Μια φορά κι έναν καιρό, ένας δάσκαλος περπατούσε μαζί με τον μαθητή του μέσα στο δάσος. Γύρω τους ακούγονταν μόνο οι γνώριμοι ήχοι της φύσης, μέχρι που ένας διαφορετικός θόρυβος τράβηξε την προσοχή τους.
Ο δάσκαλος σταμάτησε, κοίταξε τον μαθητή του και τον ρώτησε:
«Μπορείς να καταλάβεις τι είναι αυτός ο ήχος;»
Ο μαθητής κοντοστάθηκε και αφουγκράστηκε προσεκτικά.
«Είναι μια καρότσα», απάντησε.
Ο δάσκαλος χαμογέλασε, αλλά συνέχισε:
«Ναι, είναι μια καρότσα. Μπορείς όμως να καταλάβεις τι είδους καρότσα είναι;»
Ο μαθητής άκουσε ξανά για λίγες στιγμές, αλλά τελικά παραδέχτηκε πως δεν μπορούσε να καταλάβει.
Τότε ο δάσκαλος του είπε:
«Είναι μια άδεια καρότσα. Το καταλαβαίνω από τον θόρυβο που κάνει».
Ο μαθητής τον κοίταξε απορημένος και ο δάσκαλος συνέχισε:
«Το ίδιο συμβαίνει πολλές φορές και με τους ανθρώπους. Όσο πιο άδειος είναι κάποιος, τόσο περισσότερο θόρυβο αισθάνεται την ανάγκη να κάνει».
Μια απλή εικόνα από έναν δρόμο στο δάσος έγινε έτσι ένα μάθημα που ο μαθητής δύσκολα θα ξεχνούσε: ο πραγματικός άνθρωπος δεν χρειάζεται πάντα να φωνάζει για να δείξει την αξία του.












