Αγάπα με και στα λάθη μου, όχι μόνο όταν είμαι καλός.
Αγάπα με και στα λάθη μου. Όχι μόνο όταν γελάω, όταν σου δίνω, όταν γίνομαι ο πιο λαμπερός εαυτός μου. Αγάπα με και όταν σκοντάφτω, όταν πληγώνω χωρίς να το θέλω, όταν λέω τις λάθος λέξεις τη λάθος στιγμή. Αγάπα με ακόμα κι όταν το φως μου μοιάζει να έχει σβήσει. Γιατί τότε είναι που σε χρειάζομαι περισσότερο.
Ποιος δεν θέλει να αγαπηθεί στην ολότητά του; Όχι σαν ένα κομμάτι, μια αποστειρωμένη εκδοχή του εαυτού του, αλλά σαν σύνολο, με όλα τα φτερά και όλα τα αγκάθια. Σκέφτομαι πόσο συχνά κρύβουμε τις ατέλειές μας, λες και είναι ντροπή. Φοράμε προσωπεία καλοσύνης, σταθερότητας, τελειότητας. Φοβόμαστε να δείξουμε τα λάθη μας. Μα η αλήθεια είναι πως οι πιο βαθιές μας ανάγκες αναδύονται στις πιο ευάλωτες στιγμές μας.
Η αγάπη δεν είναι μόνο ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά σε ηλιόλουστα απογεύματα. Είναι και η σιωπή σε δύσκολες νύχτες. Είναι το χέρι που απλώνεται, όχι για να σου δείξει το σωστό δρόμο, αλλά για να σου θυμίσει πως δεν περπατάς μόνος. Είναι η αποδοχή πως, ναι, είμαστε όλοι ανθρώπινοι. Και ως άνθρωποι, είμαστε ατελείς.
Θυμάμαι μια φορά που έκανα ένα μεγάλο λάθος. Μια απόφαση που πλήγωσε κάποιον που αγαπώ βαθιά. Το βάρος της ενοχής με γονάτισε. Ένιωσα πως δεν άξιζα την αγάπη τους πια, πως είχα χαλάσει κάτι ανεπανόρθωτα. Και όμως, εκείνος έμεινε. Όχι γιατί συμφώνησε με το λάθος μου, αλλά γιατί είδε την αλήθεια μου πίσω από αυτό. Ήξερε πως η πρόθεση δεν ήταν να πληγώσω, και πως η μεταμέλεια μου ήταν ειλικρινής. Ήταν εκεί για μένα, όχι για να με δικαιολογήσει, αλλά για να με κρατήσει.
Αυτή είναι η ουσία της αγάπης. Να μη μετράς την αξία του άλλου από τα σωστά ή τα λάθη του. Να βλέπεις την ομορφιά που κρύβεται μέσα στις ρωγμές. Είναι οι ρωγμές που αφήνουν το φως να περάσει, λέει ο Leonard Cohen, και κάθε φορά που θυμάμαι αυτή τη φράση, αναρωτιέμαι: πώς θα μπορούσαμε να αγαπήσουμε πραγματικά, αν δεν βλέπαμε ποτέ αυτές τις ρωγμές;
Κι όμως, μεγαλώνουμε μαθαίνοντας πως πρέπει να είμαστε καλοί για να μας αγαπήσουν. «Να είσαι καλό παιδί.» «Να μη θυμώνεις.» «Να μην κάνεις λάθη.» Κάθε φορά που παρεκκλίνουμε από αυτή την προσδοκία, αισθανόμαστε πως προδίδουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Μα τι θα γινόταν αν μεγαλώναμε με την ιδέα πως η αγάπη δεν εξαρτάται από την τελειότητα; Πως οι στιγμές που χρειαζόμαστε την αγάπη περισσότερο είναι αυτές που την αξίζουμε λιγότερο;
Υπάρχουν στιγμές που είμαι ευάλωτος. Όταν κουράζομαι, όταν απογοητεύομαι, όταν ο κόσμος φαίνεται να με πιέζει από παντού. Υπάρχουν φορές που μιλάω από θυμό, που γίνομαι άδικος. Και ύστερα, βλέπω τα πρόσωπα γύρω μου. Θα μείνεις; ρωτάω σιωπηλά. Θα με αγαπήσεις ακόμα κι έτσι;
Η αληθινή αγάπη λέει ναι. Μένει. Αντέχει. Δεν είναι πάντα εύκολο. Υπάρχουν φορές που πρέπει να βάλεις τα όριά σου, που πρέπει να δείξεις στον άλλον πως το λάθος του σε πλήγωσε. Αλλά ακόμα και τότε, η αγάπη δεν εγκαταλείπει. Δεν σταματά. Αντιθέτως, γίνεται μια δύναμη που μας μεταμορφώνει.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια από το να ξέρεις πως μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, ολόκληρος, μπροστά σε κάποιον. Ότι δεν χρειάζεται να φοβάσαι να αποκαλύψεις τις σκοτεινές σου πτυχές. Η αγάπη δεν είναι απλώς η αποδοχή της καλοσύνης. Είναι η κατανόηση της ανθρώπινης φύσης. Όλοι κάνουμε λάθη. Όλοι έχουμε στιγμές που δεν είμαστε οι καλύτεροι εαυτοί μας. Και είναι τότε που η αγάπη έχει τη μεγαλύτερη σημασία.
Αντί να φοβόμαστε τα λάθη μας, ας τα δούμε ως γέφυρες. Κάθε λάθος είναι μια ευκαιρία να πλησιάσουμε τον άλλον πιο βαθιά. Να πούμε: «Αυτό είμαι. Με όλα τα λάθη και τις αδυναμίες μου. Μπορείς να με δεις, και να μείνεις;» Και όταν ο άλλος απαντήσει «ναι», τότε ξέρεις. Ξέρεις πως αυτή η σχέση είναι κάτι παραπάνω από μια επιφανειακή σύνδεση. Είναι αληθινή.
Δεν λέω πως η αγάπη πρέπει να είναι ανεκτική σε όλα. Υπάρχουν λάθη που πληγώνουν βαθιά, που αφήνουν σημάδια. Αλλά ακόμα και τότε, η αγάπη προσπαθεί να κατανοήσει. Όχι να δικαιολογήσει, αλλά να δει την πλήρη εικόνα. Να αναγνωρίσει πως το λάθος δεν ορίζει τον άνθρωπο. Ορίζει μόνο μια στιγμή του.
Αγάπα με και στα λάθη μου. Όχι γιατί είναι εύκολο, αλλά γιατί είναι αληθινό. Όχι γιατί τα λάθη μου δεν έχουν σημασία, αλλά γιατί η αξία μου υπερβαίνει τα λάθη μου. Αγάπα με γιατί, όπως κι εσύ, είμαι άνθρωπος. Αγάπα με γιατί, πίσω από τα λάθη μου, υπάρχει η αλήθεια μου. Και αυτή η αλήθεια θέλει να συνδεθεί με τη δική σου.
Στο τέλος της ημέρας, η αγάπη είναι αυτό που μας μαθαίνει να είμαστε πιο ανθρώπινοι. Να βλέπουμε τον άλλον όχι ως τέλειο, αλλά ως αυθεντικό. Και όταν αγαπάς κάποιον, ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές του, δεν τον βοηθάς μόνο να σηκωθεί. Βοηθάς και τον εαυτό σου να κατανοήσει πως η αγάπη δεν είναι μια ανταλλαγή. Είναι μια επιλογή. Μια υπόσχεση. Μια πράξη πίστης.
Αγάπα με, λοιπόν, όταν λάμπω. Αγάπα με όταν γελάω. Μα πάνω απ’ όλα, αγάπα με όταν πέφτω. Γιατί τότε είναι που η αγάπη γίνεται πιο αληθινή. Όταν με κρατάς, όχι επειδή είμαι τέλειος, αλλά επειδή είμαι δικός σου. Και τότε, μόνο τότε, θα ξέρω πως αυτό που έχουμε είναι πραγματικό.
