Δύο φωτογραφίες, τραβηγμένες στο ίδιο περίπου μέρος με 47 χρόνια διαφορά, αρκούν για να αφηγηθούν μια ολόκληρη ιστορία ανάμεσα σε μια μητέρα και τον γιο της.
Ο Μπάμπης Τσόκας μοιράστηκε το 2015 δύο προσωπικές οικογενειακές φωτογραφίες μαζί με τις λεζάντες τους. Στην πρώτη είναι ένα μικρό παιδί που κρατά το χέρι της μητέρας του. Στη δεύτερη, σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, είναι εκείνος που κρατά το δικό της.
Καλοκαίρι 1968
Η πρώτη φωτογραφία τραβήχτηκε το καλοκαίρι του 1968 στον σημερινό Εθνικό Κήπο της Αθήνας. Στην αυθεντική λεζάντα ο Μπάμπης Τσόκας τον αποκαλεί «Βασιλικό Κήπο», την παλαιότερη ονομασία του χώρου, παρότι επισήμως είχε μετονομαστεί σε Εθνικό Κήπο από το 1927.
«Καλοκαίρι 1968, περίπατος στο Βασιλικό Κήπο. Λίγους μήνες πριν είχα μάθει να περπατάω και απολάμβανα τους περιπάτους. Αφήνοντας με απόλυτη εμπιστοσύνη το χέρι μου μέσα στο χέρι της μαμάς, χωρίς καμιά έγνοια για τη διαδρομή ή τον προορισμό.»
Εκείνος είναι ακόμη ένα μικρό παιδί. Έχει μάθει να περπατά μόλις λίγους μήνες πριν και προχωρά δίπλα στη μητέρα του χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζει πού πηγαίνουν.
Το μόνο που χρειάζεται είναι το χέρι της.
Άνοιξη 2015
Σαράντα επτά χρόνια αργότερα, μητέρα και γιος επιστρέφουν για έναν ακόμη περίπατο στον Εθνικό Κήπο. Μόνο που αυτή τη φορά οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί.
«Άνοιξη 2015, περίπατος στον Εθνικό Κήπο. Λίγα χρόνια πριν η μαμά εμφάνισε άνοια, αλλά εξακολουθεί ν’ απολαμβάνει τους περιπάτους. Αφήνοντας με απόλυτη εμπιστοσύνη το χέρι της μέσα στο δικό μου, χωρίς καμιά έγνοια για τη διαδρομή ή τον προορισμό.»
Η ίδια κίνηση, 47 χρόνια αργότερα
Αυτό που κάνει τις δύο εικόνες τόσο δυνατές δεν είναι μόνο το πέρασμα του χρόνου. Είναι η σχεδόν τέλεια αντιστροφή της ίδιας στιγμής.
Το 1968 η μητέρα οδηγεί το παιδί και εκείνο αφήνεται στο χέρι της με απόλυτη εμπιστοσύνη. Το 2015 είναι εκείνη που αφήνει το χέρι της μέσα στο δικό του.
Ο προορισμός δεν έχει τελικά τόση σημασία. Στη μία φωτογραφία η μητέρα είναι η ασφάλεια του παιδιού. Στην άλλη, ο γιος γίνεται η ασφάλεια της μητέρας.
Δύο φωτογραφίες, ένας περίπατος που επαναλήφθηκε έπειτα από σχεδόν μισό αιώνα και μια από τις πιο απλές υπενθυμίσεις για το πώς αλλάζουν οι ρόλοι μέσα σε μια οικογένεια: κάποτε μας κρατούν από το χέρι και, αν είμαστε τυχεροί, κάποια μέρα μπορούμε να κρατήσουμε εμείς το δικό τους.
