Όταν ο χρόνος για τους υπόλοιπους κυλά και οι άνθρωποι γύρω σου γελούν, εσύ νιώθεις πως όλα έχουν μείνει στάσιμα. Τους κοιτάζεις και αναρωτιέσαι: «Πώς γίνεται εκείνοι να είναι καλά κι εγώ να είμαι έτσι; Πότε θα βρεθώ κι εγώ στη θέση τους; Πότε θα νιώσω ελεύθερη και ξέγνοιαστη, χωρίς αυτόν τον πόνο και τον φόβο για το μέλλον;»
Το μέλλον… Αχ, αυτό το μέλλον. Κάνεις όνειρα, κάνεις σχέδια και ελπίζεις ότι τα πράγματα θα φτιάξουν. Πιστεύεις πως δεν γίνεται να είναι όλα τόσο δύσκολα για πάντα.
Νιώθεις απογοητευμένη, ίσως ακόμη και προδομένη. Και κάποια στιγμή ξυπνάς ένα πρωί και τα πράγματα μοιάζουν επιτέλους καλύτερα. Έχεις γίνει κι εσύ σαν τους ανθρώπους που κοιτούσες κάποτε με τόση λαχτάρα.
Υπάρχει βέβαια ακόμη λίγο άγχος, γιατί αυτό έχει γίνει πια κομμάτι της ζωής σου. Χαμογελάς, διασκεδάζεις, έχεις τη δουλειά σου και γκρινιάζεις, όπως τόσοι άλλοι, για τις ατελείωτες ώρες εργασίας.
Γυρίζεις στο ήσυχο σπίτι σου, είτε βρίσκοντας εκεί τον άνθρωπό σου είτε όχι. Χαλαρώνεις με ένα ζεστό μπάνιο και ύστερα κουρνιάζεις στον καναπέ με μια κουβέρτα, μια ταινία ή ακόμη και μια βαρετή εκπομπή στην τηλεόραση.
Μπορεί να μην έχεις την τέλεια καθημερινότητα, όμως έχεις μια καθημερινότητα που, για λίγο, μοιάζει ήρεμη. Και αυτό σου αρκεί.
Όταν αρχίζεις ξανά να κάνεις σχέδια
Η ζωή συνεχίζεται έτσι. Δεν σκέφτεσαι τόσο πολύ το πριν και προσπαθείς απλώς να απολαύσεις το τώρα. Γιατί έχει τεράστια σημασία να μπορείς να ζεις αυτό που έχεις σήμερα.
Σχεδιάζεις ακόμη και ένα ταξίδι σε έναν προορισμό που πάντα ήθελες να επισκεφθείς. Κοιτάζεις συνέχεια το ημερολόγιο και σκέφτεσαι: «Πότε θα περάσουν οι μέρες;»
Ανυπομονείς ίσως λίγο περισσότερο επειδή θέλεις να ξεφύγεις. Έχεις κουραστεί να κλείνεις τα μάτια σου το βράδυ και να επιστρέφουν στο μυαλό σου τα ίδια προβλήματα.
Υπάρχουν νύχτες που δεν μπορείς να ηρεμήσεις και άλλες που κλαις σιωπηλά για να μη σε ακούσει ο άνθρωπός σου. Σκουπίζεις τα μάτια σου, γυρίζεις στο πλάι και τον αγκαλιάζεις σφιχτά, σαν να φοβάσαι ότι τίποτα από όσα θεωρείς δεδομένα δεν είναι πραγματικά δεδομένο.
Το τηλεφώνημα που αλλάζει ξανά τα πάντα
Χαράματα ακούς το τηλέφωνο να χτυπά. Και εκείνη τη στιγμή κάτι γκρεμίζεται μέσα σου, γιατί φοβάσαι τι πρόκειται να ακούσεις πριν ακόμη απαντήσεις.
Σηκώνεις το τηλέφωνο και ακούς: «Η μαμά μπήκε πάλι στο νοσοκομείο. Έλα γρήγορα.» Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα η ηρεμία που είχες αρχίσει να νιώθεις εξαφανίζεται.
Και έρχεται πάλι εκείνη η ερώτηση που περνά από το μυαλό τόσων ανθρώπων όταν φοβούνται: «Γιατί σε εμάς;»
Με δάκρυα στα μάτια ξεκινάς για το νοσοκομείο, χωρίς να ξέρεις τι θα αντιμετωπίσεις αυτή τη φορά. Προσπαθείς να καθησυχάσεις τον εαυτό σου λέγοντας πως θα είναι όπως την προηγούμενη φορά, πως θα το παλέψετε και πως όλα θα πάνε καλά.
«Πρέπει να είμαι δυνατή», επαναλαμβάνεις μέσα σου. Και κάπου βαθιά ξέρεις πόσο πολύ προσπαθείς να το πιστέψεις.
Να δείχνεις δυνατή ενώ μέσα σου καταρρέεις
Αυτό που έρχεται αυτή τη φορά σου φαίνεται μεγαλύτερο από τις δυνάμεις σου. Πρέπει ξανά να αφήσεις στην άκρη πολλά πράγματα από τη ζωή σου και, ταυτόχρονα, να σταθείς όρθια για έναν άνθρωπο που αγαπάς.
Προσπαθείς να πείσεις ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό ότι μπορείς να περάσεις ξανά όλο αυτό. Πονάς, κλαις, θυμώνεις και μερικές φορές τα κάνεις όλα αυτά μόνη, σε μια γωνιά του νοσοκομείου.
Ύστερα σηκώνεσαι, σκουπίζεις τα δάκρυα και ρίχνεις λίγο κρύο νερό στο πρόσωπό σου. Επιστρέφεις δίπλα της, τη χαϊδεύεις και προσπαθείς να της δώσεις κουράγιο, ενώ μέσα σου γίνεται πόλεμος.
Οκτώ χρόνια με τα νοσοκομεία κομμάτι της ζωής σου
Οκτώ χρόνια. Οκτώ ολόκληρα χρόνια με αρρώστιες, εγχειρήσεις, πόνους και επισκέψεις σε νοσοκομεία που έχουν γίνει σχεδόν δεύτερο σπίτι.
Υπάρχουν προβλήματα υγείας που δεν εξαφανίζονται εύκολα. Μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι σε μια νέα πραγματικότητα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε φορά είναι εύκολο ή ότι κάποτε συνηθίζεις πραγματικά τον φόβο.
Ακούς συνεχώς συγγενείς, φίλους και γνωστούς να σου λένε: «Σφίξε τα δόντια. Είσαι δυνατή. Κάνε υπομονή. Θα τα καταφέρεις. Είσαι θηρίο. Κουράγιο».
Ξέρεις ότι οι άνθρωποι προσπαθούν να βοηθήσουν. Κάποιες στιγμές, όμως, έχεις κουραστεί ακόμη και να ακούς τη λέξη «δύναμη».
Και όταν ακούς κάποιον να λέει «το καημένο το κορίτσι, τι τραβά με τη μαμά του τόσο νέα άρρωστη», νιώθεις να διαλύεσαι. Γιατί άλλο είναι να ζεις κάτι και άλλο να το ακούς να περιγράφεται από τους γύρω σου.
«Η μαμά σου έχει καρκίνο»
Κάθε μέρα στο νοσοκομείο μοιάζει ατελείωτη. Προσπαθείς να σκέφτεσαι ότι κι αυτό θα περάσει, μέχρι που έρχεται η στιγμή που σε φωνάζει ο γιατρός.
«Η μαμά σου έχει καρκίνο.»
Η φράση επαναλαμβάνεται μέσα στο κεφάλι σου ξανά και ξανά. Χρειάζεσαι χρόνο ακόμη και για να καταλάβεις τι άκουσες.
Και ύστερα κλαις όπως ίσως δεν έχεις κλάψει ποτέ ξανά. Νιώθεις ότι η ζωή σου αλλάζει απότομα, χωρίς να σε ρωτήσει, και ότι πρέπει να περπατήσεις έναν δρόμο που ποτέ δεν επέλεξες.
Είναι σαν να πρέπει να μπεις σε νερά στα οποία δεν ήθελες να βουτήξεις. Κι όμως συνεχίζεις, όχι επειδή είναι εύκολο, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή αυτό είναι το μόνο που μπορείς να κάνεις.
Όταν ο άνθρωπός σου έχει κουραστεί
Σε βασανίζει το «γιατί». «Γιατί να έρθει και αυτό; Δεν ήταν αρκετά όλα όσα περάσαμε;»
Βλέπεις τη μητέρα σου εξαντλημένη από όσα έχει ζήσει. Κάποιες στιγμές μοιάζει να μην έχει πια τη δύναμη να παλεύει όπως παλιά, και αυτό πονά ίσως περισσότερο απ’ όλα.
Υπάρχουν στιγμές που καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να πάρεις όλες τις αποφάσεις για έναν άλλον άνθρωπο. Μπορείς όμως να είσαι δίπλα του, να τον ακούσεις και να τον στηρίξεις όσο σε χρειάζεται.
Μεγάλο σχολείο το νοσοκομείο
Τελικά, το νοσοκομείο μπορεί να σου μάθει πράγματα που ποτέ δεν περίμενες ότι θα χρειαστεί να μάθεις. Βλέπεις διαφορετικά τον χρόνο, τις σχέσεις σου και όσα μέχρι χθες θεωρούσες δεδομένα.
Εγώ έμαθα να αγαπώ περισσότερο τον εαυτό μου. Έμαθα επίσης πόσο σημαντικό είναι να μιλάμε για όσα μας βασανίζουν και να μη θεωρούμε ότι πρέπει να τα αντέχουμε όλα μόνοι.
Δεν χρειάζεται να είμαστε συνεχώς «δυνατοί». Μερικές φορές χρειαζόμαστε απλώς έναν άνθρωπο που θα μας ακούσει.
Γι’ αυτό, αν κάτι σε πιέζει, μίλησε. Σε έναν άνθρωπο που εμπιστεύεσαι, στην οικογένειά σου ή, όταν το χρειάζεσαι, σε έναν ειδικό.
Και όταν ξυπνήσεις αύριο το πρωί, προσπάθησε να δεις λίγο διαφορετικά όσα έχεις γύρω σου. Όχι επειδή δεν έχεις δικαίωμα να κουράζεσαι ή να παραπονιέσαι, αλλά επειδή μέσα στις δύσκολες περιόδους υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, στιγμές και μικρά πράγματα που αξίζουν.
Σε όποια δυσκολία κι αν έρθει, να θυμάσαι ότι δεν χρειάζεται να την περάσεις μόνος σου. Εμείς είμαστε ακόμη εδώ. Και συνεχίζουμε.
