Ήταν μόλις 10 ετών και έδινε τη δική του δύσκολη μάχη. Κι όμως, εκείνο που σκεφτόταν δεν ήταν μόνο ο εαυτός του.
Στις 9 Νοεμβρίου 1995, ο Ανδρέας Γιαννόπουλος άνοιξε το προσωπικό του ημερολόγιο και έγραψε μια επιθυμία: να ενωθούν οι άνθρωποι και να δημιουργηθεί ένας σύλλογος που θα βοηθά τα παιδιά που έχουν ανάγκη. Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο Ανδρέας δεν θα βρισκόταν πια στη ζωή. Η ιδέα του όμως θα έμενε.
Ποιος ήταν ο Ανδρέας Γιαννόπουλος;
Ο Ανδρέας γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1985. Σύμφωνα με την επίσημη ιστορία του οργανισμού, ήταν ένα παιδί με ιδιαίτερη ευαισθησία για τους ανθρώπους γύρω του, με οικογένεια, φίλους, συμμαθητές και το αγαπημένο του σκυλάκι.
Το 1994 αρρώστησε σοβαρά. Παρά τη δοκιμασία που περνούσε, συνέχισε να ενδιαφέρεται για όσα συνέβαιναν γύρω του και κυρίως για παιδιά που δεν είχαν όσα εκείνος θεωρούσε αυτονόητα.
Τι έγραψε στο ημερολόγιό του στις 9 Νοεμβρίου 1995;
Εκείνη την ημέρα ο Ανδρέας έγραψε για παιδιά που δεν είχαν χρήματα, παιχνίδια, φαγητό ή ακόμη και γονείς. Η σκέψη του ήταν απλή: αντί οι μεγάλοι μόνο να συζητούν, θα μπορούσαν να ενωθούν και να βοηθήσουν.
Στην ίδια σελίδα έδωσε και το όνομα που ήθελε να έχει ο σύλλογος: «Το Χαμόγελο του Παιδιού». Το μήνυμά του έκλεινε με μια φράση που έμελλε να συνοδεύσει ολόκληρη την πορεία του οργανισμού: «αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε».
Η επιθυμία του δεν έμεινε κλεισμένη σε ένα ημερολόγιο
Ο Ανδρέας θέλησε να ακουστεί και δημόσια. Εμφανίστηκε στην εκπομπή «Κόκκινη Κάρτα» του Γιώργου Παπαδάκη στον ΑΝΤ1 και μίλησε για την επιθυμία του να δημιουργηθεί ένας σύλλογος που θα βρίσκεται δίπλα στα παιδιά.
Η επίσημη ιστορία του «Χαμόγελου» αναφέρει ότι όταν κάποια στιγμή δυσκολευόταν ακόμη και να μιλήσει, ζωγράφισε με μια κίνηση ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του, θέλοντας να δείξει αυτό που ευχόταν για όλα τα παιδιά.
Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν άμεση
Η ιστορία του μικρού Ανδρέα άγγιξε ανθρώπους στην Ελλάδα, στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Η επιθυμία ενός 10χρονου παιδιού άρχισε πολύ γρήγορα να μετατρέπεται σε μια οργανωμένη προσπάθεια.
Ο Γιώργος Παπαδάκης τον αποκάλεσε τότε «Ανδρέα όλων μας», ενώ άνθρωποι άρχισαν να προσφέρουν βοήθεια για να γίνει πραγματικότητα το όραμά του.
Στις 22 Δεκεμβρίου 1995 ο Ανδρέας έφυγε από τη ζωή
Ο Ανδρέας πέθανε στις 22 Δεκεμβρίου 1995, σε ηλικία μόλις 10 ετών. Δεν πρόλαβε να δει πόσο μεγάλη θα γινόταν η προσπάθεια που είχε ξεκινήσει με μερικές γραμμές στο ημερολόγιό του.
Λίγες ημέρες αργότερα, στις 3 Ιανουαρίου 1996, κατατέθηκε το καταστατικό του οργανισμού στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Από εκεί ξεκίνησε επίσημα η πορεία του «Χαμόγελου του Παιδιού».
Μια σελίδα ημερολογίου που έγινε ολόκληρος οργανισμός
Αυτό είναι ίσως το πιο συγκινητικό στοιχείο της ιστορίας. Ο Ανδρέας δεν είχε κάποιο μεγάλο σχέδιο οργανωτικής ανάπτυξης ούτε μπορούσε να γνωρίζει πώς θα εξελισσόταν η ιδέα του. Ήθελε απλώς να βοηθηθούν παιδιά που δεν είχαν λόγους να χαμογελούν.
Με τα χρόνια, «Το Χαμόγελο του Παιδιού» ανέπτυξε δράσεις για παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, κακοποίηση, εξαφάνιση, φτώχεια και άλλες σοβαρές δυσκολίες. Η αρχή όμως εξακολουθεί να τοποθετείται από τον ίδιο τον οργανισμό σε εκείνη τη σελίδα του ημερολογίου της 9ης Νοεμβρίου 1995.
Το βίντεο όπου ο Ανδρέας μοιράστηκε δημόσια την επιθυμία του
Στο παρακάτω απόσπασμα από την «Κόκκινη Κάρτα» φαίνεται η στιγμή που η επιθυμία του Ανδρέα άρχισε να γίνεται γνωστή σε ολόκληρη την Ελλάδα.
«Αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε»
Περισσότερο από τρεις δεκαετίες μετά, το όνομα του Ανδρέα εξακολουθεί να βρίσκεται στην αρχή της ιστορίας του οργανισμού.
Και ίσως αυτό είναι που κάνει την ιστορία του τόσο ξεχωριστή: μια ιδέα που γράφτηκε από ένα παιδί δέκα ετών σε μια σελίδα ημερολογίου δεν έμεινε απλώς μια τελευταία επιθυμία.
Έγινε η αρχή για κάτι που συνέχισε να υπάρχει πολύ μετά από εκείνον.
