Η ιστορία του Ντάνιελ Τζάκσον ακούγεται σαν σενάριο από ταινία, αλλά για τον ίδιο είναι μια πολύ πραγματική περιπέτεια. Ένας νεαρός από την Αυστραλία που αποφάσισε πως δεν του αρκεί μια «κανονική» ζωή και έθεσε στόχο να δημιουργήσει… τη δική του χώρα. Ναι, κυριολεκτικά. Και όπως φαίνεται, το πέτυχε – τουλάχιστον όσο μπορεί να το πετύχει ένας 20άχρονος με μεγάλο όραμα και ακόμη μεγαλύτερο πείσμα.
Ο Τζάκσον ονειρευόταν από τα 14 του να αποκτήσει ένα κομμάτι γης και να το μετατρέψει σε ανεξάρτητη δημοκρατία. Στην αρχή ήταν απλώς ένα χόμπι μεταξύ φίλων, μια τρέλα της εφηβείας. Όμως όσο μεγάλωνε, τόσο περισσότερο πίστευε ότι αυτό το όνειρο μπορούσε να πάρει σάρκα και οστά.
Η μικρή χώρα που γεννήθηκε από μια συνοριακή διαμάχη
Το 2019, σε ηλικία 20 ετών, ο Τζάκσον εντόπισε μια δασική περιοχή μισού τετραγωνικού χιλιομέτρου στις όχθες του Δούναβη. Μια γη που κανείς δεν διεκδικούσε ξεκάθαρα λόγω μιας μακροχρόνιας συνοριακής διαμάχης ανάμεσα σε Κροατία και Σερβία. Εκεί είδε την ευκαιρία του.
Έδωσε στην περιοχή το όνομα «Βέρντις», σχεδίασε σημαία, έγραψε νόμους και αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος της «Ελεύθερης Δημοκρατίας του Βέρντις». Για τον ίδιο, εκείνη η 30ή Μαΐου 2019 ήταν η μέρα που έκανε το παιδικό του όνειρο πραγματικότητα.
Σήμερα, το Βέρντις έχει περίπου 400 «πολίτες» που έχουν εγγραφεί επίσημα, ενώ πάνω από 15.000 έχουν κάνει αίτηση για υπηκοότητα. Οι γλώσσες που μιλιούνται είναι τα αγγλικά, τα κροατικά και τα σερβικά, ενώ το νόμισμα –αν και ανεπίσημα– είναι το ευρώ.
Ένα διαβατήριο που δεν πρέπει να χρησιμοποιήσεις
Κάθε πολίτης παίρνει και ένα διαβατήριο του Βέρντις. Ο Τζάκσον όμως τους προειδοποιεί να μην επιχειρήσουν να ταξιδέψουν με αυτό. Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι προσπάθησαν, με αποτέλεσμα να βρεθούν σε… δυσάρεστες παρεξηγήσεις στα σύνορα.
Το Βέρντις δεν έχει εύκολη πρόσβαση. Μπορείς να φτάσεις μόνο με πλοιάριο από το Όσιγιεκ της Κροατίας, κάτι που κάνει την εμπειρία ακόμη πιο «μυστηριώδη» – αλλά και πιο περίπλοκη.
Τι είδους πολίτες θέλει το Βέρντις
Παρόλο που πρόκειται για μια μικροσκοπική «χώρα», ο Τζάκσον έχει υψηλές φιλοδοξίες. Εξηγεί πως είναι επιλεκτικός με τις αιτήσεις πολιτών και αναζητά ανθρώπους με εμπειρία στην ιατρική ή στην αστυνόμευση. Θέλει μια κοινωνία λειτουργική, με δομές και υπηρεσίες, σαν να επρόκειτο για ένα πραγματικό κράτος.
Ο ίδιος βγάζει τα προς το ζην σχεδιάζοντας βιντεοπαιχνίδια. Αλλά το πάθος του είναι το Βέρντις, το οποίο θεωρεί έργο ζωής. Μέσα από αυτή την εξωπραγματική εμπειρία, λέει ότι έχει μάθει πολλά για την πολιτική αλλά και την ανθρώπινη συμπεριφορά.
Οι περιπέτειες με την κροατική αστυνομία
Φυσικά, μια τέτοια ιστορία δεν θα μπορούσε να κυλήσει χωρίς δράμα. Πέρυσι, ο Τζάκσον συνελήφθη μαζί με άλλους που είχαν κατασκηνώσει στο Βέρντις. Η κροατική αστυνομία τους απέλασε και τους απαγόρευσε την είσοδο στη χώρα. Ο Τζάκσον υποστηρίζει ότι θεωρήθηκε «απειλή», κάτι που δεν τον πτοεί καθόλου.
Παραμένει σίγουρος ότι θα επιστρέψει στη γη που θεωρεί δική του. «Είναι θέμα χρόνου, όχι πιθανότητας», λέει με αυτοπεποίθηση.
Ένα μέλλον γεμάτο σχέδια και… εκλογές
Μέχρι σήμερα, ο νεαρός «πρόεδρος» κυβερνά εξόριστος από το Βελιγράδι. Αλλά ονειρεύεται να επιστρέψει και να ζήσει μόνιμα μέσα στο δάσος που αποκαλεί πατρίδα του. Για εκείνον, το Βέρντις δεν είναι απλώς μια ιδεατή χώρα – είναι ένα μαγικό μέρος που δημιούργησε από το μηδέν.
Και όταν καταφέρει να επιστρέψει; Σχεδιάζει να προκηρύξει εκλογές. Θέλει, όπως λέει, να γίνει ένας απλός πολίτης και όχι ένας μόνιμος ηγέτης. «Δεν είμαι κολλημένος με την εξουσία», τονίζει. Θέλει μια χώρα όπου οι άνθρωποι θα συμμετέχουν, θα συνδιαμορφώνουν και θα χτίζουν μια δική τους κοινότητα.
Μια ιστορία που μοιάζει απίστευτη, αλλά εμπνέει
Η υπόθεση του Βέρντις δεν είναι απλώς περίεργη. Είναι μια απόδειξη ότι τα όνειρα –όσο παράξενα κι αν ακούγονται– μπορούν να πάρουν μορφή όταν κάποιος τα πιστεύει πραγματικά. Ο Τζάκσον δεν έφτιαξε απλώς ένα φανταστικό κράτος. Έφτιαξε μια κοινότητα που συνεχώς μεγαλώνει, μια ιστορία που ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο και έναν μύθο που θυμίζει πως η φαντασία μπορεί να γίνει πραγματικότητα.
Και όσο τρελό κι αν φαίνεται, το Βέρντις συνεχίζει να υπάρχει. Με πολίτες, με όνειρα, με μέλλον. Δεν είναι λίγο για ένα παιδί που στα 14 του αποφάσισε ότι θέλει να φτιάξει τη δική του χώρα.
