Πόση δύναμη δίνουμε καθημερινά στη γνώμη των άλλων; Ένα σχόλιο, μια απόρριψη ή ένα βλέμμα μπορούν μερικές φορές να αλλάξουν ολόκληρη τη διάθεσή μας και να μας κάνουν να αμφισβητήσουμε ακόμη και πράγματα που μέχρι πριν λίγο θεωρούσαμε δεδομένα για τον εαυτό μας.
Δεν μπορούμε να εμποδίσουμε τους άλλους να μας επηρεάζουν. Μπορούμε όμως να μάθουμε να μην αφήνουμε κάθε κρίση, προσδοκία ή απόρριψη να καθορίζει την αξία μας και τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να ζήσουμε.
Όταν αρχίζουμε να ζούμε για την αποδοχή των άλλων
Η ανάγκη να ανήκουμε και να νιώθουμε αποδεκτοί είναι ανθρώπινη. Όλοι θέλουμε, σε διαφορετικό βαθμό, να μας αγαπούν, να μας εκτιμούν και να αισθανόμαστε ότι έχουμε μια θέση ανάμεσα στους ανθρώπους γύρω μας.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ανάγκη αυτή γίνεται τόσο μεγάλη ώστε αρχίζουμε να αλλάζουμε συνεχώς για να μη δυσαρεστήσουμε κανέναν. Λέμε «ναι» ενώ θέλουμε να πούμε «όχι», σωπαίνουμε όταν κάτι μας ενοχλεί και επιλέγουμε με βάση το «τι θα πουν» αντί για το τι πραγματικά θέλουμε.
Κάποια στιγμή μπορεί να κοιτάξουμε τη ζωή μας και να αναρωτηθούμε: «Πότε σταμάτησα να αποφασίζω εγώ για μένα;».
Οι άλλοι μπορούν να μας πληγώσουν και αυτό είναι πραγματικό
Υπάρχει μια φράση που ακούγεται συχνά: «Κανείς δεν μπορεί να σε κάνει να νιώσεις άσχημα αν δεν του το επιτρέψεις». Είναι μια όμορφη ιδέα, αλλά η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη.
Οι άνθρωποι μπορούν πράγματι να μας πληγώσουν. Μια προδοσία πονά. Μια άδικη απόρριψη μπορεί να μας απογοητεύσει. Η συνεχής κριτική ή μια κακοποιητική συμπεριφορά μπορεί να αφήσει βαθύ αποτύπωμα.
Δεν είναι αδυναμία να επηρεάζεσαι από όσα σου συμβαίνουν. Το σημαντικό είναι τι κάνεις στη συνέχεια: αν αφήνεις μια δύσκολη εμπειρία να γίνει η μόνιμη φωνή με την οποία μιλάς στον εαυτό σου ή αν προσπαθείς σταδιακά να τη δεις στις πραγματικές της διαστάσεις.
Η γνώμη κάποιου δεν είναι η αξία σου
Ένας άνθρωπος μπορεί να μη σε συμπαθεί. Κάποιος άλλος μπορεί να διαφωνεί μαζί σου. Ένας τρίτος μπορεί ακόμη και να σε κρίνει άδικα.
Τίποτα από αυτά δεν αποτελεί αντικειμενική μέτρηση της αξίας σου.
Το δύσκολο είναι ότι, όταν ακούμε μια αρνητική κρίση αρκετές φορές, μπορεί να αρχίσουμε να την επαναλαμβάνουμε μόνοι μας. Το «δεν είσαι αρκετός» γίνεται «δεν είμαι αρκετός». Το «δεν θα τα καταφέρεις» γίνεται «δεν θα τα καταφέρω».
Εκεί αξίζει να σταματήσουμε και να εξετάσουμε τη σκέψη αντί να την αντιμετωπίζουμε αυτομάτως σαν γεγονός.
Δεν χρειάζεται να πιστεύεις κάθε σκέψη που περνά από το μυαλό σου
Όλοι έχουμε στιγμές αυτοκριτικής. Μπορεί να σκεφτούμε «δεν είμαι αρκετά καλός», «θα αποτύχω», «όλοι με κρίνουν» ή «αν πω όχι, θα με απορρίψουν».
Το ότι μια σκέψη εμφανίστηκε όμως δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητα ακριβής.
Μπορούμε να αναρωτηθούμε: Ποια στοιχεία έχω ότι αυτό που σκέφτομαι είναι αλήθεια; Υπάρχει και κάποια διαφορετική εξήγηση; Θα μιλούσα με τον ίδιο σκληρό τρόπο σε έναν άνθρωπο που αγαπώ;
Δεν πρόκειται για το να λέμε στον εαυτό μας ότι «όλα είναι τέλεια». Πρόκειται για το να αντικαθιστούμε μια απόλυτη ή άδικη σκέψη με μια πιο ισορροπημένη.
Τα όρια δεν σημαίνουν ότι κλείνεις τους ανθρώπους έξω
Φαντάσου τη ζωή σου σαν ένα σπίτι. Δεν μπορείς να ελέγξεις τι κουβαλά κάθε άνθρωπος που φτάνει στην πόρτα σου, μπορείς όμως να αποφασίσεις πόσο χώρο θα του δώσεις μέσα σε αυτό.
Δεν χρειάζεται κάθε γνώμη να γίνεται δική σου αλήθεια. Δεν χρειάζεται κάθε απαίτηση να γίνεται υποχρέωσή σου. Και δεν χρειάζεται κάθε σχέση να συνεχίζεται με τον ίδιο τρόπο όταν σε πληγώνει σταθερά.
Τα όρια δεν σημαίνουν ότι σταματάς να αγαπάς ή ότι γίνεσαι ψυχρός. Σημαίνουν ότι αναγνωρίζεις πως οι ανάγκες και η αξιοπρέπειά σου έχουν επίσης θέση μέσα σε μια σχέση.
Δεν είσαι υποχρεωμένος να συγχωρήσεις για να προχωρήσεις
Μερικές φορές ακούμε ότι για να βρούμε γαλήνη πρέπει οπωσδήποτε να συγχωρήσουμε όσους μας πλήγωσαν. Για κάποιους ανθρώπους η συγχώρεση μπορεί πράγματι να είναι λυτρωτική.
Δεν είναι όμως υποχρέωση ούτε προϋπόθεση για να συνεχίσεις τη ζωή σου.
Μπορείς να αφήσεις πίσω μια σχέση χωρίς να δικαιολογήσεις αυτό που συνέβη. Μπορείς να σταματήσεις να κρατάς έναν θυμό χωρίς να αποκαταστήσεις την επαφή. Μπορείς να βάλεις όρια ακόμη κι αν ο άλλος δεν συμφωνήσει ποτέ με αυτά.
Το ζητούμενο δεν είναι να αισθανθείς αυτό που «πρέπει». Είναι να βρεις έναν τρόπο να προχωρήσεις χωρίς το παρελθόν να αποφασίζει συνεχώς για το παρόν σου.
Η ευτυχία δεν είναι απλώς ένας διακόπτης που ανοίγουμε
Η φράση «η ευτυχία είναι επιλογή» ακούγεται αισιόδοξη, αλλά η ζωή δεν λειτουργεί τόσο απλά. Δεν μπορούμε κάθε πρωί να αποφασίζουμε ότι από σήμερα τίποτα δεν θα μας στενοχωρεί.
Υπάρχουν απώλειες, προβλήματα υγείας, οικονομικές δυσκολίες, δύσκολες σχέσεις και περίοδοι ψυχικής πίεσης που δεν εξαφανίζονται επειδή αποφασίσαμε να σκεφτόμαστε θετικά.
Αυτό που μπορούμε να επηρεάσουμε είναι πολλά από τα μικρά πράγματα που χτίζουν την καθημερινότητά μας: σε ποιους ανθρώπους δίνουμε χώρο, πώς μιλάμε στον εαυτό μας, πού βάζουμε τα όριά μας και ποιες επιλογές κάνουμε όταν έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε.
Δεν χρειάζεται να αρέσεις σε όλους
Ίσως ένα από τα πιο απελευθερωτικά πράγματα που μπορεί να καταλάβει ένας άνθρωπος είναι ότι δεν υπάρχει τρόπος να είναι αποδεκτός από όλους.
Όσο κι αν προσπαθήσεις, κάποιος θα διαφωνήσει μαζί σου. Κάποιος μπορεί να μην καταλάβει τις επιλογές σου. Και κάποιος άλλος μπορεί να σε κρίνει χωρίς καν να σε γνωρίζει πραγματικά.
Αν προσπαθήσεις να προσαρμοστείς σε κάθε προσδοκία, στο τέλος μπορεί να μην ξέρεις πλέον ποια φωνή είναι δική σου.
Η ελευθερία δεν βρίσκεται στο να μη σε ενδιαφέρει κανένας. Βρίσκεται στο να μπορείς να ακούς τους ανθρώπους που έχουν σημασία, να σκέφτεσαι όσα σου λένε και τελικά να αποφασίζεις εσύ τι ταιριάζει στις αξίες και στη ζωή σου.
Μην παραδίδεις σε άλλους το τιμόνι της ζωής σου
Κανείς δεν ζει εντελώς ανεπηρέαστος από τους άλλους. Οι σχέσεις μάς διαμορφώνουν, η αγάπη μάς γεμίζει, η απόρριψη μπορεί να μας πληγώσει και οι άνθρωποι που συναντάμε αφήνουν πάνω μας σημάδια.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να τους παραδώσουμε και το τιμόνι.
Δεν χρειάζεται να αφήνεις μια γνώμη να γίνεται η ταυτότητά σου. Δεν χρειάζεται να θυσιάζεις συνεχώς όσα θέλεις για να εξασφαλίσεις την αποδοχή κάποιου. Και δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις καθημερινά ότι αξίζεις να αγαπηθείς.
Ίσως λοιπόν η πιο χρήσιμη εκδοχή του «μην επιτρέπεις σε κανέναν να σε κάνει δυστυχισμένο» να είναι λίγο διαφορετική:
Μην αφήνεις τους άλλους να αποφασίζουν για πάντα πώς θα βλέπεις τον εαυτό σου.
Μπορεί να σε επηρεάσουν. Μπορεί να σε πληγώσουν. Μπορεί κάποιες φορές να σε κάνουν να αμφιβάλλεις. Αλλά η δική τους γνώμη δεν χρειάζεται να γίνει η μόνιμη φωνή μέσα στο κεφάλι σου.
Κράτησε κοντά σου τους ανθρώπους που σε σέβονται, άκου όσους πραγματικά ενδιαφέρονται και μάθε να ξεχωρίζεις την χρήσιμη κριτική από εκείνη που απλώς σε μικραίνει.
Και πάνω απ’ όλα, θυμήσου ότι μια ζωή που αξίζει να ζεις δεν είναι εκείνη στην οποία όλοι σε εγκρίνουν. Είναι εκείνη στην οποία μπορείς να κοιτάζεις τις επιλογές σου και να αναγνωρίζεις μέσα τους κάτι αληθινά δικό σου.
Πηγές:












