Η αποκάλυψη πίσω από το εντυπωσιακό κόλπο αιώρησης στο Covent Garden
Περπατώντας στους πολυσύχναστους δρόμους του Λονδίνου, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πέσετε πάνω σε έναν “ασημένιο άνθρωπο” που μοιάζει να αψηφά τους νόμους της φυσικής. Με το ένα χέρι να ακουμπά χαλαρά σε ένα φτυάρι, ο καλλιτέχνης αυτός αιωρείται αρκετά εκατοστά πάνω από το έδαφος, αφήνοντας τους περαστικούς με το στόμα ανοιχτό.
Πρόκειται για ένα από τα πιο διάσημα θεάματα στο Covent Garden, όπου η ακίνητη φιγούρα μοιάζει περισσότερο με άγαλμα παρά με άνθρωπο. Πολλοί αναρωτιούνται αν πρόκειται για κάποια κρυφή δύναμη ή για μια απίστευτη σωματική αντοχή, όμως η αλήθεια κρύβεται σε μια πολύ έξυπνη κατασκευή.
Η κρυφή σιδερένια υποστήριξη
Το μυστικό δεν βρίσκεται στη μαγεία, αλλά σε έναν πολύ καλά σχεδιασμένο σκελετό που παραμένει αόρατος κάτω από τα ρούχα του καλλιτέχνη. Όλα ξεκινούν από μια βαριά μεταλλική βάση που είναι κρυμμένη κάτω από ένα χαλί ή μια πλατφόρμα στο έδαφος, η οποία προσφέρει τη σταθερότητα που απαιτείται.
Από αυτή τη βάση ξεκινά μια σιδερένια ράβδος, η οποία περνά μέσα από το κοντάρι του φτυαριού και συνεχίζει ανεβαίνοντας στο μανίκι του καλλιτέχνη. Αυτός ο σκελετός καταλήγει σε ένα κάθισμα που στηρίζει το σώμα του, επιτρέποντάς του να κάθεται αναπαυτικά ενώ φαίνεται ότι αιωρείται στον αέρα.
Η τέχνη της μεταμφίεσης
Για να πετύχει το κόλπο, η αμφίεση παίζει καθοριστικό ρόλο, καθώς τα φαρδιά ρούχα και η ασημένια μπογιά καλύπτουν κάθε ίχνος του μεταλλικού σκελετού. Ο καλλιτέχνης φοράει ειδικά σχεδιασμένα ρούχα που δεν περιορίζουν την κίνησή του αλλά κρύβουν το κάθισμα και τις ενώσεις της κατασκευής.
Ακόμα και το “χέρι” που κρατάει το φτυάρι είναι συχνά μέρος του σκελετού, ενώ το πραγματικό χέρι του ανθρώπου μπορεί να βρίσκεται σε πιο αναπαυτική θέση μέσα στο σακάκι. Αυτή η προσοχή στη λεπτομέρεια είναι που κάνει το θέαμα τόσο πειστικό, αφού δεν υπάρχει καμία ορατή σύνδεση με το έδαφος εκτός από την άκρη του φτυαριού.
Υπομονή και σωματική πειθαρχία
Παρόλο που υπάρχει η βοήθεια της κατασκευής, η δουλειά του ασημένιου ανθρώπου δεν είναι καθόλου εύκολη και απαιτεί τεράστια υπομονή. Το να μένει κανείς ακίνητος για ώρες, εκτεθειμένος στις καιρικές συνθήκες και στα βλέμματα χιλιάδων ανθρώπων, απαιτεί μεγάλη σωματική και ψυχική πειθαρχία.
Κάθε φορά που κάποιος αφήνει ένα φιλοδώρημα, ο καλλιτέχνης “ζωντανεύει” για λίγο, προσφέροντας μια υπόκλιση ή μια μικρή κίνηση που ενισχύει την ψευδαίσθηση. Είναι ένας συνδυασμός έξυπνης μηχανικής και θεατρικής απόδοσης που συνεχίζει να γοητεύει και να διχάζει το κοινό σε κάθε γωνιά του κόσμου.
