Συντάκτης: Δήμητρα Ξωνίκη

Ένας σκύλος που είχε περάσει δύσκολα στα χέρια των προηγούμενων ιδιοκτητών του βρήκε μια δεύτερη ευκαιρία σε μια οικογένεια στην Αυστραλία. Κανείς όμως δεν μπορούσε να φανταστεί ότι, μόλις τέσσερις ημέρες μετά την υιοθεσία του, θα γινόταν ο πρωταγωνιστής μιας συγκλονιστικής ιστορίας διάσωσης. Ο Khan, ένα ντόμπερμαν που είχε υποστεί παραμέληση, έσωσε ένα κοριτσάκι μόλις 17 μηνών από ένα δηλητηριώδες φίδι που είχε εμφανιστεί στην αυλή του σπιτιού της οικογένειας. Η πράξη του είχε ως αποτέλεσμα να δεχτεί ο ίδιος το δάγκωμα του φιδιού.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πάντα έναν καλό λόγο να πουν. Μπαίνουν σε έναν χώρο και αλλάζουν την ατμόσφαιρα. Χαμογελούν, αστειεύονται, βρίσκουν τρόπο να κάνουν τους άλλους να αισθανθούν καλύτερα, ακόμη κι όταν η ημέρα δεν έχει ξεκινήσει καλά. Τους κοιτάζουμε και πολλές φορές σκεφτόμαστε πόσο τυχεροί πρέπει να είναι. Πόσο ήρεμη θα είναι η ζωή τους, πόσα λίγα προβλήματα θα έχουν, πόσο εύκολα θα ξεπερνούν τις δυσκολίες. Μόνο που υπάρχει κάτι που συχνά ξεχνάμε: το χαμόγελο που βλέπουμε στο πρόσωπο ενός ανθρώπου δεν αποκαλύπτει απαραίτητα όσα συμβαίνουν στη ζωή του.

Πεθαίνει ένας τυπάκος και πάει καρφί στην κόλαση. Εκεί που καθότανε, του λέει ο σατανάς

Ο Ελληνικός Ποιμενικός είναι ένας από τους πιο επιβλητικούς σκύλους της ελληνικής υπαίθρου. Με το δυνατό σώμα, την αντοχή και το έντονο ένστικτο προστασίας, έχει συνδεθεί εδώ και αιώνες με τους κτηνοτρόφους και τα κοπάδια των ορεινών περιοχών της χώρας. Παρά τη σημαντική του παρουσία στην ελληνική παράδοση, η διατήρηση αυτής της ιδιαίτερης φυλής αποτελεί μεγάλη πρόκληση. Ο Ελληνικός Ποιμενικός διαθέτει εθνική κυνολογική αναγνώριση, αλλά δεν έχει αναγνωριστεί ως αυτοτελής φυλή από τη Διεθνή Κυνολογική Ομοσπονδία (FCI). Παράλληλα, οργανώσεις όπως ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ εργάζονται για τη διατήρηση και την επαναδιάδοσή του.

Η Ανθή Βούλγαρη μίλησε για την γνωριμία με τον σύζυγό της, που δεν λάκισε αλλά της στάθηκε σαν βράχος όταν διαγνώστηκε με όγκο στο κεφάλι αν και ήταν λίγο καιρό μαζί.

Όλοι αναζητούμε την ηρεμία. Τη θέλουμε στις δύσκολες ημέρες, στις στιγμές που οι σκέψεις δεν σταματούν και όταν τα προβλήματα μοιάζουν μεγαλύτερα από τις δυνάμεις μας. Πολλές φορές πιστεύουμε ότι θα ηρεμήσουμε όταν λυθούν όλα όσα μας απασχολούν. Όταν τελειώσουν οι υποχρεώσεις, όταν φύγει η αβεβαιότητα, όταν οι συνθήκες γίνουν επιτέλους όπως τις θέλουμε. Μήπως όμως η ηρεμία δεν βρίσκεται στην απουσία προβλημάτων, αλλά στον τρόπο με τον οποίο μαθαίνουμε να τα αντιμετωπίζουμε;

Μπορεί ένας άνθρωπος χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση να ξεγελάσει έναν διάσημο επιστήμονα; Και μπορεί κάποιος που γνωρίζει ελάχιστα από βιβλία να αποδειχθεί πιο επινοητικός από έναν άνθρωπο με τεράστιες γνώσεις; Μια απολαυστική ιστορία του Χόρχε Μπουκάι, με πρωταγωνιστές έναν αγρότη και έναν βιολόγο, δίνει μια απροσδόκητη απάντηση. Μέσα από ένα παράξενο στοίχημα σε ένα τρένο, ο συγγραφέας μάς θυμίζει ότι οι γνώσεις και η σοφία δεν είναι πάντα το ίδιο πράγμα.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν περάσει τόσο μεγάλο διάστημα χωρίς σύντροφο, ώστε έμαθαν να οργανώνουν ολόκληρη τη ζωή τους χωρίς να υπολογίζουν την παρουσία κάποιου άλλου. Παίρνουν μόνοι τους αποφάσεις, αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες τους και βρίσκουν τον δικό τους τρόπο να περνούν τις ημέρες τους. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν επιθυμούν την αγάπη ή τη συντροφικότητα. Μερικές φορές, όμως, όταν ένας άνθρωπος έχει συνηθίσει να στηρίζεται αποκλειστικά στον εαυτό του, η ιδέα μιας νέας σχέσης μπορεί να του φαίνεται πιο δύσκολη απ’ όσο περίμενε.

Όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα σε μεγαλύτερη ηλικία, συχνά βρίσκεται αντιμέτωπη με ερωτήσεις και σχόλια που οι άλλοι κάνουν χωρίς να σκεφτούν πόσο μπορεί να την πληγώσουν. Αυτό ακριβώς περιγράφει μια μητέρα που απέκτησε τον γιο της στα 47 της χρόνια και, όταν εκείνος έγινε δύο ετών, άρχισε να ακούει μια ερώτηση που δεν περίμενε: «Είστε η γιαγιά του;» Στα 49 της, μεγαλώνοντας ένα μικρό αγόρι και έχοντας ήδη μια μεγαλύτερη κόρη στην εφηβεία, η γυναίκα περιγράφει τις δυσκολίες, τις αμήχανες στιγμές αλλά και τη μεγάλη χαρά που της έφερε η μητρότητα σε αυτή τη φάση της ζωής της.

Υπάρχουν τραγούδια που τα ακούμε για χρόνια χωρίς να γνωρίζουμε τα πραγματικά γεγονότα που οδήγησαν στη δημιουργία τους. Ένα από αυτά είναι ο «Αύγουστος» του Νίκου Παπάζογλου, ένα από τα πιο αγαπημένα ερωτικά τραγούδια της ελληνικής μουσικής. Πίσω από τη μελωδία και τη συγκινητική ερμηνεία του κρύβεται μια προσωπική ιστορία που συνδέεται με τον καταστροφικό σεισμό της Θεσσαλονίκης το 1978, την προσωρινή απομάκρυνση της οικογένειας του καλλιτέχνη και έναν έρωτα που δεν επέτρεψε στον εαυτό του να ζήσει.

Η Δήμητρα Παπαδήμα, ο Γιάννης Μποσταντζόγλου και η κόρη τους, Θαλασσινή, έδωσαν κοινή συνέντευξη στην εκπομπή «Δύο στις 10».

Ο Λορέντζο Καριέρε είναι ένας από τους παίχτες των ριάλιτι που ξεχώρισαν και κέρδισαν την αγάπη του κοινού. Το Bar υπήρξε σταθμός γι’ αυτόν. Ο πιο cool τύπος του «Bar» και γενικότερα των reality που είχαμε δει έως τότε ήταν ο Λορέντζο. Πώς είναι όμως σήμερα;

Για τους περισσότερους ανθρώπους, μια αγκαλιά είναι μια αυθόρμητη κίνηση τρυφερότητας ανάμεσα σε συγγενείς, φίλους ή συντρόφους. Για τη Missy Robinson από την Αυστραλία, όμως, η αγκαλιά έγινε επάγγελμα. Η γυναίκα έγινε γνωστή επειδή προσφέρει επί πληρωμή συνεδρίες συντροφικότητας και σωματικής επαφής, στις οποίες οι πελάτες μπορούν να καθίσουν δίπλα της, να μιλήσουν ή απλώς να απολαύσουν μια αγκαλιά. Σε δημοσιεύματα του 2022 αναφερόταν ότι οι υπηρεσίες της έφταναν ακόμη και τα 1.300 δολάρια για μια ολόκληρη νύχτα.

«Συγγνώμη που ενοχλώ». «Συγγνώμη που άργησα να απαντήσω». «Συγγνώμη, μπορώ να πω κάτι;». Πόσες φορές έχουμε χρησιμοποιήσει τη λέξη «συγγνώμη» χωρίς να έχουμε κάνει πραγματικά κάτι λάθος; Για πολλούς ανθρώπους, η απολογία έχει γίνει σχεδόν αυτόματη αντίδραση. Ζητούν συγγνώμη όταν χρειάζονται βοήθεια, όταν εκφράζουν διαφορετική γνώμη ή όταν θέλουν απλώς να υπερασπιστούν τα προσωπικά τους όρια. Όμως άλλο πράγμα είναι η ευγένεια και άλλο να αισθανόμαστε διαρκώς ότι πρέπει να απολογούμαστε για την παρουσία και τις ανάγκες μας.

Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή που τίποτα δεν εξελίσσεται όπως το είχαμε σχεδιάσει. Μια δουλειά τελειώνει, μια σχέση αλλάζει, ένα σχέδιο που περιμέναμε χρόνια δεν πραγματοποιείται. Ξαφνικά, όσα μας έκαναν να αισθανόμαστε ασφαλείς μοιάζουν αβέβαια και το μέλλον γεμίζει ερωτηματικά. Σε τέτοιες στιγμές είναι φυσιολογικό να φοβόμαστε, να απογοητευόμαστε και να αναρωτιόμαστε τι θα συμβεί από εδώ και πέρα. Όμως υπάρχει κάτι που συχνά ξεχνάμε: το γεγονός ότι η ζωή δεν ακολουθεί το σχέδιό μας δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος μπροστά μας.

Στα απομακρυσμένα δάση της βόρειας Μογγολίας, εκεί όπου οι χειμώνες είναι ιδιαίτερα σκληροί και οι διαδρομές περνούν μέσα από βουνά και πυκνά δάση, ζει μια μικρή κοινότητα ανθρώπων με έναν ασυνήθιστο τρόπο ζωής. Είναι οι Τσαατάν (Tsaatan), γνωστοί και ως Ντούχα (Dukha), οι παραδοσιακοί εκτροφείς ταράνδων της Μογγολίας. Για πολλές γενιές, η καθημερινότητά τους έχει συνδεθεί με αυτά τα ζώα, τα οποία χρησιμοποιούν για μετακινήσεις, γάλα και άλλες ανάγκες της ζωής τους. Οι εντυπωσιακές φωτογραφίες που έχουν δημοσιευτεί από την περιοχή αποτυπώνουν ένα περιβάλλον όπου άνθρωποι και τάρανδοι συνυπάρχουν στα δάση της τάιγκας, διατηρώντας μια ιδιαίτερη πολιτιστική παράδοση.

Μια κολοκύθα με εντυπωσιακό μέγεθος και μια ιστορία που έμοιαζε βγαλμένη από αρχαιολογική ταινία έγινε πριν από μερικά χρόνια διάσημη στο διαδίκτυο. Σύμφωνα με τη δημοφιλή αφήγηση, φοιτητές στον Καναδά καλλιέργησαν σπόρους ηλικίας 800 ετών, οι οποίοι είχαν ανακαλυφθεί μέσα σε ένα αρχαίο πήλινο δοχείο. Οι σπόροι υποτίθεται ότι έδωσαν ζωή σε μια κολοκύθα που είχε εξαφανιστεί πριν από αιώνες. Όμως, όταν ερευνητές και άνθρωποι που γνώριζαν την προέλευση της ποικιλίας εξέτασαν την ιστορία, αποκαλύφθηκε κάτι διαφορετικό: η κολοκύθα δεν είχε ποτέ εξαφανιστεί και η διατήρησή της οφειλόταν σε γενιές αυτόχθονων καλλιεργητών της Βόρειας Αμερικής.

Ένα γέρικο ζευγάρι καθόταν στο αεροπλάνο καθώς ταξίδευαν προς τη Hawaii για να γιορτάσουν τη χρυσή επέτειο του γάμου τους.

Ο Γάλλος φωτογράφος Réhahn παθιάζεται με τα μάτια των ανθρώπων και ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο για να τραβήξει εκπληκτικές φωτογραφίες

Το 1819, ένας Βρετανός αξιωματικός που συμμετείχε σε κυνήγι τίγρης στα δάση της Ινδίας βρέθηκε μπροστά σε μια ανακάλυψη που θα άλλαζε την ιστορία της αρχαιολογίας. Ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση και στους απόκρημνους βράχους διέκρινε την είσοδο ενός αρχαίου σπηλαίου. Δεν γνώριζε ότι πίσω από εκείνο το άνοιγμα κρυβόταν ένα ολόκληρο συγκρότημα από περίπου 30 λαξευτούς βουδιστικούς ναούς και μοναστήρια, με εντυπωσιακά γλυπτά και τοιχογραφίες ηλικίας πολλών αιώνων. Ήταν τα περίφημα Σπήλαια Ατζάντα (Ajanta Caves), ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς θησαυρούς της Ινδίας, που σήμερα περιλαμβάνεται στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.