Ανακαλύψτε φροντίδα, διατροφή, χαρακτηριστικά και συμβουλές για την ανατροφή του σκύλου μαλτέζ, τον αγαπημένο σας τετράποδο φίλο.
Συντάκτης: George Clooney
Ανακαλύψτε πώς η Βιταμίνη C μπορεί να μεταμορφώσει την επιδερμίδα σας. Μάθετε τρόπους χρήσης και οφέλη για λαμπερό και υγιές δέρμα.
Μια γυναίκα πεθαίνει και πηγαίνει στον παράδεισο. Εκεί την υποδέχεται ο Αγιος Πέτρος και την ξεναγεί. – Εδώ λοιπόν, τέκνον μου, βλέπεις το δωμάτιο των ρολογιών. Εδώ μέσα υπάρχουν εκατομμύρια ρολόγια τοίχου για τους ζωντανούς που λένε ψέματα.
Η Λερναία Ύδρα είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τέρατα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Ένα γιγάντιο πλάσμα με πολλά κεφάλια, δηλητηριώδη φύση και μια τρομακτική ικανότητα: όταν ο Ηρακλής κατέστρεφε ένα κεφάλι της, δύο νέα μπορούσαν να εμφανιστούν στη θέση του. Η αναμέτρησή της με τον Ηρακλή αποτέλεσε τον δεύτερο από τους περίφημους άθλους του. Ο μύθος όμως είναι πιο σύνθετος από την εικόνα ενός ήρωα που απλώς κόβει κεφάλια. Περιλαμβάνει διαφορετικές αρχαίες παραδόσεις, τη σημαντική βοήθεια του Ιόλαου και μια λεπτομέρεια που έκανε τον Ευρυσθέα να αρνηθεί τελικά να αναγνωρίσει τον άθλο.
Στην ιστορία των αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων υπάρχει μια γυναίκα που κατέχει μια ξεχωριστή θέση. Η Κυνίσκα, κόρη του βασιλιά της Σπάρτης Αρχίδαμου Β΄ και αδελφή του Αγησίλαου Β΄, έγινε η πρώτη γυναίκα που καταγράφεται ως νικήτρια στην Ολυμπία. Δεν αγωνίστηκε όμως η ίδια ως ηνίοχος. Η ιδιαιτερότητα των αρματοδρομιών ήταν ότι ο ολυμπιακός τίτλος απονεμόταν στον ιδιοκτήτη των αλόγων και του άρματος. Έτσι, η Κυνίσκα μπόρεσε να πετύχει κάτι που καμία γυναίκα πριν από εκείνη δεν είχε καταφέρει.
Το 415 π.Χ., η Αθήνα έστειλε στη Σικελία μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις που είχε συγκεντρώσει μέχρι τότε. Δύο χρόνια αργότερα, ο στόλος είχε καταστραφεί, χιλιάδες άνδρες είχαν σκοτωθεί ή αιχμαλωτιστεί και δύο από τους σημαντικότερους Αθηναίους στρατηγούς βρίσκονταν νεκροί. Η Σικελική Εκστρατεία του 415–413 π.Χ. δεν ήταν απλώς μια χαμένη μάχη. Ήταν μια τεράστια στρατιωτική και πολιτική καταστροφή που αποδυνάμωσε σοβαρά την Αθήνα και άλλαξε τις ισορροπίες στον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
Η Μήδεια είναι μία από τις πιο σύνθετες και σκοτεινές μορφές της ελληνικής μυθολογίας. Η ιστορία της συνδέει το ταξίδι των Αργοναυτών και το Χρυσόμαλλο Δέρας με έναν από τους πιο συγκλονιστικούς χαρακτήρες του αρχαίου θεάτρου. Η μορφή που γνωρίζουμε καλύτερα προέρχεται από τη «Μήδεια» του Ευριπίδη, που παρουσιάστηκε το 431 π.Χ. Ωστόσο, ο μύθος της υπήρχε ήδη και δεν είχε πάντα την ίδια μορφή: διαφορετικοί συγγραφείς αφηγήθηκαν διαφορετικές εκδοχές για τη ζωή, τις πράξεις και ακόμη και τον θάνατο των παιδιών της.
Το 413 π.Χ. οι Αθηναίοι βρέθηκαν εγκλωβισμένοι στον Μεγάλο Λιμένα των Συρακουσών, σε μία από τις πιο δραματικές στιγμές του Πελοποννησιακού Πολέμου. Η τελική ναυμαχία δεν ήταν ένα μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά η κορύφωση μιας τεράστιας εκστρατείας που είχε ξεκινήσει δύο χρόνια νωρίτερα και κατέληξε σε σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή. Η Σικελική Εκστρατεία του 415–413 π.Χ. κόστισε στην Αθήνα πλοία, χιλιάδες άνδρες και μεγάλο μέρος του στρατιωτικού της κύρους. Παράλληλα, έδωσε στους αντιπάλους της μια ευκαιρία που η Σπάρτη και οι σύμμαχοί της δεν άφησαν ανεκμετάλλευτη.
Η μακεδονική σάρισα ήταν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά όπλα της ελληνιστικής πολεμικής ιστορίας. Το μεγάλο μήκος της έδινε στη φάλαγγα ένα εντυπωσιακό πλεονέκτημα κατά τη μετωπική σύγκρουση, καθώς πολλές αιχμές μπορούσαν να προβάλλουν ταυτόχρονα μπροστά από την πρώτη σειρά των στρατιωτών. Η πραγματική της σημασία, όμως, δεν βρίσκεται μόνο στο ίδιο το όπλο. Η σάρισα λειτουργούσε ως μέρος ενός ιδιαίτερα οργανωμένου σχηματισμού και ενός στρατού στον οποίο πεζικό, ιππικό και άλλες μονάδες έπρεπε να συνεργάζονται με ακρίβεια.
Η εικόνα της αρχαίας Σπάρτης είναι συνδεδεμένη κυρίως με τη στρατιωτική πειθαρχία, τη σκληρή εκπαίδευση και τη φάλαγγα των οπλιτών. Υπάρχει όμως και μια λιγότερο γνωστή πλευρά της σπαρτιατικής κοινωνίας: η μουσική, το τραγούδι και ο χορός κατείχαν σημαντική θέση στην παιδεία, στις γιορτές και ακόμη και στην προετοιμασία για τη μάχη. Οι αρχαίες πηγές δείχνουν ότι για τους Σπαρτιάτες ο ρυθμός και η συλλογική κίνηση δεν ήταν απλώς μορφές ψυχαγωγίας. Συνδέονταν με την τάξη, την πειθαρχία και τη συμμετοχή στην κοινότητα, ενώ σε πολεμικές συνθήκες η μουσική μπορούσε να βοηθήσει μια ολόκληρη παράταξη να κινείται συντονισμένα.
Όταν ακούμε τη λέξη «δημοκρατία», είναι εύκολο να φανταστούμε εκλογές, ψηφοδέλτια και μυστική ψήφο. Στην αρχαία Αθήνα, όμως, τα πράγματα λειτουργούσαν πολύ διαφορετικά. Οι περισσότερες πολιτικές αποφάσεις δεν λαμβάνονταν με μυστική ψηφοφορία αλλά φανερά, συχνά με ανάταση του χεριού. Παράλληλα, οι Αθηναίοι χρησιμοποιούσαν και μορφές ψηφοφορίας στις οποίες η ατομική επιλογή δεν ήταν τόσο εύκολα ορατή, ιδιαίτερα στα δικαστήρια και σε ορισμένες αποφάσεις που αφορούσαν συγκεκριμένα πρόσωπα. Αυτό δημιουργεί μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα εικόνα από την απλή ιδέα ότι η αρχαία Αθήνα είχε ένα σύστημα αντίστοιχο με το σημερινό μυστικό ψηφοδέλτιο.
Η μάχη της Σφακτηρίας είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και στρατηγικά σημαντικά γεγονότα του Πελοποννησιακού Πολέμου. Πρόκειται για μία από τις λίγες περιπτώσεις όπου οι Σπαρτιάτες, γνωστοί για τη στρατιωτική τους υπεροχή, υπέστησαν μια ταπεινωτική ήττα στα χέρια των Αθηναίων.
Η μάχη της Σφακτηρίας το 425 π.Χ. ήταν μία από τις πιο απρόσμενες στιγμές του Πελοποννησιακού Πολέμου. Ένας σημαντικός αριθμός Λακεδαιμονίων οπλιτών, ανάμεσά τους και Σπαρτιάτες πολίτες, αναγκάστηκε να καταθέσει τα όπλα και να παραδοθεί στους Αθηναίους. Η εξέλιξη προκάλεσε τεράστια εντύπωση στον ελληνικό κόσμο. Δεν ήταν όμως αποτέλεσμα μιας προσχεδιασμένης «παγίδας». Ξεκίνησε από την οχύρωση της Πύλου, συνεχίστηκε με τον απρόσμενο εγκλωβισμό των Λακεδαιμονίων στη Σφακτηρία και κρίθηκε τελικά από την ευέλικτη χρήση ελαφρών στρατευμάτων και έναν αποφασιστικό ελιγμό στα νώτα τους.
Η Σαλαμίνα της Κύπρου συνδέεται με μία από τις τελευταίες μεγάλες επιχειρήσεις της Αθήνας εναντίον της Περσικής Αυτοκρατορίας τον 5ο αιώνα π.Χ. Η εκστρατεία έμεινε ιδιαίτερα γνωστή επειδή πραγματοποιήθηκε υπό τον Κίμωνα, έναν από τους σημαντικότερους Αθηναίους στρατηγούς της εποχής. Η πιο αξιόπιστη αρχαία μαρτυρία, όμως, μας δίνει μια κάπως διαφορετική εικόνα από τη συνηθισμένη αφήγηση: ο Κίμων πέθανε πριν από την τελική σύγκρουση κοντά στη Σαλαμίνα και η μεγάλη ελληνική νίκη στη θάλασσα και στην ξηρά σημειώθηκε κατά την αποχώρηση του εκστρατευτικού σώματος.
Η πάλη ήταν ένα από τα σημαντικότερα αθλήματα της αρχαίας Ελλάδας και κατείχε ξεχωριστή θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες και σε άλλες μεγάλες διοργανώσεις. Απαιτούσε δύναμη, ισορροπία, τεχνική και ικανότητα να εκμεταλλευτεί κανείς την κίνηση του αντιπάλου. Δεν γνωρίζουμε κάθε λεπτομέρεια των αρχαίων κανόνων, όμως οι γραπτές πηγές και οι παραστάσεις σε αγγεία και γλυπτά μάς επιτρέπουν να σχηματίσουμε αρκετά καθαρή εικόνα για το πώς αγωνίζονταν οι παλαιστές και τι χρειαζόταν για να κερδίσουν.
Από την εντυπωσιακή χάλκινη πανοπλία των Δενδρών μέχρι τον οπλίτη με το κράνος, τον θώρακα και τη μεγάλη στρογγυλή ασπίδα, ο εξοπλισμός του Έλληνα πολεμιστή άλλαξε σημαντικά μέσα σε περισσότερα από χίλια χρόνια. Η εξέλιξη αυτή δεν ήταν μια ευθεία γραμμή από τους Μυκηναίους προς την κλασική Ελλάδα. Μεσολάβησαν η κατάρρευση των μυκηναϊκών ανακτόρων, μεγάλες κοινωνικές αλλαγές και η ανάπτυξη νέων μορφών πολέμου κατά την αρχαϊκή περίοδο.
Οι μονομάχοι είναι από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της αρχαίας Ρώμης. Κράνη, ξίφη, ασπίδες και γεμάτα αμφιθέατρα έχουν δημιουργήσει την εικόνα πολεμιστών που έμπαιναν στην αρένα γνωρίζοντας ότι μόνο ένας θα έβγαινε ζωντανός. Η πραγματικότητα ήταν πιο σύνθετη. Οι μονομαχίες ήταν βίαια δημόσια θεάματα με πραγματικό κίνδυνο θανάτου, αλλά διέθεταν εκπαίδευση, συγκεκριμένες κατηγορίες μαχητών και κανόνες. Και, σε αντίθεση με όσα βλέπουμε συχνά στον κινηματογράφο, κάθε αγώνας δεν τελείωνε υποχρεωτικά με τον θάνατο ενός μονομάχου.
Ο αθλητισμός κατείχε ξεχωριστή θέση στην αρχαία ελληνική κοινωνία. Οι μεγάλοι αγώνες συνδέονταν με θρησκευτικές γιορτές, ενώ ένας επιτυχημένος αθλητής μπορούσε να αποκτήσει μεγάλη φήμη και τιμές στην πατρίδα του. Πώς όμως προπονούνταν οι αθλητές και τι έτρωγαν; Οι αρχαίες πηγές δεν μας δίνουν ένα ενιαίο «πρόγραμμα προπόνησης», αλλά δείχνουν ότι υπήρχαν οργανωμένοι χώροι άσκησης, ειδικευμένοι εκπαιδευτές και ακόμη και διαφορετικές διατροφικές πρακτικές για όσους ασχολούνταν σοβαρά με τον αθλητισμό.
Η Σπάρτη ήταν μία από τις πιο ιδιαίτερες πόλεις-κράτη της αρχαίας Ελλάδας. Αυτό που την έκανε να ξεχωρίζει δεν ήταν μόνο η στρατιωτική της ισχύς, αλλά και ο ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο είχε οργανώσει την πολιτική και κοινωνική της ζωή. Στην καρδιά αυτής της οργάνωσης βρισκόταν αυτό που οι αρχαίοι αποκαλούσαν Ρήτρα του Λυκούργου ή Μεγάλη Ρήτρα.
Στην αρχαία Αθήνα υπήρχαν τιμές που άξιζαν πολύ περισσότερο από ένα απλό χρηματικό βραβείο. Μία από τις πιο ξεχωριστές ήταν η σίτιση στο Πρυτανείο, δηλαδή το δικαίωμα κάποιου να γευματίζει με δημόσια δαπάνη σε έναν από τους πιο συμβολικούς χώρους της πόλης. Το προνόμιο δεν δινόταν σε όλους ούτε αποτελούσε ένα συνηθισμένο δωρεάν γεύμα. Μπορούσε να προσφερθεί σε ευεργέτες της πόλης, σε ορισμένους νικητές μεγάλων αγώνων, σε επίσημους ξένους και σε πρόσωπα στα οποία η Αθήνα ήθελε να αποδώσει ιδιαίτερη δημόσια τιμή.