«Μηηηη! Μη το σκοτώσεις!» μας φώναζαν οι μανάδες και οι γιαγιάδες όταν μας έβλεπαν, εμάς τα σκανταλιάρικα παιδιά του παλιού καιρού, να καραδοκούμε με καμιά παντόφλα ή κανένα ματσούκι στο χέρι για να πετύχουμε το σαμιαμίδι που περπατούσε στον τοίχο, στο πάτωμα ή στο ταβάνι του παλιού σπιτιού. Κι ύστερα ερχόταν πάντα η ίδια εξήγηση, με ύφος απόλυτο και σχεδόν ιερό: «Αυτό είναι η τύχη του σπιτιού. Φυλάει το σπίτι!» Έτσι το σαμιαμίδι δεν ήταν για τους παλιούς ένα απλό σαυράκι, αλλά ένα μικρό καλόστοιχειο, δεμένο με το ίδιο το σπιτικό και τους ανθρώπους του.
