Η Δώρα Πασχαλίδου το καλοκαίρι που μας πέρασε έγραψε ιστορία και όλοι τη θαυμάζουμε. Είναι η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια με πρόβλημα στην όραση που κατάφερε να κατακτήσει την κορυφή της Ευρώπης και μάλιστα στο ιδιαίτερα δύσκολο άθλημα του τζούντο.
Η 26χρονη Ελληνίδα τζουντόκα ψηφίστηκε από τα μέλη του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αθλητικών Συντακτών, ως η κορυφαία αθλήτρια με αναπηρία για τη χρονιά που ολοκληρώθηκε. Όχι άδικα καθώς κέρδισε ο χρυσό μετάλλιο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα τζούντο τυφλών, αλλά και την πρόκριση για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2024.
«Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου τον ΠΣΑΤ και τους Έλληνες δημοσιογράφους. Είναι πολύ μεγάλη χαρά που βρίσκομαι ανάμεσα σε τόσους μεγάλους αθλητές, σε παράγοντες που βοηθούν στον αθλητισμό καθώς και στους δημοσιογράφους που έχουν συντελέσει ώστε να βρισκόμαστε όλοι εδώ. Το κίνητρο μου είναι πάντα η αγάπη για το άθλημα μου, όπως φαντάζομαι είναι και όλων των αθλητών. Η δύναμη μου αντλείται από τον προπονητή μου τον οποίο ευχαριστώ και του αφιερώνω αυτό το βραβείο και είναι ο Θεόκλητος Παπαχρήστος. Σήμερα δε βρίσκεται μαζί μου ως φυσική παρουσία αλλά πάντα είναι μαζί μου. Ο αθλητισμός ενώνει. Το λέω πάντα, το γράφω πάντα και το πιστεύω με όλη μου την καρδιά. Αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να κρατήσουμε. Με συγκινεί πολύ αυτή η μέρα. Είναι η πρώτη μου βράβευση από τον ΠΣΑΤ και με συγκινεί ακόμα περισσότερο γιατί για να φτάσω μέχρι εδώ υπήρξε μεγάλη προσπάθεια, κόπος και δουλειά, όπως άλλωστε για όλους τους αθλητές, ένα παραπάνω για το άθλημά μου το οποίο δεν είναι διαδεδομένο στην Ελλάδα. Η γνώση είναι δύναμη. Το πιστεύω με όλη μου την καρδιά και εσείς οι δημοσιογράφοι την έχετε στα χέρια σας. Είστε αποκλειστικά άνθρωποι που μπορείτε να βοηθάτε τα αθλήματα και τους αθλητές. Όχι για να ακούγομαι εγώ ή ο τάδε, αλλά να ακούγεται η δουλειά μας για την οποία και μοχθούμε. Εμείς εκπροσωπούμε την πατρίδα μας και κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε. Αυτή είναι και η υπόσταση του αθλητισμού. Μια κοινωνική και πιο ανθρώπινη πλευρά. Να ευχαριστώ το φυσιοθεραπευτή μου Ζώη Χαρίση και το γιατρό μου Γιάννη Ράλλη. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη γιατί το 2023 ήταν γεμάτο επιτυχίες και η πρόκριση μου στο Παρίσι θα είναι η δεύτερη συμμετοχή μου σε Παραολυμπιακούς Αγώνες».
Η Δώρα Πασχαλίδου μετά την μεγάλη νίκη της μίλησε στο Zougla.gr και στον Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλο για τον αγώνα στο Ευρωπαϊκό Παρά-Πρωτάθλημα του Ρότερνταμ, για το όνειρό της να υψώνει την ελληνική σημαία στο πιο υψηλό ιστό αλλά απεύθυνε και έκκληση σε αυτούς που αφήνουν τα αυτοκίνητα τους σε ράμπες ΑμεΑ.
Για την κατάκτηση του χρυσού είπε:
«Η αλήθεια είναι πως το πάλευα, αλλά δεν το περίμενα! Είναι το πρώτο μου χρυσό και είμαι ενθουσιασμένη! Δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσα και τι σημαίνει αυτό για μένα!
Από το ξεκίνημα μου είχα ένα μεγάλο όνειρο! Να πάρω το χρυσό μόνο και μόνο για να ακουστεί ο Εθνικός μας ύμνος! Μόνο, για να ανεβεί και από μένα η Ελλάδα μας στο βάθρο και να κυματίζει σε ολόκληρη την Ευρώπη η σημαία μας!
Αυτό το μετάλλιο ήρθε για να επισφραγίσει όλη την προσπάθεια, τον κόπο, τον χρόνο, την αφοσίωση και την αγάπη μου για το judo. Δακρυσμένη πάνω στο βάθρο, να σιγο – ψιθυρίζω τα λόγια του Εθνικού μας ύμνου, ζωντάνευε το όνειρο μπροστά μου και ήμουν ευτυχισμένη, πλήρης, συγκινημένη, δυνατή!».
Για αυτούς που βρίσκονται δίπλα της
«Δίπλα μου στέκει πάντοτε ο δάσκαλος και προπονητής μου και ένας από τους καλύτερους αθλητές παγκοσμίως Παπαχρήστος Θεόκλητος! Δίπλα μου στον δύσκολο δρόμο που διάλεξα, να με στηρίζει, να με βοηθά, να με ακούει, να με συμβουλεύει, να με ενθαρρύνει, να με κρατά όταν πέφτω και να με καμαρώνει πάντοτε!
Η οικογένεια μου και ιδιαίτερα ο μεγάλος μου αδερφός! Ο σύλλογος μου ΑΣΤ Ήφαιστος! Ο προπονητής του συλλόγου Γιώργος Μαρκόπουλος! Ο επιχειρηματίας Θανάσης Σιδέρης που ανταποκρίθηκε άμεσα στην προσφορά ρούχων και εξοπλισμού όταν τα χρειάστηκα! Το γυμναστήριο Elixir που γενναιόδωρα μου παραχωρεί το γυμναστήριο ώστε να προπονούμαι με τον καλύτερο τρόπο! Το γυμναστήριο GYM Challenge στα Νέα Μουδανιά με τα πιο σύγχρονα μηχανήματα και με υπέροχους ανθρώπους που ξέρουν να προσφέρουν και να βοηθούν! Η ΕΑΟΜ ΑΜΕΑ όπου μπορεί και το επιτρέπουν τα οικονομικά της καθώς και η ΕΠΕ ως αρωγός στο δρόμο όλων των αθλητών για το Παρίσι».
Πώς ένα παιδί που δεν βλέπει να κατακτά τη κορυφή της Ευρώπης;
«Είναι το ίδιο που θα ήταν για ένα παιδί που βλέπει! Η ίδια προσπάθεια, η ίδια αγωνία, η ίδια χαρά, το ίδιο χρυσό, η ίδια Ελλάδα, οι ίδιοι Έλληνες χωρίς καμία διαφοροποίηση λόγω της απώλειας της όρασης!
Αυτό που αλλάζει σίγουρα είναι πως για κάποιον που δεν βλέπει ίσως είναι πιο έντονη η χαρά γιατί είναι πιο πολλές και έντονες οι δυσκολίες για να φτάσει μέχρι την κορυφή! Όλοι γνωρίζουμε, όλοι γνωρίζετε πως ο αθλητισμός και ιδιαίτερα για όσους έχουν κάποια αναπηρία είναι εντελώς παραγκωνισμένος στην Ελλάδα! Θεωρείται πολυτέλεια στις μέρες μας ο πρωταθλητισμός. Πολυτέλεια όμως δίχως τις απαιτούμενες πολυτέλειες!
Είμαι η πρώτη Ελληνίδα γυναίκα χωρίς όραση που παίρνει χρυσό σε πανευρωπαϊκούς αγώνες συνεχίζοντας έτσι την ιστορία του δασκάλου μου όπου έκανε το ξεκίνημα του judo για μη βλέποντες στην Ελλάδα χαράζοντας έναν δρόμο γεμάτο επιτυχίες. Αυτό το γεγονός είναι μεγάλη τιμή για μένα! Μεγάλο κίνητρο!».
Ποια είναι η καθημερινότητα της;
«Γεμάτη, δύσκολη και απαιτητική καθώς τα όσα έχω επιλέξει να κάνω στη ζωή μου θέλουν το καθένα πολύ χρόνο, αφοσίωση και προσήλωση ώστε να μπορώ να πω ότι εξελίσσομαι και δεν παραμένω στάσιμη! Η κάθε μου μέρα ξεκινά με ένα καλό πρωινό, γυμναστική, συνεχίζει με σπουδές και μουσική και κλείνει με προπόνηση!
Κάποιες μέρες λίγο διαφοροποιούνται καθώς δίνω χρόνο για την ενασχόληση μου με την εκμάθηση Ισπανικών και άλλων δραστηριοτήτων που μου αρέσει να κάνω! Προπονούμαι κάτω από πολύ δύσκολες και αταίριαστες για τον πρωταθλητισμό συνθήκες!
Το judo δεν είναι διαδεδομένο στην Ελλάδα και αυτό δυσκολεύει κάθε πλευρά! Περιορισμένοι χώροι προπόνησης, ελάχιστα άτομα και ακόμα λιγότερες γυναίκες που ασχολούνται σε επίπεδο πρωταθλητισμού και καμία μέριμνα για να προπονούμαι μαζί τους!
Τα καλοκαίρια συγκεκριμένα οι συνθήκες δυσχεραίνουν διότι όλοι οι σύλλογοι judo στην Ελλάδα κλείνουν. Αυτό συνεπάγεται με ατομικές προπονήσεις, κυρίως γυμναστήριο και σίγουρα εντελώς άνισες με αυτές των συναθλητριών μου των υπόλοιπων χωρών με τις οποίες καλούμαι να αγωνιστώ».
Τι την ώθησε να ασχοληθεί με το τζούντο;
«Ασχολήθηκα με το judo όταν ο αθλητής που θαυμάζω μου είπε πως θα ξεκινήσει να προπονεί! Από τότε ήμουν και η είμαι η μαθήτρια και αθλήτρια του! Έχει έναν μοναδικό τρόπο να μεταδίδει το άθλημα και τις γνώσεις του!
Το judo είναι πολλά παραπάνω από όσα μπορεί να δει κανείς στους αγώνες! Είναι αμοιβαίο όφελος, είναι χαρά, είναι ολόκληρη φιλοσοφία! Είναι ο δρόμος της ευγένειας, η αγάπη για προσπάθεια! Είναι γνώση, δύναμη και γοητεία! Είναι αδρεναλίνη, μαχητικότητα, θάρρος. Είναι όμορφες στιγμές, κόπος, προσπάθεια, απόδραση.
Ναι! Δραπετεύω γιατί όταν ανεβαίνω στα στρώματα υπάρχει μόνο judo! Κανένα πρόβλημα, ούτε το μεγαλύτερο, δεν χωράει, δεν έχει θέση στο tatami!».
