Φίλα τα για τον εαυτό σου αυτή τη φορά, όχι για να ανήκουν σε κάποιον άλλον. Κατέγραψε τα στιγμιότυπα όταν τα μάτια τους είναι κλειστά, γεμάτα όνειρα με νεράιδες, και αισθάνεσαι την ατμόσφαιρα της παιδικής αθωότητας και του τριαντάφυλλου. Αφήσου να αναδειχθούν οι μυρωδιές του γλυκού του κουταλιού, του γιασεμιού και όλων των υπέροχων αρωμάτων του κόσμου.
Αγγίξε τα μαλλιά τους απαλά, φτιάξε καλύτερα τα σκεπάσματά τους, όχι γιατί χρειάζεται, αλλά για να προσφέρεις μια έξτρα φροντίδα που μπορεί να αντλήσεις τώρα που κοιμούνται και εσύ δεν ξέρεις πώς να αγκαλιάσεις την ελεύθερη φροντίδα.
Αφαίρεσε από τα μικρά χεράκια τους το βιβλίο ή την κούκλα που κρατούσαν, τοποθέτησέ τη δίπλα τους, ενώ ακόμα τη χρειάζονται, ενώ ακόμα κοιμούνται με την αγκαλιά της. Έτσι θα γίνει ένα ακόμα αντικείμενο που θα αναβλύζει μνήμες.
Κάθισε απαλά δίπλα στο κρεβάτι τους και κοίταξέ τα, όταν έχεις τον χρόνο να το κάνεις. Κατέγραψε αυτές τις στιγμές, μην τις ξεχάσεις ποτέ, γιατί θα είναι από εκείνες που θα σε περιτυλίξουν με τη ζεστασιά τους όταν αντιμετωπίζεις τα πρώτα κρύα της ψυχής σου. Θα αποτελέσουν το φάρμακό σου σε στιγμές που τίποτα δεν πηγαίνει καλά, αλλά θα είναι ένα από τα πολύτιμα υλικά που αποτελούν την ουσία της ψυχής σου.
Λέγε τους όλα όσα δεν λες, τα “σ’αγαπώ” που μένουν ανείπωτα και τα “να προσέχεις” που κουδουνίζουν στο μυαλό σου. Εκφράσε τα όνειρά σου για αυτούς, τις ελπίδες και τις ευχές σου. Ψιθύρισε τα τώρα και άστα να φύγουν ψηλά σαν μπαλόνια, θα βρουν τον δρόμο τους, μην ανησυχείς. Θα γίνουν αόρατες κλωστές που θα ενώσουν όσα πρέπει να ενωθούν.
Σβήσε το φως και αφήστε μόνο το μικρό φως του διαδρόμου. Και μετά βγες από το δωμάτιο, αθόρυβα, στις μύτες, για να μην ξυπνήσουν και να αποχωρήσουν από το όνειρο που έφτιαξες μαζί τους.
Γι’ αυτό σου λέω, φίλα τα παιδιά σου κάθε βράδυ – ειδικά όταν κοιμούνται
.
