Δεν οδηγούν όλες οι ιστορίες μητρότητας σε μια κούνια, ένα παιδικό δωμάτιο και μια φωτογραφία με ένα μωρό στην αγκαλιά. Υπάρχουν γυναίκες που έζησαν μια εγκυμοσύνη που διακόπηκε, άλλες που προσπάθησαν για χρόνια να αποκτήσουν παιδί και άλλες που έχασαν μια κύηση πριν προλάβουν να γνωρίσουν το παιδί που περίμεναν.
Οι τρεις ιστορίες που ακολουθούν μιλούν για διαφορετικές μορφές απώλειας, για κοινωνική πίεση και για εκείνα τα συναισθήματα που πολλές φορές δεν φαίνονται στους γύρω μας.
Η Κάτια και η εγκυμοσύνη που δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί
Η Κάτια ήταν 21 ετών όταν έμεινε έγκυος, μόλις τρεις μήνες μετά την έναρξη της σχέσης της με τον Γιώργο. Ήταν ακόμη φοιτήτρια και, παρότι η σχέση ήταν πολύ καινούργια, εκείνη ήθελε να συνεχίσει την εγκυμοσύνη.
«Καλά, τρελάθηκες; Θα κρατήσεις παιδί με κάποιον που ξέρεις τρεις μήνες;» της είπε μια φίλη της στη σχολή. Η Κάτια όμως επέμενε: «Θα το κρατήσω. Τι σημασία έχει πόσο καιρό ξέρω τον πατέρα του;»
Το μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν ο αυστηρός πατέρας της. Όταν έμαθε για την εγκυμοσύνη, τη ρώτησε αν σκόπευε να παντρευτεί. Εκείνη απάντησε αρνητικά.
Σύμφωνα με την αφήγηση, η οικογένειά της την πίεσε να διακόψει την εγκυμοσύνη. Για την ίδια, όμως, αυτή δεν ήταν η επιλογή που ήθελε να κάνει. Χρόνια αργότερα συνέχισε να θυμάται εκείνη την περίοδο ως μια βαθιά προσωπική απώλεια.
Τελείωσε τις σπουδές της, έκανε μεταπτυχιακό, χώρισε με τον Γιώργο, ταξίδεψε και εργάστηκε. Η ζωή της προχώρησε, όμως δεν απέκτησε αργότερα παιδί.
Για εκείνη, η εγκυμοσύνη αυτή παρέμεινε ένα κομμάτι της ζωής της που δεν ξεχάστηκε ποτέ. Αυτό είναι ένα προσωπικό βίωμα και όχι κάτι που αισθάνονται απαραίτητα όλες οι γυναίκες μετά από μια άμβλωση.
Η Αθηνά και τα χρόνια της αναμονής
Η Αθηνά παντρεύτηκε τον Παναγιώτη ύστερα από τρία χρόνια σχέσης. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες του γάμου τους άρχισαν οι γνωστές ερωτήσεις από συγγενείς και φίλους: «Άντε, τώρα και ένα παιδάκι».
Το ζευγάρι ήθελε να αποκτήσει παιδί, όμως οι εγκυμοσύνες της Αθηνάς δεν εξελίσσονταν όπως περίμεναν. Ακολούθησαν επανειλημμένες προσπάθειες και, σύμφωνα με την αρχική αφήγηση, τέσσερις κύκλοι εξωσωματικής γονιμοποίησης χωρίς επιτυχία.
Η διαδικασία ήταν σωματικά και ψυχικά απαιτητική. Ακόμη πιο δύσκολο έκανε το βίωμα η κοινωνική πίεση και οι προσβλητικοί χαρακτηρισμοί που συχνά αντιμετωπίζουν γυναίκες με προβλήματα γονιμότητας.
Η Αθηνά έφτασε στο σημείο να λέει στον σύζυγό της να φύγει για να μπορέσει να αποκτήσει παιδιά με κάποια άλλη γυναίκα. Ο Παναγιώτης όμως επέλεξε να μείνει δίπλα της.
Στη συνέχεια αποφάσισαν να εξετάσουν την υιοθεσία. «Τόσα παιδιά έχουν ανάγκη από μια οικογένεια. Δεν θα βρεθεί ένα να αγαπήσουμε κι εμείς;» του αποδίδει η αφήγηση.
Η ιστορία τους θυμίζει κάτι που συχνά παραβλέπεται: η υπογονιμότητα δεν είναι προσωπική αποτυχία και η αξία μιας γυναίκας ή ενός ζευγαριού δεν καθορίζεται από το αν μπορούν να αποκτήσουν βιολογικό παιδί.
Η Μαρία και μια ξαφνική απώλεια κύησης
Η Μαρία ήταν 26 ετών όταν έμεινε έγκυος από τον σύντροφό της. Εκείνος δεν ήθελε να αποκτήσουν παιδί, ενώ η ίδια δεν ήθελε να παντρευτεί έναν άνθρωπο μόνο και μόνο επειδή είχε μείνει έγκυος.
Σύμφωνα με την αφήγηση, δέχθηκε πίεση και από το επαγγελματικό της περιβάλλον, γεγονός που αύξησε ακόμη περισσότερο την ανασφάλειά της για το πώς θα μπορούσε να μεγαλώσει μόνη ένα παιδί.
«Πού θα πάω χωρίς δουλειά, χωρίς σύντροφο και χωρίς στήριξη; Τι θα κάνω μόνη μου;» αναρωτιόταν.
Λίγο αργότερα πήγε στον γυναικολόγο της και το υπερηχογράφημα έδειξε ότι η κύηση είχε σταματήσει να εξελίσσεται.
Είναι σημαντικό εδώ να γίνει μια διευκρίνιση: η θλίψη, το κλάμα ή το καθημερινό στρες δεν θεωρούνται αιτία αποβολής. Οι περισσότερες πρώιμες απώλειες κύησης συμβαίνουν για λόγους που η γυναίκα δεν μπορεί να ελέγξει, συχνά επειδή η εγκυμοσύνη δεν αναπτύσσεται φυσιολογικά.
Όταν η μητρότητα δεν έχει μία μόνο μορφή
Μια άμβλωση, μια αποβολή, η υπογονιμότητα ή η αδυναμία απόκτησης παιδιού μπορούν να βιωθούν με πολύ διαφορετικό τρόπο από κάθε γυναίκα. Κάποια μπορεί να αισθανθεί βαθύ πένθος, κάποια ανακούφιση, κάποια και τα δύο, ενώ μια άλλη μπορεί να μην ταυτίζεται καθόλου με την έννοια της μητρότητας.
Δεν υπάρχει ένας «σωστός» τρόπος να αισθανθεί κάποιος μετά από μια απώλεια κύησης ή μια δύσκολη αναπαραγωγική εμπειρία. Αυτό που χρειάζεται περισσότερο είναι σεβασμός στις προσωπικές επιλογές και λιγότερη πίεση από την οικογένεια, το περιβάλλον και την κοινωνία.
Για κάποιες γυναίκες μια εγκυμοσύνη που δεν κατέληξε στη γέννηση ενός παιδιού παραμένει για πάντα ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής τους. Για άλλες όχι. Και οι δύο εμπειρίες είναι εξίσου προσωπικές και αξίζουν τον ίδιο σεβασμό.
Πηγές για την ιατρική διευκρίνιση:












