Η ζωή μακριά από τη μεγάλη πόλη δεν ταιριάζει σε όλους. Για κάποιους, όμως, μπορεί να αποδειχθεί μια αλλαγή που επηρεάζει ολόκληρη την καθημερινότητα.
Αυτό ακριβώς περιέγραψε η Εμμανουέλα Μαρκέζη σε μια προσωπική ανάρτηση, εξηγώντας πώς άφησε την Αθήνα για ένα χωριό περίπου 300 κατοίκων και, όπως έγραψε η ίδια, ένιωσε ότι «κέρδισε 10 χρόνια ζωής».
Από την Αθήνα σε ένα μικρό χωριό
Όταν έγραψε την ανάρτησή της, είχε ήδη συμπληρώσει περίπου έναν χρόνο ζωής μακριά από την Αθήνα.
Όπως παραδέχτηκε, στην αρχή φοβόταν ότι δεν θα άντεχε την αλλαγή.
«Άφησα την Αθήνα και ήρθα σε ένα χωριό με 300 κατοίκους. Περίμενα να φρικάρω και να μην αντέξω».
Τα πράγματα, όμως, εξελίχθηκαν διαφορετικά.
Βρήκε δουλειά σχεδόν αμέσως
Λίγο μετά την άφιξή της στο χωριό βρήκε δουλειά σε μια καφετέρια.
Η σχέση που ανέπτυξε με την εργοδότριά της είναι ένα από τα σημεία που ξεχωρίζει περισσότερο στην αφήγησή της.
«Βρίσκω δουλειά σε καφετέρια και βλέπω πως το αφεντικό είναι ένας άγγελος».
Όπως περιγράφει, το πρωί συχνά την περίμενε κάτι από τον φούρνο, ενώ το μεσημέρι η εργοδότριά της της έδινε από το δικό της φαγητό.
Όταν μάλιστα αρρώστησε με Covid, όπως αναφέρει στην ανάρτησή της, της πήγαινε φαγητό και ψώνια χωρίς να δέχεται χρήματα.
«Ο μισθός μπαίνει κάθε μήνα και βάζει και κάτι παραπάνω»
Η ίδια περιγράφει επίσης μια εργασιακή σχέση που, όπως λέει, βασίζεται στην καλή διάθεση και στην ανθρώπινη συμπεριφορά.
«Ο μισθός κάθε μήνα μπαίνει και βάζει και το κάτι παραπάνω. Άλλες φορές 10 ευρώ, άλλες 20 και άλλες 40».
Για εκείνη, αυτές οι μικρές κινήσεις είχαν ιδιαίτερη αξία και συνέβαλαν στο να νιώσει γρήγορα ότι είχε βρει τη θέση της στη νέα καθημερινότητα.
Η μέρα ξεκινά πριν ακόμη ξημερώσει
Η ζωή στο χωριό δεν σημαίνει απαραίτητα ξεκούραση. Η ίδια περιγράφει ένα απαιτητικό καθημερινό πρόγραμμα.
Υπάρχουν μέρες που ξυπνά στις 4:30 το πρωί και λίγο αργότερα την περιμένουν ήδη οι πρώτοι πελάτες για να πάρουν τον καφέ τους πριν φύγουν για τα χωράφια και τα ζώα.
Από νωρίς μαζεύονται επίσης οι μεγαλύτεροι κάτοικοι του χωριού στην καφετέρια και, όπως γράφει με χιούμορ, οι πολιτικές διαφωνίες αποτελούν σχεδόν μέρος της καθημερινής ρουτίνας.
«Μπορεί να χρειάζεται να ξυπνάω στις 4:30, μπορεί να με περιμένουν 5:30 η ώρα δέκα πελάτες για να πάρουν καφέ και να πάνε στα χωράφια και στα ζώα, μπορεί από τις 6:00 να μαζεύονται οι παππούδες και να μαλώνουν κάθε μέρα για τα κόμματα».
«Νιώθω ότι έχω 10 χρόνια plus ζωής»
Παρά τις δυσκολίες και τις στιγμές εκνευρισμού, η ίδια λέει ότι η αλλαγή της έκανε καλό.
«Νιώθω ότι έχω 10 χρόνια plus ζωής».
Η φράση είναι φυσικά προσωπική έκφραση και όχι κυριολεκτικός ισχυρισμός. Περιγράφει όμως με απλό τρόπο το πόσο διαφορετικά αισθάνεται από τότε που άφησε πίσω της τον ρυθμό της Αθήνας.
Ησυχία, καθαρός αέρας και πράσινο
Αυτό που φαίνεται να εκτιμά περισσότερο δεν είναι κάποια μεγάλη αλλαγή, αλλά τα απλά πράγματα της καθημερινότητας.
«Αυτήν την ησυχία, την ηρεμία, το μη άκουσμα βουητών, μηχανών και αυτοκινήτων, τον καθαρό αέρα, το πράσινο, δεν το αλλάζω με τίποτα».
Σε έναν μικρό τόπο, η καθημερινότητα μπορεί να έχει λιγότερες επιλογές και περισσότερη οικειότητα, αλλά για την ίδια αυτό ακριβώς ήταν το στοιχείο που την έκανε να αισθανθεί καλύτερα.
Και τα «tips» στο χωριό είναι διαφορετικά
Το πιο χαρακτηριστικό ίσως κομμάτι της ανάρτησης βρίσκεται στο υστερόγραφο, όπου συγκρίνει με χιούμορ τα φιλοδωρήματα της πόλης με αυτά που λαμβάνει στο χωριό.
«Τα δικά σας tips είναι λεφτά, τα δικά μου είναι πατάτες, πιπεριές, τζάμπα λάδι, καρπούζια, πεπόνια, πράσα, σπανάκι, φρούτα».
Μια διαφορετική μορφή ανταλλαγής, που αποτυπώνει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την καθημερινότητα μιας μικρής κοινότητας.
Η προσωπική μαρτυρία δημοσιεύτηκε αρχικά στο Singlewoman.gr από την ομάδα στο Facebook «Τμήμα Προσωπικού Δράματος», με την άδεια της συντάκτριάς της, Εμμανουέλας Μαρκέζη.
