Η ιστορία της Μένιας από την Πτολεμαΐδα συγκίνησε όταν έγινε γνωστή, καθώς η σκυλίτσα συνέχιζε να επιστρέφει στο καφενείο όπου περνούσε χρόνο μαζί με τον άνθρωπό της, τον Κώστα, μετά τον θάνατό του.
Κάθε βράδυ πήγαινε στο γνώριμο στέκι και καθόταν κοντά στην καρέκλα όπου συνήθιζε να κάθεται εκείνος. Η εικόνα της έκανε πολλούς να τη συγκρίνουν με τον περίφημο Χάτσικο της Ιαπωνίας.
Η Μένια επέστρεφε στο αγαπημένο τους καφενείο
Ο Κώστας ήταν τακτικός θαμώνας ενός καφενείου στην Πτολεμαΐδα και είχε μαζί του τη Μένια. Μετά τον θάνατό του, η σκυλίτσα εξακολουθούσε να επισκέπτεται στο ίδιο μέρος και να κάθεται δίπλα στην καρέκλα που εκείνος χρησιμοποιούσε.
Ο ιδιοκτήτης του καφενείου, Παναγιώτης Μουμουλίδης, μίλησε για τη συμπεριφορά της στην εκπομπή «Σαββατοκύριακο με τον Μάνεση» του Alpha, εξηγώντας ότι ο Κώστας ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος που φρόντιζε πολύ τη σκυλίτσα του.
«Από τότε το σκυλάκι είναι κάθε βράδυ εδώ πέρα. Κάθεται κάτω από την καρέκλα του, προφανώς περιμένει τον κύριο Κώστα».
Το «περιμένει» ήταν φυσικά η ανθρώπινη ερμηνεία της συμπεριφοράς της. Αυτό που ήταν εμφανές ήταν ότι η Μένια εξακολουθούσε να αναζητά το γνώριμο μέρος που είχε συνδέσει με τον άνθρωπό της και την καθημερινότητά τους.
Έμενε κοντά στο σημείο όπου καθόταν ο Κώστας
Σύμφωνα με το τοπικό ρεπορτάζ, η Μένια περνούσε ακόμη και τις κρύες βραδινές ώρες μέσα στο καφενείο, κοντά στη σόμπα και στο γωνιακό τραπεζάκι όπου συνήθιζε να κάθεται ο Κώστας.
Κάτοικοι της περιοχής είχαν δείξει ενδιαφέρον να της προσφέρουν σπίτι, όμως εκείνη εξακολουθούσε να επιστρέφει στο συγκεκριμένο στέκι.
Γιατί τη χαρακτήρισαν «Χάτσικο της Πτολεμαΐδας»
Η ιστορία της Μένιας έφερε αμέσως στο μυαλό πολλών τον Χάτσικο, τον διάσημο σκύλο Ακίτα της Ιαπωνίας.
Ο Χάτσικο είχε γεννηθεί το 1923 και ανήκε στον καθηγητή Hidesaburō Ueno. Συνήθιζε να πηγαίνει στον σταθμό Shibuya του Τόκιο για να τον υποδέχεται όταν επέστρεφε από τη δουλειά.
Το 1925 ο Ueno πέθανε ξαφνικά. Ο Χάτσικο όμως συνέχισε να εμφανίζεται στον σταθμό για χρόνια, μέχρι τον δικό του θάνατο το 1935. Η ιστορία του τον μετέτρεψε σε ένα από τα πιο γνωστά σύμβολα αφοσίωσης ανάμεσα σε έναν σκύλο και τον άνθρωπό του.
Η περίπτωση της Μένιας δεν χρειάζεται να είναι ίδια για να συγκινεί. Η επαναλαμβανόμενη επιστροφή της στο μέρος όπου είχε ζήσει τόσες καθημερινές στιγμές με τον Κώστα ήταν από μόνη της αρκετή για να αγγίξει όσους τη γνώρισαν και όσους είδαν την ιστορία της.












