Υπάρχουν άνθρωποι που εκφράζουν εύκολα την αγάπη τους με λόγια και άλλοι που προτιμούν να τη δείχνουν μέσα από μικρές καθημερινές πράξεις. Η παρακάτω προσωπική εξομολόγηση μιας γυναίκας μιλά ακριβώς για έναν τέτοιο άνθρωπο.
Δεν παρουσιάζει μια συνταγή για την «τέλεια σχέση». Είναι η δική της ιστορία και ο τρόπος με τον οποίο κατάλαβε ότι για εκείνη η αγάπη φαινόταν περισσότερο σε όσα έκανε ο σύζυγός της παρά σε όσα έλεγε.
Η αφήγηση της γυναίκας για τον άνθρωπό της
«Δεν παντρεύτηκα έναν άντρα που λέει πολλά λόγια. Στην πραγματικότητα, αν γνωρίσεις τον σύζυγό μου, θα καταλάβεις ότι δεν μιλά πολύ. Είναι όμως εξαιρετικός ακροατής.
Δεν παντρεύτηκα έναν άντρα που μου στέλνει συνέχεια λουλούδια ή κάνει εντυπωσιακά δώρα. Δεν παντρεύτηκα έναν άντρα που γράφει ποιήματα ή ερωτικά τραγούδια, παρόλο που αγαπά τη μουσική.
Δεν παντρεύτηκα έναν άντρα που λέει απλώς αυτό που θέλω να ακούσω.
Παντρεύτηκα έναν άνθρωπο που κρατά λίγο από το αγαπημένο του γάλα για τα δημητριακά, επειδή ξέρει ότι αρέσει στην τρίχρονη κόρη μας.
Παντρεύτηκα έναν άνθρωπο που θα περπατήσει μέσα στη δυνατή βροχή για να φέρει το αυτοκίνητο κοντά μου, ώστε να μη βραχώ.
Παντρεύτηκα έναν άνθρωπο που θα σηκωθεί νωρίς το πρωί το Σαββατοκύριακο για να μείνει με τα παιδιά και να με αφήσει να κοιμηθώ λίγο περισσότερο, ακόμη κι αν ο ίδιος σηκώνεται καθημερινά από τα χαράματα για τη δουλειά.
Έναν άνθρωπο που στεκόταν δίπλα μου κάθε φορά που περνούσα δύσκολες στιγμές στις εγκυμοσύνες μου εξαιτίας της υπερέμεσης κύησης.
Έναν άντρα που, όταν μάθαμε ότι το μεγαλύτερο παιδί μας βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, προσπάθησε να μάθει όσα περισσότερα μπορούσε για να το καταλάβει και να το στηρίξει.
Έναν άνθρωπο που προσπάθησε να είναι δυνατός για μένα όταν έχασα το τρίτο μας παιδί και όταν αργότερα αντιμετώπισα μια σοβαρή ασθένεια που, όπως μου εξήγησαν οι γιατροί, σχετιζόταν με εκείνη την εγκυμοσύνη.
Έναν άνθρωπο που υποστηρίζει ακόμη και τις πιο τρελές μου ιδέες και είναι πάντα έτοιμος για ένα αυθόρμητο road trip.
Έναν άνθρωπο που μου αφήνει μικρά σημειώματα στο φλιτζάνι ή μου στέλνει τραγούδια που ακούει και του θυμίζουν εμένα.
Κάποτε πίστευα ότι χρειαζόμουν έναν άνθρωπο που θα μου λέει συνεχώς όμορφα λόγια. Με τον καιρό κατάλαβα ότι, για μένα, οι πράξεις σημαίνουν πολύ περισσότερα.
Μπορεί κάποιος να περάσει ώρες γράφοντας ένα ερωτικό τραγούδι. Όμως καμιά φορά μια μικρή πράξη, όπως το να κρατήσει λίγο από κάτι που αγαπά για το παιδί μας, μου φαίνεται ακόμη πιο αληθινή.
Σε βρήκα…»
Η αγάπη δεν εκφράζεται από όλους με τον ίδιο τρόπο
Η δύναμη αυτής της αφήγησης βρίσκεται ακριβώς στις μικρές λεπτομέρειες. Όχι στις μεγάλες δηλώσεις, αλλά στο να σηκώνεται κάποιος νωρίτερα, να μένει δίπλα σου σε μια δύσκολη στιγμή, να ενδιαφέρεται για τα παιδιά ή να θυμάται κάτι μικρό που αγαπάς.
Αυτό δεν σημαίνει ότι τα λόγια δεν έχουν αξία ούτε ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να εκφράζουν την αγάπη τους με τον ίδιο τρόπο. Σε κάθε σχέση αυτό που μετρά είναι τι έχει σημασία για τους δύο ανθρώπους που τη ζουν.
Για τη γυναίκα αυτής της εξομολόγησης, η απάντηση ήταν απλή: η αγάπη του ανθρώπου της δεν βρισκόταν τόσο σε όσα της έλεγε, αλλά σε όσα έκανε καθημερινά για εκείνη και την οικογένειά τους.
