Η γιαγιά μπορεί να γίνει μια από τις πιο ζεστές παρουσίες των παιδικών μας χρόνων. Για πολλούς είναι η αγκαλιά που πάντα χωράει λίγο περισσότερο, το πρόσωπο που θα κάνει ένα ακόμη χατίρι και εκείνο το σπίτι όπου οι μυρωδιές, οι γεύσεις και οι μικρές καθημερινές συνήθειες μετατρέπονται σε αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής.
Κι όταν ένας τόσο αγαπημένος άνθρωπος φύγει, τότε συνειδητοποιούμε πόσα από όσα θεωρούσαμε μικρά και δεδομένα ήταν τελικά ανεκτίμητα. Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στη μνήμη μιας γιαγιάς που άφησε πίσω της όλα εκείνα που μόνο η αγάπη μπορεί να κρατήσει ζωντανά.
Στη μνήμη της γιαγιάς μου
Γιαγιά μου, τώρα που σε έχασα και νιώθω αυτό το μεγάλο κενό στη ζωή μου, θυμάμαι διαφορετικά κάθε στιγμή που περάσαμε μαζί.
Θυμάμαι τις λέξεις σου, τις αντιδράσεις σου στα πειράγματά μου και εκείνη την αγκαλιά που τόσο συχνά ζητούσες κι εγώ θεωρούσα δεδομένη.
Πρόσεχες πάντα την εμφάνισή σου. Ήσουν τόσο όμορφη και γοητευτική. Λεπτεπίλεπτη, αρχόντισσα, με εκείνη τη γνώριμη μυρωδιά που θα θυμάμαι για πάντα.
Για σένα ήμασταν πάντα παιδιά
Γιαγιά μου, όσο κι αν μεγαλώναμε, στα δικά σου μάτια παραμέναμε παιδιά. Μας φρόντιζες, μας πρόσεχες και πολλές φορές σηκωνόσουν εσύ για να καθίσουμε εμείς, μόνο και μόνο για να μην κουραστούμε.
Θυμάμαι όταν άναβες το καντήλι και προσευχόσουν για όλους μας. Θυμάμαι να μας σταυρώνεις πριν κοιμηθούμε για να μη δούμε κακό όνειρο.
Τότε όλα αυτά έμοιαζαν απλά. Σήμερα καταλαβαίνω πόση αγάπη έκρυβαν.
Οι γεύσεις που έγιναν αναμνήσεις
Θυμάμαι τη χειροποίητη μερέντα σου, τα γλυκά του κουταλιού που έκρυβες στο ντουλάπι κι εμείς πάντα καταφέρναμε να τα βρίσκουμε.
Θυμάμαι τα μυρωδάτα διπλωτά με το καρύδι και το σιρόπι, τις τηγανίτες και εκείνο το λιωμένο κεφαλοτύρι πάνω στην ξυλόσομπα.
Μικρές γεύσεις που τότε ήταν απλώς μέρος της καθημερινότητας και σήμερα έχουν γίνει ένας ολόκληρος κόσμος αναμνήσεων.
Η ραπτομηχανή σου και τα μικρά πράγματα που δεν ξεχνιούνται
Θυμάμαι τη ραπτομηχανή σου. Έραβες τα πάντα, διόρθωνες τα ρούχα μας και έφτιαχνες ακόμη και μικρά ρουχαλάκια για τις κούκλες μου.
Θυμάμαι ότι δεν έλεγες ποτέ όχι στα πειράγματά μου. Έμπαινες στα αστεία μας, πρωταγωνιστούσες στα καλύτερα βίντεο και μας χάριζες στιγμές που τότε μας έκαναν απλώς να γελάμε.
Τώρα αυτά τα βίντεο είναι πολύ περισσότερα από αστείες αναμνήσεις. Είναι ένας τρόπος να ξανακούσω τη φωνή σου και να σε δω για λίγο όπως ήσουν.
Μου λείπει η αγκαλιά σου
Πονάει η καρδιά μου, γιαγιά μου, και τώρα δεν είσαι εδώ να με κρατήσεις αγκαλιά όπως έκανες όταν ήμουν παιδί.
Θυμάμαι πως με έπαιρνες στην αγκαλιά σου όταν δεν ήθελα να περπατήσω στον δρόμο. Τότε δεν μπορούσα να φανταστώ ότι κάποια μέρα θα έδινα τα πάντα για να ζήσω ξανά εκείνη τη στιγμή.
Δεν μπορώ εύκολα να σε αποχαιρετήσω. Δεν αντέχω ακόμη την ιδέα ότι δεν θα σε ξαναδώ όπως σε ήξερα.
«Τώρα ποια θα φωνάζω γιαγιά μου;»
Ήσουν μία από τις πιο δυνατές αποχρώσεις της ψυχής μου. Μια λογική φωνή όταν τη χρειαζόμουν, ένας άνθρωπος που ανεχόταν τις πλάκες μου και μια παρουσία που ήταν πάντα εκεί.
Και τώρα η φωνή σου υπάρχει μέσα στις αναμνήσεις μου. Οι κουβέντες σου επιστρέφουν ξαφνικά στο μυαλό μου και πολλές φορές περιμένω σχεδόν ασυναίσθητα να σε ακούσω ξανά.
Τώρα ποια θα φωνάζω «γιαγιά μου»;
Δεν μένουν μόνο οι φωτογραφίες
Όταν χάνουμε έναν άνθρωπο που αγαπήσαμε τόσο πολύ, δεν μένουν μόνο οι φωτογραφίες και τα πράγματά του. Μένουν οι συνήθειες, οι λέξεις, οι γεύσεις, η φωνή του και όλα εκείνα τα μικρά περιστατικά που κάποτε περνούσαν απαρατήρητα.
Μένει το καντήλι που άναβες. Η ραπτομηχανή. Τα γλυκά στο ντουλάπι. Η αγκαλιά. Τα πειράγματα. Η προσευχή σου πριν κοιμηθούμε.
Έφυγες, γιαγιά μου, αλλά όλα αυτά εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα μου. Κι όσο τα θυμάμαι, ένα κομμάτι σου θα παραμένει πάντα εδώ.
