Ένα ταξίδι χιλιάδων χιλιομέτρων, με αφετηρία το Λονδίνο και προορισμό τη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, είχε ξεκινήσει η Κατερίνα Μαυρομιχάλη με δύο βασικούς στόχους: να τιμήσει τον Άγιο Παΐσιο και να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο γύρω από τον αυτισμό.
Η Ελληνίδα μητέρα τεσσάρων παιδιών, δύο από τα οποία έχουν διαγνωστεί με αυτισμό, ξεκίνησε το 2020 από την εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα στο Λονδίνο με σκοπό να φτάσει με τα πόδια στη Σουρωτή, όπου βρίσκεται ο τάφος του Αγίου Παϊσίου.
Ο σκοπός πίσω από το ταξίδι της
Για την Κατερίνα, η διαδρομή δεν ήταν απλώς ένα μεγάλο προσκύνημα. Συνδεόταν άμεσα με όσα είχε βιώσει ως μητέρα παιδιών με αυτισμό και με την επιθυμία της να υπάρξει καλύτερη ενημέρωση και στήριξη για άλλες οικογένειες.
Η ίδια είχε εξηγήσει ότι ήθελε να δημιουργηθεί ένας οργανισμός που θα βοηθούσε τόσο στην έρευνα για τον αυτισμό όσο και στην υποστήριξη γονέων που αναζητούν αξιόπιστες πληροφορίες και πρακτικές λύσεις.
Όπως είχε πει πριν ξεκινήσει την πορεία της:
«Παίρνουμε μία διάγνωση. Δεν μας λένε τι προκαλεί την πάθηση ή τι μπορεί να βοηθήσει. Δεν έχουμε ιατρικές γνώσεις. Προσπαθούμε να βρούμε απαντήσεις».
Στόχος της, όπως τον περιέγραφε τότε, ήταν οι οικογένειες να έχουν ευκολότερη πρόσβαση σε επιστημονική ενημέρωση και σε επαγγελματίες που θα μπορούσαν να τις καθοδηγήσουν.
Η προσωπική της εμπειρία με τον αυτισμό
Η Κατερίνα είχε μιλήσει ανοιχτά για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε μεγαλώνοντας παιδιά στο φάσμα του αυτισμού και για το πόσο δύσκολο μπορεί να είναι για έναν γονέα να ξεχωρίσει την αξιόπιστη πληροφορία μέσα σε έναν μεγάλο όγκο συμβουλών, θεραπειών και διαφορετικών προσεγγίσεων.
Όπως έλεγε, αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που ήθελε να δημιουργηθεί μια οργανωμένη προσπάθεια ενημέρωσης και έρευνας, στην οποία γονείς και ειδικοί θα μπορούσαν να συνεργάζονται.
«Αν οι γονείς είναι χαρούμενοι και έχουν την υποστήριξη που χρειάζονται, τότε θα είναι χαρούμενα και τα παιδιά».
Το ταξίδι με το παλιό καρότσι των παιδιών
Στη μεγάλη πεζοπορία της είχε μαζί της ένα ιδιαίτερο αντικείμενο: το καρότσι που χρησιμοποιούσε παλαιότερα για τα παιδιά της. Πάνω σε αυτό μετέφερε τα βασικά εφόδια που χρειαζόταν για τη διαδρομή.
Το ταξίδι είχε σχεδιαστεί να καλύψει περισσότερα από 2.000 χιλιόμετρα και να περάσει από πολλές ευρωπαϊκές πόλεις πριν καταλήξει στη Θεσσαλονίκη. Σε συνέντευξή της κατά τη διάρκεια της πορείας, περίπου έναν μήνα μετά την αναχώρησή της, είχε φτάσει κοντά στα γαλλοβελγικά σύνορα. :chatgpt-content-reference{index=”2″}
Για την ίδια, όμως, το ταξίδι είχε και έναν δεύτερο συμβολισμό: να υπενθυμίσει, όπως έλεγε, την αξία της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης.
«Ένα ταξίδι με εισιτήριο την ανθρωπιά»
Η Κατερίνα είχε επιλέξει ως σύνθημα της προσπάθειάς της τη φράση «Ένα ταξίδι με εισιτήριο την ανθρωπιά».
Η πίστη έπαιζε κεντρικό ρόλο στην απόφασή της. Όπως είχε περιγράψει, για ένα διάστημα μετά τη μετακόμισή της στην Αγγλία είχε απομακρυνθεί από την Εκκλησία, όμως δύσκολες εμπειρίες στην οικογενειακή της ζωή την έκαναν να στραφεί ξανά στην πίστη.
Σε μία από τις αφηγήσεις της θυμόταν μια πολύ δύσκολη στιγμή με την κόρη της:
«Τότε εξαντλημένη και εγώ, έπεσα στα γόνατα και είπα “Χριστέ μου, έλα τώρα”…».
Από εκείνη την περίοδο, όπως έλεγε, η προσευχή και η πνευματική ζωή έγιναν για την ίδια πηγή δύναμης.
Η ιδιαίτερη σχέση της με τον Άγιο Παΐσιο
Ο τελικός προορισμός του ταξιδιού δεν επιλέχθηκε τυχαία. Η Κατερίνα είχε ιδιαίτερη σχέση με τον Άγιο Παΐσιο και πίστευε ότι οι λόγοι και η μορφή του την είχαν βοηθήσει σε πολύ δύσκολες περιόδους.
«Ο Άγιος με έχει βοηθήσει σε πάρα πολύ δύσκολες στιγμές. Μπορεί να μην είμαι θερμή χριστιανή, αλλά τη βοήθειά του δεν μπορώ να μην την αναγνωρίσω».
Για την ίδια υπήρχε και μία ακόμη ιδιαίτερη σύνδεση: ένας από τους γιους της είχε γεννηθεί στις 12 Ιουλίου, ημερομηνία κατά την οποία τιμάται η μνήμη του Αγίου Παϊσίου.
Η δύσκολη περίοδος πριν από την αναχώρηση
Πριν από το ταξίδι, η Κατερίνα είχε περιγράψει μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο της ζωής της. Σύμφωνα με τη δική της αφήγηση, μετά από πρόβλημα υγείας της μικρότερης κόρης της και την εμπλοκή των βρετανικών κοινωνικών υπηρεσιών, βρέθηκε μακριά από τα παιδιά της και χωρίς σταθερή κατοικία.
Η ίδια είχε υποστηρίξει ότι οι γιατροί απέδωσαν τα προβλήματα σίτισης της κόρης της στο γεγονός ότι είχε γεννηθεί πρόωρα και είχε τραφεί με σωλήνα για μεγάλο διάστημα. Παράλληλα, περιέγραφε ότι για αρκετό καιρό φιλοξενούνταν σε σπίτια γνωστών.
Πρόκειται για προσωπική μαρτυρία της ίδιας για μια οικογενειακή και νομική υπόθεση, και όχι για περιστατικά που μπορούν να επιβεβαιωθούν ανεξάρτητα από τα διαθέσιμα δημοσιεύματα.
«Τα έχασα όλα, αλλά βρήκα ξανά τον εαυτό μου»
Μιλώντας για εκείνη την περίοδο, είχε περιγράψει πόσο βαθιά την επηρέασε:
«Τα έχασα όλα, τα παιδιά, το σπίτι, τα ρούχα μου, την αξιοπρέπειά μου… Ήταν η στιγμή που βρήκα τον εαυτό μου και τον Θεό».
Η πίστη, η εμπειρία της ως μητέρα και η επιθυμία της να κάνει κάτι χρήσιμο για άλλες οικογένειες αποτέλεσαν τελικά τη βάση για την απόφαση να ξεκινήσει αυτό το ασυνήθιστο ταξίδι.
Η πορεία της Κατερίνας Μαυρομιχάλη ξεκίνησε ως ένα προσωπικό προσκύνημα, αλλά ταυτόχρονα έγινε μια δημόσια προσπάθεια ευαισθητοποίησης γύρω από τον αυτισμό, την υποστήριξη των οικογενειών και την ανάγκη για περισσότερη κατανόηση.
Ανεξάρτητα από την εξέλιξη της αρχικής καμπάνιας, η ιστορία της παραμένει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς μια προσωπική δοκιμασία μπορεί να μετατραπεί σε προσπάθεια για έναν ευρύτερο σκοπό.
