Σε έναν κόσμο που «γίνεται», που αλλάζει, που αμφιβάλλει και φθείρεται, το ζώο απλώς ΕΙΝΑΙ.
Ο Μίλαν Κούντερα είχε γράψει πως η αγάπη ανάμεσα στον άνθρωπο και τον σκύλο είναι ίσως ανώτερη από την ανθρώπινη, γιατί είναι η μόνη που παραμένει «ειδυλλιακή» – μια ανάμνηση του Παραδείσου από τον οποίο εμείς οι άνθρωποι εκδιωχθήκαμε.
Γιατί χρειαζόμαστε τα ζώα στη ζωή μας;
-
Είναι η σύνδεσή μας με το «Καθαρό Όν»: Εμείς, από τότε που γευτήκαμε το δέντρο της Γνώσης, κουβαλάμε το άγχος του θανάτου. Τα ζώα, αντίθετα, είναι «βράχοι σιγουριάς». Δεν προδίδουν, δεν αμφιβάλλουν, δεν παλινδρομούν.
-
Είναι η γέφυρα με τη φύση: Είμαστε αποξενωμένοι, ξένοι απέναντι στο παν. Τα ζώα είναι οι «πρεσβευτές» που μας κρατούν δεμένους με τις ρίζες μας, με τη ζωή πριν από τη γνώση.
-
Η «σταθερότητα» που δεν βρίσκουμε αλλού: Από τον Άργο του Οδυσσέα μέχρι τον σημερινό τετράποδο σύντροφό μας, η πίστη τους είναι σταθερή στον χρόνο. Μια αγάπη χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς «διαθέσεις».
Όσο πιο πολύ απομακρυνόμαστε από τη φύση και βυθιζόμαστε στην αλλοτρίωση του σύγχρονου κόσμου, τόσο περισσότερο χρειαζόμαστε τα ζώα. Είναι ο «ομφάλιος λώρος» που μας επιστρέφει στην αθωότητα και την αρμονία.
«Κανένα ανθρώπινο πλάσμα δεν μπορεί να κάνει σε ένα άλλο την δωρεά του ειδυλλίου. Μόνο το ζώο μπορεί, επειδή δεν το έδιωξαν από τον Παράδεισο.» – Μίλαν Κούντερα
Εσείς τι πιστεύετε; Έχει προσφέρει ο τετράποδος φίλος σας μια αίσθηση «σιγουριάς» που δεν έχετε βρει σε καμία ανθρώπινη σχέση;
👇 Μοιραστείτε μια ιστορία ή μια σκέψη σας στα σχόλια.
