«Τώρα έχεις τα παιδιά σου να κοιτάξεις». «Τα παιδιά σου πάνω απ’ όλα». «Πρόσεξε μην μπλέξεις με κανέναν και τον βάλεις μέσα στο σπίτι. Τόσα ακούμε». «Το παιδί θα στο κρατάω μόνο για να δουλεύεις. Μην ακούσω για σχέσεις και άντρες».
Αυτές είναι μερικές από τις κουβέντες που μπορεί να ακούσει μια γυναίκα όταν χωρίζει. Λόγια που παρουσιάζονται ως συμβουλές και ενδιαφέρον, αλλά πολλές φορές κρύβουν την απαίτηση να ξεχάσει την προσωπική της ζωή. Σαν να σημαίνει το διαζύγιο ότι από εδώ και πέρα έχει δικαίωμα να είναι μόνο μητέρα και τίποτα άλλο.
Όταν μια γυναίκα χωρίζει, δεν σταματά να έχει ανάγκες και όνειρα
Και το χειρότερο είναι ότι τέτοιες κουβέντες μπορεί να ακούγονται ακόμη και από τους ίδιους της τους γονείς. Από ανθρώπους που υποτίθεται ότι θέλουν να τη δουν ευτυχισμένη.
Δηλαδή, τι πρέπει να κάνει μια γυναίκα που χωρίζει; Να μονάσει; Να κλείσει την καρδιά της και να αφιερώσει όλη την υπόλοιπη ζωή της αποκλειστικά στα παιδιά της;
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, φροντίδα, ασφάλεια και σταθερότητα. Όμως η μητρότητα δεν σημαίνει ότι μια γυναίκα πρέπει να πάψει να έχει προσωπική ζωή. Έχει και εκείνη ανάγκη από συντροφικότητα, τρυφερότητα, χαρά και ανθρώπινη επαφή.
Δεν χρειάζεται να δίνει συνεχώς μάχες για να κερδίσει κάτι τόσο αυτονόητο. Το δικαίωμα να είναι μητέρα, αλλά και γυναίκα. Να αγαπά τα παιδιά της και ταυτόχρονα να φροντίζει τον εαυτό της.
Γιατί αυτές οι δύο πλευρές της ζωής της δεν είναι αντίπαλες. Μπορούν να συνυπάρχουν, όταν υπάρχει αγάπη, υπευθυνότητα και ισορροπία.
«Για σένα δεν ξανάφτιαξα τη ζωή μου»
Πόσες φορές έχουμε ακούσει μια μητέρα να λέει στο ενήλικο πλέον παιδί της: «Για σένα δεν ξανάφτιαξα τη ζωή μου»;
Και πόσο πικρή μπορεί να είναι η απάντηση: «Εγώ δεν σου το ζήτησα. Εσύ επέλεξες να μείνεις μόνη σου».
Δεν σημαίνει ότι κάθε γυναίκα που μένει μόνη της έχει θυσιάσει τη ζωή της. Υπάρχουν γυναίκες που επιλέγουν συνειδητά να μη δημιουργήσουν άλλη σχέση και είναι απόλυτα ευτυχισμένες με αυτή την απόφαση.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η μοναξιά δεν είναι επιλογή, αλλά αποτέλεσμα φόβου, ενοχών και κοινωνικής πίεσης.
Όταν μια γυναίκα στερεί από τον εαυτό της τη δυνατότητα να αγαπήσει ξανά, όχι επειδή δεν το θέλει, αλλά επειδή φοβάται τι θα πουν οι άλλοι.
Και τότε αναρωτιέμαι: Μήπως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να ζούμε σύμφωνα με τις προσδοκίες των γύρω μας;
Γιατί η κοινωνία κρίνει τόσο αυστηρά τη χωρισμένη μητέρα;
Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αντιμετωπίζουν μια χωρισμένη γυναίκα με προκατάληψη. Λες και το διαζύγιο μειώνει την αξία της ή την κάνει λιγότερο αξιοπρεπή.
Κάποτε χρησιμοποιούσαν τη λέξη «ζωντοχήρα» για να χαρακτηρίσουν μια γυναίκα που είχε χωρίσει. Μια λέξη φορτωμένη με κοινωνικό στίγμα, που φανερώνει πόσο αυστηρά αντιμετωπιζόταν η γυναικεία ανεξαρτησία.
Ακόμη και μια απλή έξοδος ή μια νέα γνωριμία μπορεί να γίνει αφορμή για σχόλια. Κάποιοι θεωρούν ότι μια χωρισμένη μητέρα πρέπει να προσέχει διπλά κάθε της κίνηση, για να μην εκτεθεί στα μάτια του κόσμου.
Την ίδια στιγμή, όταν ένας χωρισμένος πατέρας ξαναφτιάχνει τη ζωή του, δεν αντιμετωπίζει πάντοτε την ίδια αυστηρή κριτική.
Γιατί λοιπόν να υπάρχουν διαφορετικά μέτρα και σταθμά;
Η αξιοπρέπεια μιας γυναίκας δεν καθορίζεται από την οικογενειακή της κατάσταση. Δεν γίνεται κάποια καλύτερος άνθρωπος επειδή είναι παντρεμένη, ούτε χάνει την αξία της επειδή χώρισε.
Και όσο για τα παιδιά των χωρισμένων γονιών, δεν είναι καταδικασμένα να αντιμετωπίσουν προβλήματα επειδή ο γάμος των γονιών τους τελείωσε. Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουν, η φροντίδα που δέχονται και ο τρόπος με τον οποίο οι ενήλικες διαχειρίζονται τις αλλαγές.
Έχω γνωρίσει αξιοπρεπέστατες γυναίκες που μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους. Έχω δει επίσης παιδιά από οικογένειες που θεωρούνταν «υποδειγματικές» να αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες.
Ένας γάμος από μόνος του δεν εγγυάται ούτε την ευτυχία ούτε τη σωστή ανατροφή ενός παιδιού.
Μετά το διαζύγιο, η ζωή μπορεί να γίνει ξανά όμορφη
Προσωπικά, χαίρομαι αφάνταστα όταν συναντώ ανθρώπους που μου λένε πόσο ανανεωμένη και ήρεμη με βλέπουν μετά το διαζύγιό μου.
Και ας είναι περισσότερα τα προβλήματα που καλούμαι να αντιμετωπίσω. Και ας είναι μεγαλύτερες οι υποχρεώσεις. Και ας υπάρχουν ημέρες που η κούραση μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ.
Τουλάχιστον αισθάνομαι ότι μπορώ να αναπνεύσω ξανά. Ότι μπορώ να κοιτάξω μπροστά χωρίς να κουβαλώ διαρκώς το βάρος μιας σχέσης που τελείωσε.
Κι αν κάποια στιγμή έρθει ένας καινούργιος άνθρωπος στη ζωή μου, καλώς να ορίσει.
Ελπίζω μόνο να έχω αποκτήσει αρκετή ωριμότητα ώστε να μην επαναλάβω τα λάθη του παρελθόντος. Να αναγνωρίζω τι μου κάνει καλό, τι με πληγώνει και τι πραγματικά αξίζω.
Δεν αναζητώ μια σχέση για να αποδείξω κάτι σε κανέναν. Ούτε για να προκαλέσω τον πρώην σύντροφό μου ή να ενοχλήσω όσους έχουν άποψη για τη ζωή μου.
Αν ξαναγαπήσω, θέλω να είναι επειδή το επιθυμώ πραγματικά. Επειδή βρέθηκε ένας άνθρωπος με τον οποίο μπορώ να μοιραστώ όμορφες στιγμές, σεβασμό και συντροφικότητα.
Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη και ασφάλεια, όχι μια μητέρα που έχει παραιτηθεί από τη ζωή
Φυσικά, όταν υπάρχουν παιδιά, μια νέα σχέση χρειάζεται προσοχή και υπευθυνότητα. Δεν μπορεί ένας άγνωστος άνθρωπος να μπαίνει ξαφνικά στην καθημερινότητά τους χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα συναισθήματα και οι ανάγκες τους.
Τα παιδιά μπορεί να χρειαστούν χρόνο για να συνηθίσουν την ιδέα ότι η μητέρα ή ο πατέρας τους έχει έναν νέο σύντροφο. Μπορεί να νιώσουν ανασφάλεια, φόβο ή ακόμη και θυμό.
Γι’ αυτό χρειάζονται συζήτηση, υπομονή και ξεκάθαρα όρια. Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζουν κάθε περιστασιακή γνωριμία, ούτε πρέπει να πιέζονται να αποδεχτούν αμέσως έναν νέο άνθρωπο.
Αν προκύψουν δυσκολίες που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσα στην οικογένεια, η βοήθεια ενός ειδικού ψυχικής υγείας μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη.
Όμως άλλο πράγμα είναι να προστατεύεις τα παιδιά σου και άλλο να θεωρείς ότι πρέπει να εγκαταλείψεις κάθε προσωπική επιθυμία.
Μια μητέρα δεν χρειάζεται να διαλέξει ανάμεσα στην αγάπη για τα παιδιά της και στο δικαίωμα να είναι ευτυχισμένη. Χρειάζεται να βρει τον τρόπο να φροντίζει και τα δύο, χωρίς να παραμελεί κανέναν.
Δεν χρειάζομαι την έγκριση κανενός για να συνεχίσω τη ζωή μου
Όσο για εκείνους που δεν θα εγκρίνουν τις επιλογές μου, έχω πάψει να θεωρώ ότι πρέπει να απολογούμαι διαρκώς.
Μπορώ να ακούσω μια καλοπροαίρετη συμβουλή. Μπορώ να δεχτώ μια ειλικρινή ανησυχία. Δεν είμαι όμως υποχρεωμένη να αφήσω άλλους να αποφασίζουν αν δικαιούμαι να αγαπήσω ξανά.
Δεν θέλω να ξοδέψω τα χρόνια μου αποδεικνύοντας στον κόσμο ότι είμαι καλή μητέρα. Θέλω να είμαι πραγματικά παρούσα για τα παιδιά μου, να τα στηρίζω, να τα ακούω και να μεγαλώνουμε μαζί με αγάπη.
Και μαζί με όλα αυτά, θέλω να γελώ. Να βγαίνω. Να ονειρεύομαι. Να έχω φίλους, ενδιαφέροντα και στιγμές που ανήκουν μόνο σε μένα.
Θέλω τα παιδιά μου να βλέπουν μια μητέρα που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής, αλλά δεν παραιτείται από τη χαρά.
Να μεγαλώσουν γνωρίζοντας ότι ένας άνθρωπος μπορεί να πληγωθεί, να χωρίσει, να απογοητευτεί και παρ’ όλα αυτά να ξανασταθεί στα πόδια του.
Και κυρίως, να καταλάβουν ότι η αγάπη δεν πρέπει να μοιάζει με φυλακή ούτε η μητρότητα με ισόβια παραίτηση από τον εαυτό σου.
Γιατί το ότι έγινα μητέρα είναι ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της ζωής μου. Δεν σημαίνει όμως ότι έπαψα να είμαι γυναίκα, άνθρωπος με όνειρα και καρδιά που έχει ακόμη το δικαίωμα να αγαπήσει.












