Για εμάς, μια σκάλα είναι κάτι απολύτως συνηθισμένο. Για έναν σκύλο όμως, ιδιαίτερα για ένα κουτάβι που τη βλέπει πρώτη φορά, τα στενά και ολισθηρά σκαλοπάτια μπορεί να μοιάζουν με πραγματική δοκιμασία.
Ο φόβος μπορεί να οφείλεται στην έλλειψη εμπειρίας, στο γλιστερό δάπεδο ή σε μια προηγούμενη άσχημη εμπειρία. Αν όμως ένας σκύλος που χρησιμοποιούσε κανονικά τις σκάλες αρχίσει ξαφνικά να τις αποφεύγει, πρέπει να εξεταστεί και το ενδεχόμενο πόνου ή προβλήματος υγείας.
Κάντε πρώτα τη σκάλα όσο γίνεται πιο ασφαλή
Μια λεία ξύλινη, μαρμάρινη ή πλα tiled σκάλα μπορεί να δυσκολεύει σημαντικά έναν σκύλο. Τα ζώα χρειάζονται καλή πρόσφυση ώστε να μπορούν να τοποθετούν με ασφάλεια και τα τέσσερα πόδια τους καθώς ανεβαίνουν ή κατεβαίνουν.
Αν τα σκαλοπάτια γλιστρούν, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ειδικά αντιολισθητικά πατάκια ή καλύμματα που στερεώνονται καλά. Είναι σημαντικό να μη μετακινούνται όταν τα πατά ο σκύλος, γιατί ένα χαλαρό χαλάκι μπορεί να δημιουργήσει μεγαλύτερο κίνδυνο αντί να βοηθήσει.
Καλός φωτισμός, καθαρά σκαλοπάτια και απουσία αντικειμένων που εμποδίζουν το πέρασμα κάνουν επίσης τη διαδρομή πιο ασφαλή.
Πώς να αρχίσετε την εξοικείωση με τις σκάλες
Ο στόχος δεν είναι να αναγκάσετε τον σκύλο να φτάσει αμέσως μέχρι τον επάνω όροφο. Ξεκινήστε από το πρώτο σκαλοπάτι και αφήστε τον να το πλησιάσει, να το μυρίσει και να το εξερευνήσει με τον δικό του ρυθμό.
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μια μικρή λιχουδιά, ένα αγαπημένο παιχνίδι ή απλώς έπαινο για να επιβραβεύσετε την ήρεμη προσέγγιση. Μόλις ο σκύλος αισθανθεί άνετα με το πρώτο σκαλοπάτι, μπορείτε σταδιακά να προχωρήσετε στο επόμενο.
Μην τον τραβάτε από το λουρί, μην τον σπρώχνετε και μην τον μαλώνετε. Αν δείχνει έντονο φόβο, σταματήστε και επιστρέψτε σε ένα ευκολότερο σημείο όπου αισθάνεται ασφαλής.
Γιατί το κατέβασμα μπορεί να είναι πιο δύσκολο
Για αρκετούς σκύλους το κατέβασμα είναι πιο απαιτητικό από το ανέβασμα. Καθώς κινούνται προς τα κάτω πρέπει να ελέγχουν το σώμα τους, να βλέπουν πού τοποθετούν τα μπροστινά πόδια και να διατηρούν την ισορροπία τους.
Μελέτες για την κίνηση των σκύλων έχουν δείξει ότι η χρήση σκάλας απαιτεί διαφορετικό και μεγαλύτερο εύρος κίνησης σε αρκετές αρθρώσεις σε σύγκριση με το απλό περπάτημα. Αυτό βοηθά να εξηγηθεί γιατί ένας σκύλος με δυσκαμψία ή περιορισμένη κινητικότητα μπορεί να δυσκολεύεται ιδιαίτερα στις σκάλες.
Ξεκινήστε λοιπόν με ένα ή δύο χαμηλά σκαλοπάτια και αυξήστε την απόσταση μόνο όταν ο σκύλος τα χρησιμοποιεί χαλαρά και χωρίς δισταγμό. Οι συνεδρίες πρέπει να είναι σύντομες και να τελειώνουν πριν το ζώο κουραστεί ή αγχωθεί.
Προσοχή στις σκάλες όταν πρόκειται για πολύ μικρά κουτάβια
Η εξοικείωση δεν σημαίνει ότι ένα πολύ μικρό κουτάβι πρέπει να ανεβοκατεβαίνει συνεχώς ολόκληρες σκάλες. Τα οστά και οι αρθρώσεις του εξακολουθούν να αναπτύσσονται και χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή, ιδιαίτερα στις μεγαλόσωμες φυλές.
Μια προοπτική μελέτη σε 501 Newfoundland, Labrador Retriever, Leonberger και Irish Wolfhound βρήκε ότι η χρήση σκάλας κατά τους πρώτους τρεις μήνες ζωής συσχετίστηκε με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης δυσπλασίας του ισχίου. Το εύρημα δεν σημαίνει ότι κάθε κουτάβι που πατά σε σκάλα θα παρουσιάσει πρόβλημα, αλλά αποτελεί έναν ακόμη λόγο να αποφεύγεται η συχνή και ανεξέλεγκτη χρήση σκάλας σε τόσο μικρή ηλικία.
Αν έχετε πολύ μικρό κουτάβι, ιδιαίτερα μεγαλόσωμης φυλής ή φυλής με προδιάθεση για ορθοπεδικά προβλήματα, ο κτηνίατρος μπορεί να σας συμβουλεύσει για το κατάλληλο επίπεδο δραστηριότητας.
Μπορεί να φοβάται επειδή είχε μια άσχημη εμπειρία
Ένας σκύλος μπορεί να συνδέσει μια σκάλα με κάτι δυσάρεστο. Μπορεί να γλίστρησε, να έπεσε, να τρόμαξε από έναν δυνατό θόρυβο ή να ένιωσε πόνο ενώ βρισκόταν στα σκαλοπάτια.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο φόβος θα είναι απαραίτητα μόνιμος. Με ήρεμη και σταδιακή εξοικείωση, πολλοί σκύλοι μπορούν να αποκτήσουν ξανά αυτοπεποίθηση. Το σημαντικό είναι να μην τους αναγκάζουμε να αντιμετωπίσουν απότομα κάτι που τους προκαλεί έντονο άγχος.
Πότε η άρνηση στις σκάλες μπορεί να σημαίνει πόνο
Εάν ένας σκύλος ανέβαινε και κατέβαινε κανονικά τις σκάλες και ξαφνικά αρχίσει να τις αποφεύγει, είναι προτιμότερο να μην θεωρήσετε ότι πρόκειται απλώς για φόβο ή πείσμα.
Η δυσκολία στις σκάλες μπορεί να αποτελεί ένδειξη πόνου. Σε μεγαλύτερους σκύλους, μία από τις πιθανές αιτίες είναι η οστεοαρθρίτιδα. Σε νεότερα ζώα μπορεί να υπάρχει τραυματισμός, δυσπλασία του ισχίου ή άλλο ορθοπεδικό πρόβλημα. Παθήσεις της σπονδυλικής στήλης μπορούν επίσης να κάνουν την κίνηση επώδυνη ή δύσκολη.
Παρατηρήστε αν συνυπάρχουν σημάδια όπως χωλότητα, δυσκαμψία, δυσκολία στο σήκωμα, απροθυμία για άλματα, αλλαγή στο βάδισμα ή πόνος όταν το ζώο κινείται. Σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται κτηνιατρικός έλεγχος πριν συνεχιστεί οποιαδήποτε εκπαίδευση στις σκάλες.
Δεν χρειάζεται κάθε σκύλος να χρησιμοποιεί σκάλες
Για έναν υγιή ενήλικο σκύλο που μπορεί να χρησιμοποιεί τις σκάλες με ασφάλεια, η σταδιακή εκπαίδευση μπορεί να είναι χρήσιμη. Για έναν ηλικιωμένο σκύλο ή ένα ζώο με αρθρίτιδα, πρόβλημα στη μέση ή μειωμένη ισορροπία, όμως, ο καλύτερος στόχος μπορεί να είναι ακριβώς ο αντίθετος: να περιοριστεί η χρήση της σκάλας.
Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί πορτάκι ασφαλείας ώστε ο σκύλος να μην έχει ανεξέλεγκτη πρόσβαση, ενώ σε ορισμένες καταστάσεις μια κατάλληλη ράμπα μπορεί να είναι ευκολότερη από τα σκαλοπάτια.
Η υπομονή παραμένει το σημαντικότερο στοιχείο της εκπαίδευσης. Μικρές συνεδρίες, καλή πρόσφυση, θετική ενίσχυση και η δυνατότητα του σκύλου να σταματήσει όταν φοβάται είναι πολύ πιο αποτελεσματικά από την πίεση. Αν ο φόβος παραμένει έντονος παρά τη σταδιακή προσπάθεια, μπορεί να βοηθήσει ένας κατάλληλα καταρτισμένος επαγγελματίας εκπαιδευτής ή ειδικός συμπεριφοράς.
Πηγές:
