησαν από ένα απλό γλειφιτζούρι, αλλά κατέληξαν σε μια προσπάθεια να προσφέρει κάτι πολύ πιο σημαντικό από ένα γλυκό χαμόγελο.
