Στις 19 Ιουνίου 2012, ο Spencer West έφτασε στην κορυφή του Κιλιμάντζαρου, στα 5.895 μέτρα. Η ανάβαση θα ήταν δύσκολη για οποιονδήποτε. Στη δική του περίπτωση, όμως, είχε μια επιπλέον ιδιαιτερότητα: ο West δεν έχει πόδια και διένυσε το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής χρησιμοποιώντας τα χέρια του.
Η προσπάθεια κράτησε περίπου μία εβδομάδα και είχε διπλό στόχο: να δοκιμάσει τα δικά του όρια και να συγκεντρώσει χρήματα για προγράμματα καθαρού νερού στην Ανατολική Αφρική.
Η τελευταία προσπάθεια προς την κορυφή
Την ημέρα της τελικής ανάβασης, ο Spencer West και οι δύο στενοί του φίλοι, David Johnson και Alex Meers, ξεκίνησαν περίπου στις 4:30 το πρωί.
Η πορεία προς το Uhuru Peak ήταν αργή και εξαντλητική. Ο West προχωρούσε πάνω στο βραχώδες έδαφος στηριζόμενος στα χέρια του και, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, έφτασε στην κορυφή περίπου στις 11:15 το πρωί.
Μετά από ώρες έντονης προσπάθειας, είχε φτάσει στο ψηλότερο σημείο της Αφρικής.
Πάνω από το 80% της διαδρομής με τα χέρια
Αρχικά ο West υπολόγιζε ότι θα έκανε περίπου τη μισή διαδρομή με τα χέρια και την υπόλοιπη με ειδικά προσαρμοσμένο αναπηρικό αμαξίδιο.
Το έδαφος όμως αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολο από όσο περίμενε. Ο ίδιος εκτίμησε αργότερα ότι τελικά διένυσε πάνω από το 80% της ανάβασης χρησιμοποιώντας τα χέρια του.
Το αμαξίδιο μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνο σε ορισμένα τμήματα της διαδρομής. Στα πιο δύσκολα σημεία οι φίλοι του τον βοηθούσαν, ενώ ο ίδιος συνέχιζε να προχωρά με τα χέρια πάνω σε χώμα, πέτρες και χιόνι.
Παρά τα γάντια που φορούσε, τα χέρια του υπέστησαν έντονη καταπόνηση από το δύσβατο έδαφος.
Πώς έχασε τα πόδια του
Ο Spencer West γεννήθηκε το 1981 με ιερή αγενεσία, γνωστή στα αγγλικά ως sacral agenesis. Πρόκειται για μια σπάνια συγγενή διαταραχή κατά την οποία το κατώτερο τμήμα της σπονδυλικής στήλης και η λεκάνη δεν αναπτύσσονται φυσιολογικά.
Στην παιδική του ηλικία υποβλήθηκε σε διαδοχικούς ακρωτηριασμούς. Περίπου στα τρία του χρόνια ακρωτηριάστηκαν τα πόδια του κάτω από τα γόνατα και αργότερα, περίπου στα πέντε, χρειάστηκε νέος ακρωτηριασμός σε υψηλότερο επίπεδο.
Ο ίδιος έχει διηγηθεί ότι οι γιατροί είχαν προειδοποιήσει τους γονείς του πως πιθανότατα θα είχε πολύ περιορισμένη ανεξαρτησία. Η οικογένειά του, ωστόσο, τον ενθάρρυνε να αναπτύξει τον δικό του τρόπο μετακίνησης και αυτονομίας.
Με τα χρόνια έμαθε να χρησιμοποιεί αποτελεσματικά τα χέρια του για να μετακινείται, ενώ χρησιμοποιεί και αναπηρικό αμαξίδιο ανάλογα με το περιβάλλον.
Η ανάβαση είχε και φιλανθρωπικό σκοπό
Το ταξίδι στο Κιλιμάντζαρο δεν ήταν μόνο μια προσωπική πρόκληση. Αποτελούσε μέρος της καμπάνιας Redefine Possible, μέσω της οποίας ο West συγκέντρωνε χρήματα για την οργάνωση Free The Children.
Ο στόχος της καμπάνιας ήταν να συγκεντρωθούν 750.000 δολάρια για προγράμματα βιώσιμης πρόσβασης σε καθαρό νερό σε κοινότητες της Ανατολικής Αφρικής, ιδιαίτερα στην Κένυα.
Η σχέση του West με την περιοχή είχε ξεκινήσει αρκετά χρόνια νωρίτερα, όταν είχε ταξιδέψει στην Κένυα για εθελοντική εργασία. Όπως έχει εξηγήσει ο ίδιος, η εμπειρία αυτή τον έκανε να αντιληφθεί ότι μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη δική του ιστορία για να ενθαρρύνει άλλους ανθρώπους και ταυτόχρονα να στηρίξει κοινότητες που αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα πρόσβασης σε νερό.
Μια ανάβαση που χρειάστηκε μήνες προετοιμασίας
Ο West δεν ξεκίνησε την προσπάθεια χωρίς προετοιμασία. Για μήνες προπονούσε εντατικά τους ώμους, τους καρπούς, τους αγκώνες και το πάνω μέρος του σώματός του, γνωρίζοντας ότι αυτά θα έπρεπε να αντέξουν σχεδόν ολόκληρο το βάρος της ανάβασης.
Η ομάδα πέρασε από διαφορετικές κλιματικές ζώνες του Κιλιμάντζαρου, από δάση και ξηρά ορεινά τοπία μέχρι παγωμένα τμήματα κοντά στην κορυφή.
Η μεγάλη πρόκληση δεν ήταν μόνο η σωματική καταπόνηση. Όπως συμβαίνει σε κάθε ανάβαση σε μεγάλο υψόμετρο, η ομάδα έπρεπε να αντιμετωπίσει το κρύο, την κούραση και τις επιπτώσεις του υψομέτρου.
«Redefine Possible»
Η φράση που χρησιμοποίησε ο Spencer West για την καμπάνια του ήταν «Redefine Possible», δηλαδή «επαναπροσδιόρισε τι είναι δυνατό».
Μετά την ανάβαση συνέχισε τη δράση του ως ομιλητής και ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, μιλώντας για την πρόσβαση, την αυτονομία και τις προσδοκίες που συχνά επιβάλλει η κοινωνία στους ανθρώπους με αναπηρίες.
Η ανάβαση του Κιλιμάντζαρου δεν ήταν μια ιστορία για κάποιον που «ξεπέρασε» την αναπηρία του. Ήταν μια εξαιρετικά απαιτητική αποστολή που ολοκληρώθηκε χάρη σε μήνες προετοιμασίας, προσωπική προσπάθεια, προσαρμοσμένο εξοπλισμό και τη συνεργασία μιας ολόκληρης ομάδας.
