Θυμάστε εκείνα τα καλοκαίρια που η μέρα ξεκινούσε με μια βουτιά και τελείωνε με παιχνίδια στην αυλή; Τότε που το καρπούζι κοβόταν στο μεγάλο τραπέζι, οι πόρτες έμεναν ανοιχτές και τα παιδιά κοιμούνταν στην ταράτσα, κάτω από τα αστέρια.
Οι αναμνήσεις από το εξοχικό δεν είναι μόνο εικόνες από ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα. Είναι οι άνθρωποι, οι μυρωδιές, οι φίλοι και εκείνη η αίσθηση ότι το καλοκαίρι δεν θα τελειώσει ποτέ. Επτά γνωστά πρόσωπα θυμήθηκαν τέτοιες στιγμές σε αφιέρωμα του περιοδικού Κ της Καθημερινής, μεταφέροντάς μας σε μια εποχή γεμάτη απλές χαρές.
Η Μυρτώ Αλικάκη θυμάται τα καλοκαίρια του τρύγου στην Εύβοια
Η ηθοποιός Μυρτώ Αλικάκη περνούσε τα παιδικά της καλοκαίρια στο εξοχικό του θείου της στην Εύβοια. Εκεί η καθημερινότητα ήταν εντελώς διαφορετική από εκείνη της πόλης, με ζώα, χωράφια, ξαδέλφια και ατελείωτες ώρες παιχνιδιού.
Οι αναμνήσεις της δεν είναι όλες ανέμελες. Η επαφή με τη ζωή στην ύπαιθρο περιλάμβανε και δύσκολες εμπειρίες, όπως η σφαγή των ζώων, που την είχαν συγκλονίσει όταν ήταν παιδί.
Αυτό που θυμάται όμως με ιδιαίτερη ζωντάνια είναι ο τρύγος στα τέλη του Αυγούστου. Μικροί και μεγάλοι μαζεύονταν στα αμπέλια, τα παιδιά συμμετείχαν στο πάτημα των σταφυλιών και ο μούστος γινόταν αφορμή για παιχνίδι.
Στο τέλος ερχόταν η αγαπημένη μουσταλευριά, που ετοιμαζόταν σε μεγάλες κατσαρόλες. Μια γεύση συνδεδεμένη με την οικογένεια, τη δουλειά και τη χαρά της συμμετοχής.

Ο Δημήτρης Στεφανάκης και οι παρτίδες χαρτιών με έπαθλο βιβλία
Για τον συγγραφέα Δημήτρη Στεφανάκη, τα καλοκαίρια στις Κυκλάδες είχαν έναν ιδιαίτερο ήχο: εκείνον που έκαναν τα παράθυρα όταν φυσούσε το μελτέμι. Στο σπίτι υπήρχε μια παλιά κουζίνα με τραπέζι από φορμάικα, όπου ξετυλίγονταν ατελείωτες παρτίδες χαρτιών.
Μαζί με τον φίλο του Ιάσονα έπαιζαν ένα ασυνήθιστο παιχνίδι. Αντί για χρήματα, στοιχημάτιζαν βιβλία. Κάθε νίκη πρόσθετε έναν τίτλο στη συλλογή του νικητή και κάθε ήττα σήμαινε ότι έπρεπε να αποχωριστεί κάποιο αγαπημένο ανάγνωσμα.
Ανάμεσα στις λογοτεχνικές αναμνήσεις του βρίσκονται «Ο Ξένος» του Αλμπέρ Καμύ, σε γαλλική έκδοση, και τα ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη.
Για εκείνον, το εξοχικό δεν ήταν απαραίτητα γεμάτο θορυβώδεις δραστηριότητες. Είχε και ήσυχα απογεύματα, βιβλία και συζητήσεις με έναν καλό φίλο.
Η Άλκηστις Πουλοπούλου και το σπίτι της θείας στην Πάρο
Η Άλκηστις Πουλοπούλου δεν μεγάλωσε με την εμπειρία ενός ιδιόκτητου οικογενειακού εξοχικού. Το σπίτι όμως της θείας Άννας στην Πάρο έγινε για εκείνη ένας αγαπημένος καλοκαιρινός προορισμός.
Οι μέρες κυλούσαν με πολύωρα μπάνια, παιχνίδια στην παραλία και επιστροφές στο σπίτι για φαγητό. Στο τραπέζι περίμεναν γνώριμες οικογενειακές γεύσεις, όπως παστίτσιο, μουσακάς και κοτόπουλο με μπάμιες.
Μια από τις πιο ξεχωριστές εικόνες της ήταν τα βράδια που τα παιδιά κοιμούνταν στην ταράτσα. Με τον ουρανό γεμάτο αστέρια και τη ζέστη να υποχωρεί, ο ύπνος έξω από το σπίτι γινόταν μέρος της περιπέτειας.
Αυτές οι στιγμές της έδειξαν ότι ένα εξοχικό δεν χρειάζεται να σου ανήκει για να το αισθάνεσαι δικό σου. Αρκούν οι άνθρωποι και οι κοινές συνήθειες που σε περιμένουν κάθε καλοκαίρι.
Ο Πέτρος Κουμπλής θυμάται μια παιδική ηλικία γεμάτη περιπέτειες στην Κρήτη
Ο Πέτρος Κουμπλής έζησε για δύο χρόνια στην Κρήτη, όταν ο πατέρας του πήρε μετάθεση στα Χανιά. Η περίοδος αυτή έμεινε στη μνήμη του σαν ένα μεγάλο, ατέλειωτο καλοκαίρι.
Οι μέρες ήταν γεμάτες ποδόσφαιρο, κρυφτό, μήλα και παιχνίδια με άλλα παιδιά. Τα μπάνια στη θάλασσα ξεκινούσαν από τον Μάιο και μπορούσαν να συνεχιστούν μέχρι τον Οκτώβριο.
Έμαθε να κάνει βουτιές και να κρατά την αναπνοή του κάτω από το νερό. Θυμάται επίσης τα ποδήλατα BMX, τις βόλτες, τις γρατζουνιές στα γόνατα και τις κασέτες που έγραφε στο μαγνητόφωνο.
Για εκείνον, η Κρήτη συνδέθηκε με την ανεξαρτησία που αποκτά σταδιακά ένα παιδί όταν εξερευνά τον κόσμο γύρω του. Κάθε μέρα έφερνε κάτι καινούργιο, χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερος προγραμματισμός.
Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ και τα αυθόρμητα καλοκαίρια στην Αίγινα
Για την ηθοποιό Κωνσταντίνα Μιχαήλ, η Αίγινα έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά της. Τόσο κοντά στην Αθήνα και ταυτόχρονα τόσο διαφορετική από τους ρυθμούς της πρωτεύουσας, προσφέρει την αίσθηση ότι οι διακοπές μπορούν να αρχίσουν σχεδόν αυθόρμητα.
Στις αναμνήσεις της πρωταγωνιστούν τα εξοχικά των φίλων, οι προσκλήσεις της τελευταίας στιγμής και οι παρέες που συγκεντρώνονται χωρίς ιδιαίτερη οργάνωση.
Υπάρχουν επίσης οι βουτιές από τα βράχια, οι λιγότερο γνωστές παραλίες, οι ταβέρνες για ψάρι και οι βραδινές βόλτες στο νησί.
Τα θερινά σινεμά και το παγωτό φιστίκι συμπληρώνουν μια εικόνα καλοκαιριού που δεν χρειάζεται πολυτέλεια για να είναι αξέχαστη. Η μεγαλύτερη χαρά βρίσκεται στην παρέα και στον χρόνο που περνά κανείς με τους ανθρώπους του.

Η Μαριλένα Ράδου και τα καλοκαίρια με τη γιαγιά στο Λουτράκι
Η Μαριλένα Ράδου θυμάται τα παιδικά της καλοκαίρια στο Λουτράκι, όπου περνούσε χρόνο με τον παππού, τη γιαγιά και την προγιαγιά της.
Ένα από τα αγαπημένα της μέρη ήταν ο μεγάλος κήπος. Εκεί μπορούσε να τρέχει ξυπόλυτη, να βοηθά στο πότισμα και να συμμετέχει στις μικρές δουλειές της οικογένειας.
Στην κουζίνα μάθαινε να ετοιμάζει γεμιστά μαζί με τη γιαγιά της. Αυτές οι καθημερινές στιγμές, που τότε ίσως έμοιαζαν συνηθισμένες, απέκτησαν ξεχωριστή θέση στις αναμνήσεις της.
Τα μπάνια στη θάλασσα ήταν μέρος της καθημερινότητας, ενώ τα Σαββατοκύριακα περίμενε τον πατέρα της να έρθει από την Αθήνα.
Ο λουκουματζής στην παραλία, οι παραστάσεις Καραγκιόζη, το θερινό σινεμά και οι φέτες καρπουζιού τα ζεστά βράδια συμπλήρωναν το καλοκαιρινό σκηνικό.
Για ένα παιδί, όλα αυτά ήταν μικρές γιορτές που επαναλαμβάνονταν κάθε χρόνο, δημιουργώντας την αίσθηση ασφάλειας και οικογενειακής θαλπωρής.

Ο Κυριάκος Χαρίτος και οι καλοκαιρινές νύχτες στο Πήλι Ευβοίας
Ο συγγραφέας Κυριάκος Χαρίτος έχει συνδέσει τα παιδικά του καλοκαίρια με την Εύβοια και ιδιαίτερα με το Πήλι, ένα μέρος γεμάτο φυσική ομορφιά.
Θυμάται τα ενοικιαζόμενα σπίτια, τους συγγενείς που συγκεντρώνονταν για διακοπές και τους στρωματσάδες με τα ξαδέλφια. Πολλές φορές τα παιδιά κοιμούνταν όλα μαζί, πάνω σε στρώματα απλωμένα στο πάτωμα.
Ανάμεσα στις πιο έντονες μυρωδιές των αναμνήσεών του βρίσκονται οι μαρμελάδες βερίκοκο και ροδάκινο που έβραζαν στην κουζίνα.
Στο Πήλι, το σπίτι κοντά στη θάλασσα έμοιαζε με έναν μικρό κόσμο μέσα στη φύση. Οι λάμπες γκαζιού, τα έντομα και το σκοτάδι έξω από την αυλή έκαναν τα βράδια διαφορετικά από εκείνα της πόλης.
Τα οικογενειακά τραπέζια με ψητά ψάρια και τηγανητές μελιτζάνες, οι μυρωδιές από τα δέντρα και ο έναστρος ουρανός είναι εικόνες που έμειναν ζωντανές στη μνήμη του.
Γιατί οι αναμνήσεις από το εξοχικό μάς συγκινούν ακόμη;
Αν κοιτάξουμε αυτές τις επτά ιστορίες, θα παρατηρήσουμε κάτι κοινό. Κανείς δεν θυμάται τις διακοπές του για την πολυτέλεια ή τις ανέσεις του σπιτιού. Οι περισσότερες αναμνήσεις συνδέονται με ανθρώπους και μικρές καθημερινές στιγμές.
Μια παρτίδα χαρτιά με φίλους, μια κουζίνα γεμάτη μυρωδιές, τα παιδιά που κοιμούνται στην ταράτσα, το παιχνίδι μέχρι να νυχτώσει. Πράγματα που δεν κόστιζαν σχεδόν τίποτα, αλλά έμειναν χαραγμένα στη μνήμη.
Ίσως γι’ αυτό οι αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια και το τέλος της σχολικής χρονιάς έχουν τόσο έντονο άρωμα καλοκαιριού. Σηματοδοτούσαν την αρχή μιας περιόδου όπου οι υποχρεώσεις λιγόστευαν και οι μέρες έμοιαζαν ατελείωτες.
Και κάποιες φορές αρκεί η μυρωδιά του αντηλιακού, ο ήχος από τα τζιτζίκια ή μια φέτα παγωμένο καρπούζι για να επιστρέψουμε νοερά σε εκείνη την αυλή, με τους ανθρώπους που αγαπούσαμε και το καλοκαίρι που δεν θέλαμε ποτέ να τελειώσει.












